Zapach rozkoszy

48. Dotknij mnie, wejdź, posiadaj

Gorąca letnia noc w oranżerii zgęstniała jeszcze bardziej, powietrze stało się niemal namacalne, ciężkie od wilgoci wody, od słodkiego, ciężkiego tchnienia orchidei i gardenii, od zapachu trzech ciał, które oddychały tym samym rytmem, tym samym głodem. Księżyc sączył się przez szyby srebrnymi smugami, odbijając się w wodzie fontanny, w kroplach spływających po skórze, w oczach trojga ludzi, którzy nagle znaleźli się w jednym, ciasnym kręgu pragnienia. Lilie wodne unosiły się leniwie na powierzchni, płatki ich białe i delikatne muskały uda Clary, brzuch Alexa, łydki Zuzy, która weszła do wody bez wahania, chłodne dotknięcia kontrastujące z gorącem, które paliło wewnątrz każdego z nich. Zapach rozkoszy – gęsty, cielesny, słodki od wilgoci i potu – wisiał ciężko, wnikając w nozdrza, w skórę, w myśli, sprawiając, że oddechy stawały się głębsze, że ciała drżały lekkim, wspólnym rytmem, jakby oranżeria sama oddychała z nimi, jakby noc wiedziała, co nadejdzie.

Toń fontanny falowała wciąż leniwie wokół ich ciał, ciepła i lepka, otulająca uda, brzuch, biodra, muskająca miejsca intymne delikatnie, potęgując pulsowanie, wilgoć własną mieszającą się z wodą, tworząc gorącą, słodką mgłę, która spływała po skórze, po kroplach potu, po śladach rozkoszy. Lilie wodne muskające skórę płatkami delikatnie, chłodno, opadały na ramiona Clary, na tors Alexa, zostawiając ślady słodkiego zapachu, budzące dreszcze, które przenikały głębiej, mieszały się z ciepłem fal, które dopiero co ucichły w Clarze, a teraz budziły się w Zuzie. Woda chlupała cicho przy każdym poruszeniu, dźwięk miękki i intymny, echo odbijające się od szyb, mieszające się z oddechami przyspieszonymi, z westchnieniami cichymi, z zapachem, który gęstniał, otulając ich troje w jedną, wspólną aurę.

Zuza stała w fontannie po kolana w ciepłej wodzie, sukienka przyklejona do ciała – cienka, mokra, prawie przezroczysta, materiał przylegał do skóry jak druga warstwa, podkreślając każdy kształt, każdą krągłość, każdą drżącą linię. Piersi unoszące się szybko – pełne, ciężkie, sutki napięte i twarde, odznaczające się wyraźnie pod materiałem, pulsujące w rytm serca bijącego głośno w ciszy. Brzuch płaski, drżący lekko od podniecenia, biodra szerokie, falujące mimowolnie w lekkim ruchu wody, uda rozchylone – wewnętrzna strona lśniąca od wilgoci własnej i wody, gorąca i obfita, spływająca leniwie, zostawiająca ślady na skórze, na wodzie. Cipeczka nabrzmiała, pulsująca, widoczna przez mokrą tkaninę, fałdy różowe i wilgotne, drżące w oczekiwaniu, zapach podniecenia unoszący się od niej gęsty i słodki, mieszający się z zapachem Alexa, z zapachem Clary, tworząc mgłę, w której myśli tonęły, w której ciało domagało się dotyku, bliskości, wypełnienia.

Oczy jej błyszczące dzikim, nieokiełznanym głodem, usta rozchylone, pełne i wilgotne, oddech urywany i gorący, wychodzący z gardła westchnieniami cichymi, drżącymi. Jej dłoń wciąż wyciągnięta ku Alexowi, palce drżące, wilgotne od własnej rozkoszy i wody – lśniące, gorące, opuszkami muskające powietrze, błagające o dotyk, o ciepło jego skóry, o palce, które wiedziała, że potrafią rozpuścić ciało w falach. Myśl jej wirowała w obsesji: „Dotknij mnie, wejdź, posiadaj, nie zostawiaj w tej pustce, daj mi to, co dałeś jej”, a ciało drżało w wodzie, biodra falowały lekko, piersi unosiły się wyżej, sutki pulsowały boleśnie, wilgoć spływająca obficiej, zapach podniecenia unoszący się wyżej, natarczywy i słodki.

Alex patrzył na nią długo, oczy jego zielono-złote głębokie i spokojne, błyszczące w księżycu jak jeziora pełne tajemnic, spojrzenie przesuwające się po jej ciele powoli, po rumieńcach, po drżeniu bioder, po dłoni wyciągniętej, po wilgoci lśniącej na palcach, po piersiach unoszących się szybko, po miejscu, gdzie sukienka przylegała, odsłaniając wszystko. Złotawy błysk w oczach drapieżnika, który waży pokusę, który czuje energię płynącą od niej falami, intensywną i dziką, inną niż Clara, głośniejszą, bardziej natarczywą, a w umyśle jego przemykało coś chłodnego, obliczonego: „Ona jest inna, płonie jaśniej, szybciej, ale czy wystarczy, czy dać jej teraz, czy poczekać, aż błaganie stanie się głębsze?”.