Zapach rozkoszy

37. Euforia zalewała ciało

Dla niej to była symfonia kolorów, która rozlewała się wewnątrz ciała z każdym ruchem jego palców, z każdym oddechem, z każdym pulsowaniem ciepła – złoto wirujące na skórze, gdzie ciało jego dotykało jej ciała, ciepłe i lśniące jak miód w słońcu; czerwień eksplodująca w piersiach, gorąca i głęboka, sprawiająca, że sutki pulsowały boleśnie, że oddech stawał się urywany; fiolet pulsujący w brzuchu, ciężki i natarczywy, rozlewający się niżej, gdzie wilgoć gromadziła się obficiej, gorąca i lepka; głęboka zieleń zalewająca miejsce, gdzie jego palce poruszały się rytmicznie, pewne, głębokie, muskając ścianki, wywołując skurcze, fale, które budowały się powoli, nieustannie. Kolory te wirowały w jej umyśle, mieszały się z zapachem orchidei i gardenii, z ciepłem jego oddechu na szyi, z dźwiękiem jej własnych westchnień, cichych i bezradnych, a ciało drżało w tej symfonii, poddane całkowicie, myśl jej tonąca w pragnieniu: 

„Nie przestawaj, maluj mnie dalej, głębiej, aż eksploduję w tych kolorach”.

Alex delektował się jej energią, która płynęła do niego falami, endorfinami gęstymi i słodkimi, oksytocyną ciepłą i wiążącą, bioelektrycznymi impulsami ostrymi i czystymi, pochodzącymi z samego rdzenia jej istoty, z miejsca, gdzie rozkosz rodziła się najgłębiej. 

Czuł to wszystko – w drżeniu jej mięśni, w skurczach wokół palców, w wilgoci spływającej po jego dłoni, w westchnieniach wychodzących z jej gardła – energia świeża, intensywna, wielowarstwowa, jak strumień, który wypełniał pustkę wewnątrz niego, chłodną i głodną. Oczy jego błyszczały złotawym blaskiem w półmroku, spojrzenie przesuwało się po jej twarzy, po rumieńcach, po ustach rozchylonych, jakby smakował nie tylko ciało, lecz coś więcej, coś, co czyniło tę chwilę wyjątkową, a w umyśle jego przemykało coś spokojnego, wyrachowanego: „Tak, dawaj, wszystko, powoli, nie spiesz się, jest jej tyle, tyle do wzięcia”.

Nie przestawał, palce pewne i rytmiczne wnikały głębiej, sunęły powoli, okrężnie, muskając miejsca wrażliwe, wywołując skurcze, fale ciepła, wilgoć spływającą obficiej, gorącą i słodką. Druga dłoń na jej piersi ściskała delikatnie, palce rozłożone szeroko, obejmujące ciężar, kciuk muskający sutek napięty, twardy, okrężnie, powoli, wywołując dreszcze, które przenikały całe ciało. Usta na jej szyi, na piersiach, na sutkach – język okrężny, smakujący słony pot i słodką wilgoć skóry, ssący lekko, gryzący delikatnie, zostawiający ślady ciepła, wilgoci, rozkoszy. Zapach jej skóry, potu, wilgoci między udami mieszał się z jego zapachem, tworząc mgłę gęstą i upajającą, dźwięk westchnień jej cichy i ciągły, szelest liści wokół, płatki opadające na skórę, muskające sutki, brzuch, uda.

Druga fala słodkiej rozkoszy była silniejsza, rozlała się po ciele gwałtowniej, skurcze zacisnęły się wokół jego palców mocno, rytmicznie, biodra poruszały się same, szukając więcej, więcej, więcej, unosząc się ku jego dłoni, ku ciepłu, ku pełni. Clara zacisnęła się wokół jego palców, wnętrze pulsujące, gorące, mokre, fale rozkoszy wstrząsały udami, brzuchem, piersiami, westchnienie wyszło z gardła głębokie, bezradne, oczy zamknęły się w uniesieniu, ręce oplatały jego szyję mocno, palce wplatały się we włosy, ciągnąc lekko, ciało drżące w tej fali, wilgoć spływająca obficiej, zapach rozkoszy unoszący się wyżej, otulający ich oboje.

Trzecia fala jeszcze dłuższa, ciało drżało w ekstazie, głos stał się ciągłym, cichym westchnieniem, przerywanym tylko głębokimi, bezradnymi jękami, które wychodziły z gardła bez kontroli, wibrując na jego skórze. Pośladki falowały w jego dłoniach, uda zaciskały się wokół jego bioder mocno, brzuch drżał w skurczach, cipeczka pulsowała wokół jego palców – gorąca, mokra, otwarta całkowicie, wilgoć spływająca po jego dłoni, po udach, po ławce, zapach słodki i cielesny wypełniający oranżerię, mieszający się z gardeniami, z orchideami, z wilgotną ziemią.

Księżyc przesuwał się powoli po szybach, srebrne smugi tańczyły na ich ciałach, płatki kwiatów opadały na skórę Clary, na ramiona, na piersi, na uda, na brzuch, przyklejając się do wilgoci, do potu, pachnąc słodyczą i rozpustą. Mech pod nimi wilgotny, ciepły od dnia, miękki pod pośladkami, paprocie szeptały w wietrze, liście muskające jej plecy, pośladki, uda chłodno i delikatnie, budząc dreszcze, które mieszały się z gorącem fal wewnątrz, z ciepłem jego dłoni, z pulsowaniem, które nie ustawało.

A ona tonęła w nim, w sobie, w tej nocy – euforia zalewała ciało, wyczerpanie czaiło się pod spodem, słodkie i głębokie, tęsknota już rodząca się w piersi, gdy fale powoli cichły, zostawiając tylko ciepło wewnątrz, wilgoć spływającą leniwie, zapach, który miała nosić w sobie na zawsze, w nozdrzach, w skórze, w pamięci. Jego ciało, twarde, gorące, dominujące, otulało ją całkowicie, męskość wciąż napięta, pulsująca o jej udo, obietnica dalszego, głębszego połączenia, które wisiało w powietrzu, blisko, nieuchronne, a w oczach jego błyszczało coś złotego, zadowolonego, jakby wiedział, że to dopiero początek, że energia jej wciąż płynie, że noc ma jeszcze wiele do ofiarowania.