Zapach rozkoszy

52. Pajęczyny wnikające w duszę

Gorąca letnia noc w oranżerii osiągnęła punkt, w którym powietrze stało się niemal gęste od zapachów orchidei, wilgotnej ziemi, ciepłej wody fontanny i czegoś znacznie bardziej pierwotnego, co unosiło się wokół Alexa jak niewidzialna aura. Księżycowe światło sączyło się przez szyby, rzucając srebrne refleksy na powierzchnię wody, na krople spływające po skórze Clary, na ciało Zuzy klęczące w fontannie, drżące w niekończących się falach rozkoszy. Lilie wodne falowały leniwie, płatki ich białe i delikatne muskały uda, brzuch, ramiona kobiet, zostawiając chłodne ślady na gorącej skórze, a szelest liści paproci mieszał się z cichymi westchnieniami, z pluskiem wody, z oddechami ciężkimi i urywanymi. 

Clara, wciąż opleciona wokół Alexa, ciało jej ciężkie i bezwładne po falach, które wstrząsnęły nią wcześniej, obserwowała Zuzę z odległym, sennym błyskiem w oczach – euforia zbyt głęboka, by mogła zareagować w pełni, zbyt słodka, by chciała przerwać ten sen na jawie, tylko westchnienie ciche wyszło z jej ust, gdy nowa fala ciepła musnęła skórę.

Zuza klęczała w wodzie, ciało drżące w niekończących się falach, oczy zamknięte mocno, rzęsy drżące na policzkach rumianych od wcześniejszego gniewu i obecnej rozkoszy, usta rozchylone w bezgłośnym jęku, który wychodził z gardła rytmicznie, głęboko i bezradnie. Sukienka mokra i ciężka przylegała do ciała, podkreślając piersi pełne i unoszące się szybko, sutki napięte i twarde, biodra szerokie falujące lekko w wodzie, uda rozchylone, wilgoć spływająca po wewnętrznej stronie obficiej, gorąca i lepka, mieszająca się z wodą fontanny. Każdy skurcz wewnątrz był widoczny – brzuch drżący, pośladki falujące pod materiałem, ręce bezwładne opadające w wodę, palce rozłożone, drżące w rytm fal, które przychodziły jedna po drugiej, nie pozwalając na oddech, na myśl, na opór. Myśl jej tonęła w tej ekstazie: „Nie mogę, nie chcę przestać, więcej, niech trwa, niech mnie zabierze całkowicie”.

Clara, wciąż w ramionach Alexa, ledwie żywa po własnych falach, które zostawiły ciało ciężkie i rozluźnione, obserwowała to wszystko z miękkim, sennym błyskiem w oczach – euforia zbyt głęboka, by mogła zareagować ostro, zbyt słodka, by chciała przerwać, tylko westchnienie ciche wyszło z jej ust, gdy feromony musnęły ją znów, wywołując delikatne echo, sutki napięły się lekko na jego torsie, uda zacisnęły się wokół jego bioder, oddech stał się głębszy, a w umyśle jej sennie: „Ona też, teraz ona, niech czuje to samo, niech noc trwa, niech wszystko tonie w tym cieple”.

Alex wiedział, spojrzenie jego spokojne, lecz głębokie, przesuwające się po Zuzie drżącej w wodzie, po Clarze w ramionach, po oranżerii pełnej zapachów i cieni. Nie mógł pozwolić żadnej z nich odejść w takim stanie – nie z groźbą na ustach Zuzy, która jeszcze chwilę temu wisiała w powietrzu jak ostrze, nie z tym, co obie widziały i czuły, co mogło wyjść poza szklane ściany, poza tę noc. Jego inteligencja, zwykle tak precyzyjna i cierpliwa, podpowiedziała mu jedyne rozwiązanie – ostateczne, hojne, drapieżne, które zamknie usta, rozpuści gniew, zwiąże je obie na zawsze. W umyśle jego przemykało coś chłodnego, obliczonego: „Nie uciekną, nie powiedzą, będą moje, energia ich będzie moja, tęsknota ich będzie moją siłą”.

