Zapach rozkoszy

43. Ostatnia fala

Alex dawał jej wszystko – nieziemską rozkosz, która przekraczała granice ciała, wnikając w duszę, w myśli, w samo jestestwo, fale wielokrotne, przedłużone, czyste i intensywne, zostawiające drżenie w każdej komórce, euforię, która mieszała się z wyczerpaniem, z poddaniem całkowitym. Jego ruchy były pewne, głębokie, biodra poruszały się w rytm, który znał tylko on, palce na pośladkach trzymające mocno, tors dominujący za jej plecami, męskość wnikająca całkowicie, pulsująca w unisonie z jej skurczami. Clara czuła to wszystko – ciepło jego ciała, twardość posiadającą, energię płynącą między nimi, jakby dawał i brał zarazem, jakby otwierał w niej miejsca, których sama nie znała, głębokie i ukryte, pełne tęsknoty za tym, co dopiero odkrywała.

Jego ciało dominowało – tors szeroki za jej plecami, mięśnie napięte przy każdym pchnięciu, skóra oliwkowa lśniąca od wody i potu, biodra silne i pewne, pośladki twarde przy każdym ruchu, ręce trzymające ją jak skarb i trofeum zarazem. Męskość gruba, twarda, pulsująca – wchodząca głęboko, wypełniająca ją całkowicie, rozciągająca aksamitne ścianki, muskająca miejsca, które eksplodowały falami. Clara czuła każdy szczegół – ciepło wnikające, pulsowanie żywe, wilgoć spływającą obficiej, zapach ich mieszający się z liliami, z wodą, z nocą, a ciało jej odpowiadało drżeniem, skurczami, jękami cichymi i ciągłymi.

Ostatnia fala nadeszła, gdy obrócił ją znów twarzą do siebie – ręce jego pewne na biodrach, unosząc lekko w wodzie, obracając powoli, woda falująca wokół, lilie muskające skórę. Uniósł jej biodra nad wodę – ręce pod jędrnymi pośladkami, palce wbijające się w miękką skórę, trzymając mocno, nogi Clary oplatały jego pas – uda pełne, gładkie, wilgotne, zaciskające się mocno wokół niego, biodra poruszały się mimowolnie, szukając wniknięcia. Piersi przyciśnięte do jego torsu – ciężkie, falujące, sutki ocierające się o twarde mięśnie jego klatki, muskające skórę, pulsujące w rytm oddechu.

Usta Alexa znalazły jej usta w głębokim, powolnym pocałunku – wargi przylgnęły do warg ciepło, język muskający jej wargi pełne, wilgotne, smakujący słodyczą jej śliny, wnikający powoli, oplatający, ssący lekko, wywołując dreszcze w całym ciele. Pocałunek trwał, niekończący się, w rytm fal, w rytm wody chlupoczącej wokół, w rytm lilii muskających skórę.

Wszedł w nią po raz ostatni – głęboko, całkowicie, biodra pchnęły zdecydowanie, męskość pulsująca wewnątrz niej, wypełniająca gorące, aksamitne ścianki, muskająca rdzeń, wywołując skurcz ostateczny. Pozwolił fali trwać, trwać, trwać – ręce trzymające mocno, usta na ustach, ciało na ciele, woda otulająca poniżej, lilie muskające, zapach rozkoszy unoszący się najwyżej.

Clara zadrżała cała, ciało napięte jak struna – brzuch drżący, uda zaciskające się mocno, wewnętrzne mięśnie pulsujące wokół niego rytmicznie, fale wstrząsające wszystkim, oddech zamarły w pocałunku, oczy zamknęły się w uniesieniu, ręce oplatające szyję, palce wplatające się we włosy.

Potem opadło bezwładnie w jego ramionach, ciało ciężkie od rozkoszy, od wyczerpania, od euforii, która zostawiła tylko ciepło, wilgoć i drżenie lekkie. Woda chlupocząca cicho wokół nich, lilie wodne muskające ich skórę płatkami delikatnie po jej piersiach, po jego ramionach, zapach słodki i ciężki unoszący się w powietrzu.

Gdy fale w końcu ucichły, pozostało tylko ciepło – wody otulającej ciała, ciał splecionych, wspomnienia pulsującego wewnątrz, na skórze, w oddechu. Clara osunęła się na jego pierś, oddech płytki, piersi unoszące się szybko na jego torsie, oczy zamglone, usta rozchylone, uśmiech delikatny – euforia, wyczerpanie, tęsknota już rodząca się w piersi, ciepła i natarczywa.

Alex trzymał ją długo, głaszcząc wilgotne włosy – jasne, przylepione do karku i pleców, palce sunące powoli po pasmach, po skórze, po ramionach, pozwalając wodzie otulać ich oboje – ciepłej, lepka, muskającej nagie ciała delikatnie, lilie unoszące się wokół, płatki opadające na skórę, na wodę, na ich splecione ciała. Wiedział, że wróci do niego w snach, że będzie tęsknić za tym ciepłem, za tą wodą, za tą rozkoszą, która śni się po nocach – mokra, nieziemska, nie do powtórzenia z nikim innym, a w oczach jego błyszczało zadowolenie głębokie, chłodne, jakby energia jej wciąż płynęła, jakby noc miała jeszcze sekrety do odkrycia.