Zapach rozkoszy

58. Z echem tego dotyku

Z drugiego końca autobusu patrzył na nią mężczyzna.

Wysoki, o idealnie wyrzeźbionym ciele, które czarna koszula i skórzana kurtka opinały jak druga skóra. Koszula rozpięta na dwa guziki odsłaniała trójkąt gładkiej, oliwkowej piersi, na której drobne krople potu lśniły w sztucznym świetle jarzeniówek niczym rosa na liściu w blasku księżyca. Kurtka – stara, delikatnie popękana na zgięciach łokci – niosła w sobie zapach wyprawionej skóry, dymu i czegoś pierwotnego, zwierzęcego, jakby przed chwilą tulił do siebie wilgotne futro drapieżnika. Czarne włosy, lekko falowane, w artystycznym nieładzie opadały na czoło i skronie, wilgotne od potu lub pierwszej mżawki wieczoru. Ręce – długie, smukłe, lecz mocne – trzymały poręcz z taką swobodą, jakby zimny metal sam uginał się pod ich dotykiem.

Ale oczy – zielono-złote, głębokie, hipnotyzujące – złapały jej spojrzenie i nie puściły. W źrenicach odbijało się pomarańczowe światło mijanych latarni, tworząc w nich ruchome, płynne ogniska, które zdawały się bić w tym samym rytmie co jej serce. Patrzył bez mrugania, bez wstydu, z taką pewnością posiadania, jakby już dawno zdjął z niej sukienkę, znał smak soli na jej skórze i wiedział dokładnie, ile razy dziś wieczorem zacisnęła uda, próbując zdławić pulsujący żal i pożądanie.

Serce Danieli przyspieszyło.

Dziwne, przyjemne déjà vu ogarnęło ją jak fala: jakby już go znała, jakby czekała na niego przez całe życie, jakby los – po tylu latach milczenia – wreszcie się do niej uśmiechnął. W ułamku sekundy przed oczami mignęły obrazy, których nigdy nie przeżyła: jego usta na jej karku, zęby delikatnie zaciskające się na płatkach ucha, dłonie unoszące jej biodra w ciemnym korytarzu, zapach deszczu i seksu mieszający się z wanilią jej własnych perfum. Uczucie tak silne, że niemal bolesne – jak echo z innego wcielenia.

Myślała: „To niemożliwe… ale to przeznaczenie”.

Kobiety wokół niego zaczęły się dziwnie zachowywać: jedna poprawiła włosy gestem tak powolnym, jakby pieściła własny kark, druga oddychała głębiej, unosząc i opuszczając piersi pod cienką bluzką, aż koronka stanika zamigotała w świetle, trzecia pokryła się gwałtownym rumieńcem, czwarta mimowolnie dotykała dekoltu, opuszkami palców kreśląc małe, nerwowe kółka na własnej skórze. Ich ruchy były miękkie, zwierzęce, bezwiedne – jak kwiaty rozchylające płatki pod niewidzialnym promieniem.

Daniela jeszcze nie czuła feromonów – był za daleko – ale widziała to poruszenie i czuła zazdrość zmieszaną z podnieceniem. Zazdrość paliła ją w mostku jak łyk gorzkiego absyntu, a jednocześnie wilgotne ciepło rozlewało się nisko w podbrzuszu, zmuszając ją do mocniejszego zaciskania ud, by nie zdradzić drżenia kolan.

Mężczyzna zaczął przeciskać się przez tłum – powoli, płynnie, jakby ludzie rozstępowali się przed nim na niewypowiedziany rozkaz. Nie odpychał nikogo; wystarczał lekki obrót barku, ciche westchnienie, spojrzenie – i ciała ustępowały. Każdy krok przybliżał go, a wraz z nim zapach: ciepła cytryna, dymny cedr, odrobina mrocznej, niemal metalicznej słodyczy. Daniela słyszała szelest jego kurtki, cichy trzask skóry o skórę, odległe westchnienia kobiet, które mijał, jakby zostawiał za sobą smugę rozgrzanego powietrza.

Daniela myślała: „To przypadek, na pewno przypadek”.

Ale on stanął tuż obok – tak blisko, że ciepło jego ciała owionęło ją jak od rozgrzanego kamienia w środku nocy. Powietrze między nimi zgęstniało, nasycone elektrycznością burzy wiszącej nad miastem. Feromony uderzyły delikatnie: najpierw lekki zawrót głowy, jakby ktoś wlał jej do krwi kilka kropel miodu i opium, potem fala gorąca rozlewająca się po brzuchu, sutki stwardniały pod sukienką tak gwałtownie, że niemal zabolały, wilgoć pojawiła się między udami – gorąca, lepka, niepowstrzymana, wsiąkająca w koronkę majtek i czyniąca każdy ruch bioder słodką torturą.

Niby przypadkiem musnął jej dłoń opuszkami palców – jakby poprawiał pasek jej torebki. Dotyk trwał ułamek sekundy, a jednak przebiegł przez nią jak piorun: od czubków palców, przez nadgarstek, wzdłuż żył ramienia, aż do piersi, gdzie eksplodował w dwóch ostrych, palących punktach. Skóra zapiekła, oddech uwiązł w gardle, w ustach pojawił się nagle smak – ciemna czekolada, sól, porto, coś zakazanego i pierwotnego. Prąd płynął dalej, w dół kręgosłupa, między pośladki, do samego rdzenia, gdzie wszystko zacisnęło się w bolesnym, rozkosznym skurczu.

On wysiadł na następnym przystanku – bez słowa, tylko krótkie spojrzenie i lekki, leniwy uśmiech.

Uśmiech ten był obietnicą i groźbą zarazem: kącik ust uniesiony tak, jakby wiedział dokładnie, co zrobił z jej ciałem, jakby znał zapach jej podniecenia, smak jej rozpaczy i był pewien, że za kilka godzin będzie o nim myśleć, wijąc się samotnie między prześcieradłami, z palcami śliskimi od własnej wilgoci, szepcząc jego nieznane imię w ciemność. Drzwi zamknęły się z sykiem, autobus ruszył z szarpnięciem, a Daniela została sama z echem tego dotyku, z pulsowaniem między udami i z burzą, która wreszcie rozdarła niebo nad Warszawą – jakby miasto samo chciało krzyczeć w jej imieniu.