Nie cofnął feromonów, które już działały, wręcz przeciwnie – uwolnił kolejną warstwę, specyficzną, głęboko uzależniającą, wytworzoną w jego organizmie tylko w chwilach najwyższego zagrożenia: mieszankę oksytocyny, dopaminy i czegoś własnego, nie-ludzkiego, co wiązało się z receptorami w mózgu na zawsze, jak nici pajęczyny wnikające w duszę, słodkie i niepowstrzymane. Powietrze stało się słodkie, ciężkie, niemal lepkie – zapach wanilii, piżma i wilgotnej ziemi po burzy osiągnął stężenie, które wnikało w skórę, w płuca, w krew, otulając ciała, budząc drżenie głębokie, pulsowanie w brzuchu, w piersiach, w miejscach intymnych, wilgoć spływającą obficiej, gorącą i słodką, zapach unoszący się wyżej, mieszający się z liliami, z orchideami, z ich potem, z ich esencją.

Zuza osunęła się całkowicie – ciało bezwładne, kolana ugięły się głębiej w wodzie, chlupot głośny i miękki, głowa opadła do tyłu, rude włosy rozlane na powierzchni jak ognista mgła, oczy zamknięte, usta rozchylone w jęku głębokim i bezradnym, piersi unoszące się szybko pod mokrą sukienką, sutki pulsujące, biodra drżące gwałtownie, wilgoć spływająca obficiej, gorąca i lepka, mieszająca się z wodą. Przytomność odpłynęła na chwilę, zostawiając tylko drżenie mięśni, płytki oddech, fale rozkoszy wstrząsające ciałem jedna po drugiej, bez przerwy, bez litości, a w umyśle jej chaos poddania: „Nie mogę myśleć, nie chcę, tylko czuć, jego, zawsze jego”.

Clara westchnęła głęboko w ramionach Alexa – feromony dotarły i do niej pełniej, wywołując echo wcześniejszej rozkoszy, delikatne, lecz głębokie, ciało jej zadrżało lekko, uda zacisnęły się wokół jego bioder mocniej, piersi przycisnęły się do torsu, sutki muskające skórę, oddech stał się cięższy, oczy zamknęły się na moment w sennym uniesieniu, euforia pogłębiła się jeszcze bardziej, granica między jawą a snem rozmyła się całkowicie, a w myśli jej tonącej w tej mgle: „Znowu, jego siła, jego zapach, podzielić się, niech wszystko trwa”.

Zuza leżała na kolanach w wodzie, ciało drżące w ekstazie, oczy zamglone i półprzymknięte, usta rozchylone w ciągłym westchnieniu, jęki ciche i rytmiczne wychodzące z gardła, biodra falujące lekko, piersi unoszące się szybko, sutki pulsujące pod mokrą sukienką, wilgoć spływająca obficiej, gorąca i lepka, zapach podniecenia unoszący się wokół niej gęsty i słodki. Groźba rozplynęła się w powietrzu jak dym, słowa gniewu zapomniane, pozostała tylko tęsknota – głębsza niż kiedykolwiek, pulsująca w brzuchu, w piersiach, w udach, w miejscu intymnym nabrzmiałym i otwartym, czekającym na dotyk, na wypełnienie, na niego. Myśl jej tonęła w poddaniu: „Jestem jego, całkowicie, weź mnie, błagam, nie zostawiaj w tej pustce”.

Alex patrzył na nią spokojnie, złotawy błysk w oczach drapieżnika, który odzyskał kontrolę, spojrzenie przesuwające się po jej ciele drżącym w wodzie, po rumieńcach, po jękach, po wilgoci spływającej, delektując się poddaniem, energią płynącą falami, czystą i intensywną. Clara w ramionach westchnęła cicho, ciało jej ciężkie i poddane, euforia otulająca jak mgła, a Zuza klęcząca, drżąca, czekająca. Noc w oranżerii gęstniała jeszcze bardziej, pełna zapachów, cieni i pragnień, które dopiero czekały na spełnienie, w tej mrocznej, gorącej szklanej klatce, gdzie czas zatrzymał się, czekając na kolejny ruch, na kolejny dotyk, na kolejną falę, która miała pochłonąć je obie całkowicie.