44. Lilie wodne
Gorąca letnia noc w oranżerii trwała dalej, czas rozciągał się leniwie, jakby sama przestrzeń wstrzymywała oddech, by nie zakłócić tej intymnej symfonii ciał i cieni. Woda fontanny falowała wciąż wokół nich delikatnie, ciepła i ciężka, muskająca skórę jak pieszczota, która nie chciała odejść, lilie wodne unosiły się na powierzchni, płatki białe i wilgotne dotykały ud Clary, brzucha Alexa, ramion splecionych, zostawiając chłodne ślady na gorącej skórze, budzące dreszcze, które mieszały się z echem fal rozkoszy, które dopiero co wstrząsnęły jej ciałem. Księżyc przesuwał się powoli po szklanych ścianach, srebrne smugi tańczyły na ich wilgotnych ciałach, podkreślając krągłości, napięcia mięśni, krople wody lśniące jak perły, a powietrze gęste było od zapachu orchidei, gardenii, wilgotnej ziemi i ich własnej esencji – słodkiej, cielesnej, niepowstrzymanej, wnikającej w nozdrza, w myśli, w samo serce tej nocy.
Powierzchnia fontanny wciąż falowała leniwie wokół ich ciał, powierzchnia lśniąca w księżycu, odbijająca ich splecione sylwetki w lekkich, rozmytych kształtach, lilie wodne muskające skórę płatkami delikatnie, chłodno, opadające na uda Clary, na tors Alexa, na miejsca, gdzie woda mieszała się z wilgocią rozkoszy, zostawiając ślady słodkiego zapachu, budzące lekkie dreszcze na skórze wciąż gorącej od fal. Clara czuła to wszystko – chłód płatków na piersiach, ciepło wody na brzuchu, ciepło jego ciała wewnątrz, pulsujące lekko, nieustające, a oddech jej był płytki, westchnienia ciche, ciało ciężkie w jego ramionach, myśl jej tonąca w tej otulającej wodzie, w tej nocy, w nim.
Lilie wodne muskające skórę płatkami delikatnie, chłodno, opadały na ramiona, na dekolt, na brzuch Clary, na tors Alexa, płatki białe i miękkie, wilgotne od wody, przyklejające się do skóry lśniącej, zostawiające ślady słodkiego, ciężkiego zapachu, który mieszał się z zapachem ich potu, z zapachem rozkoszy unoszącym się wokół. Każdy płatek był pieszczotą, lekką i natarczywą, muskającą sutki napięte, brzuch drżący, uda rozchylone, budzącą dreszcze, które przenikały ciało, mieszały się z ciepłem wody, z ciepłem jego ramion, z echem fal, które wciąż pulsowały wewnątrz. Clara czuła każdy kontakt – chłód płatka na gorącej skórze, wilgoć pozostawioną, zapach lilii wnikający w nozdrza, a w umyśle jej wirowało: „Niech muskają dalej, niech wszystko mnie dotyka, jak on”.
Księżyc przesuwał się powoli po szklanych ścianach, srebrne smugi tańczyły na wilgotnych plecach Clary – gładkich, wygiętych w lekkim łuku wyczerpania, skóra lśniąca od wody i potu, krople spływające leniwie po kręgosłupie, po łopatkach delikatnych, po talii wąskiej, zbierające się w zagłębieniach, opadające niżej, po pośladkach, po udach. Na jej włosy rozlane jak jasna mgła – platynowe, przylepione do karku i ramion wilgotnymi pasmami, opadające na plecy, na ramiona Alexa, muskające jego skórę, lśniące w świetle jak nici księżyca. Clara czuła chłód powietrza na plecach, ciepło jego torsu przed sobą, krople spływające po skórze, a oddech jej był płytki, ciało ciężkie, poddane, myśl jej: „Jestem odkryta, lśniąca, jego, tylko jego”.
Na krople spływające po piersiach – pełnych, ciężkich, unoszących się szybko z oddechem, sutki napięte, ciemnoróżowe, drżące lekko w chłodniejszym powietrzu nad wodą, krople zbierające się na nich, opadające leniwie jak łzy rozkoszy, lśniące w księżycu. Po brzuchu płaskim, drżącym lekko od echa fal, krople spływające po linii pępka, po skórze gładkiej i wilgotnej. Po udach rozchylonych, wilgotnych od własnej wilgoci, gorącej i obfitej, krople mieszające się z nią, spływające po wewnętrznej stronie, po jego męskości wciąż blisko, pulsującej lekko. Clara czuła każdy strumyk, każdy chłód kropli na gorącej skórze, każdy kontrast, a ciało jej drżało w tej pieszczocie, sutki pulsowały, brzuch zaciskał się lekko, uda drżały w oczekiwaniu na więcej.
Alex jeszcze trzymał ją w ramionach, ręce jego pewne pod pośladkami, na talii, palce rozłożone szeroko, muskające skórę wilgotną, ciepło przenikające przez wodę, przez ciało, otulające ją całkowicie. Jego tors szeroki, mięśnie napięte pod oliwkową skórą lśniącą kroplami wody, ramiona silne, oplatające ją troskliwie, jakby wiedział, jak ciężkie jest ciało po falach, jak bezwładne od euforii. Biodra wąskie, pośladki twarde i napięte pod jej udami, męskość wciąż półtwarda, pulsująca, wilgotna od ich połączenia, muskająca skórę uda, obietnica, która nie chciała odejść. Clara czuła to wszystko – ciepło jego ramion, twardość mięśni, pulsowanie blisko, zapach jego skóry w nozdrzach, a oddech jej był płytki, ciało ciężkie, poddane, myśl jej:
„Trzymaj mnie, nie puszczaj, niech trwa”.
Brak komentarzy:
Prześlij komentarz