Autostopowiczka.

1. Czy tam ktoś jest?

Była ciemna noc. Po nieoświetlonej drodze z dużą prędkością poruszało się auto. Wewnątrz siedział Tomasz, Tadeusz i Grzegorz. Samochód jechał na światłach mijania. Reflektory oświetlały tylko krótki odcinek jezdni. Grzegorz trzymał w ręku niewielką kamerę i filmował.

-Może to wyłączysz, przeszkadzasz w prowadzeniu?! - denerwował się Tadeusz.

W pojeździe cały czas trwała dyskusja. Pasażerowie żywo gestykulowali.

-No ale słuchajcie… czy to nie jest fajne? - odpowiedział uradowany Grzegorz.

Kamera pokazywała raz wnętrze auta, raz drogę.

-Chcesz później oglądać to gówno? - spytał poirytowany Tadek. Widać było, że wszyscy byli rozbawieni i podekscytowani.

W pewnym momencie kierowca pochylił się i uważnie czemuś przyglądał. Na drodze znajdował się niewyraźny, biały cień.

-Czy tam ktoś jest? - zapytał zdziwiony.

-To mój sąsiad, - rzucił ze śmiechem Grzesiek.

Auto stopniowo wytracało prędkość i zjeżdżało na pobocze.

-Sąsiad?! - zdziwił się Tomek.

Jeszcze kilkadziesiąt metrów toczyli się z rozpędu.

-No nie… żartuję… - wyjaśnił w końcu Grzegorz.

Cień powiększał się i stawał coraz bardziej wyraźny.  Widać było, że to postać kobiety.

-Nie żartuj! - zirytował się jeszcze bardziej Tadek.

-Zatrzymam się, ona jest sama.

-Jesteś głupi, czy co? Jedź dalej, Tomek!

Po chwili byli już przy niej. Było kompletnie ciemno, poza kobietą, nic nie było widać.

-Ona jest sama, - próbował zmienić nastawienie pasażera.

Na drodze stała młoda dziewczyna w letniej sukience z dekoltem.

-No i co z tego, co my możemy na to poradzić? - Tadek najwyraźniej nie chciał nikogo zabierać.

Drzwi wozu zatrzymały się naprzeciw postaci.

-Pozwól jej wejść, pozwól jej wejść. Może jest miła, - rozbrajającym głosem prosił Tomek.

Obraz z kamery zjechał na wejście do auta. Dziewczyna usiadła na tylnej kanapie.

-Dobry wieczór, - przywitał ją Grzegorz.

Nie włączał lampy przy kamerze. W słabym oświetleniu niewiele było widać, jednak, już teraz można było dostrzec, że autostopowiczka była bardzo ładna. Uważnie się im przyglądała.

-Cześć! - powiedział Tadek.

-Możecie mnie podwieźć? - spytała.

-Dokąd? - rzucił rzeczowo Tomek.

Kiedy obiektyw najechał na jej twarz obraz z zaczynał znikać, migał i śnieżył. Dziewczyna miała duże piękne, trochę smutne oczy.

-Tam. Prosto, - wyjaśniła krótko.

Obraz drżał coraz bardziej, słychać było głośne trzaski. Oczy dziewczyny były dziwne, nieobecne.

-Ale…

-Tadek pozwól.

-Ok. Wejdź.

-Dzięki.

-Tomek, nie wtrącam się, to twój samochód, - zgodził się niechętnie Tadek.

Dziewczyna przysunęła się do Grzegorza.

-Więc…? - zaczął niepewnie.

Nic nie odpowiedziała.

-Wszystko w porządku?

Milczała.

-Jedziesz do Sieradza? - rzucił przez ramię Tomasz.

Poruszyła się.

-Jadę tam, na wprost.

Jej głos był cichy, ledwo słyszalny, aksamitny.

-Ok. Więc, co robisz tutaj, tak późno?

Patrzyła przed siebie, jakby była półprzytomna. Grzesiek filmował ją nieco z tyłu, nieco z boku. Słaby poblask oświetlał jej profil. Pochylała się do przodu, usilnie wypatrując czegoś na jezdni. Nagle odwróciła się w jego stronę i spojrzała zimnymi pozbawionymi życia oczami. Trwało to tylko ułamek sekundy, później ponownie wpatrywała się przed siebie. Na ujęciu widać było jej jasne proste włosy.

-Może być zdenerwowana, Grzesiek, wyłącz kamerę! - zwrócił uwagę Tomek.

Patrzyła na kierowcę czujnie i nieufnie. Grzesiek filmował jego zagłówek a ona wciąż spogląda na szofera. Przed nimi była pusta droga, kompletnie ciemno.

-Lepiej wyłączę, - powiedział w końcu.

-Ale czy coś się stało? - dopytywał kierowca.

Nie odpowiadała.

-Jak masz na imię.

Milczała.

-Nie znamy twojego imienia, - nie dawał za wygraną.