Wampir.

65. Mała masochistka.

Stanęły obok siebie, jakby pozowały do zdjęcia. Po tym tarzaniu się na podłodze, były mokre od potu i brudne, mimo to, a może właśnie dlatego, bardzo atrakcyjne. Miałem niesamowitą ochotę wziąć je obydwie na raz. W pępku blondynki tkwiły jeszcze dwie igły uzbrojone, puste już, strzykawki.

-Patrzył na mnie? - odezwała się, spoglądając w moją stronę.

-Cały czas, - odpowiedziała jej koleżanka.

Teraz obydwie zerwały w moją stronę. Zachowywały się tak, jakby trochę się wstydziły. Było to nieco dziwne, tym bardziej że, nie wiedziałem, co zamierzają w dalszej kolejności.

-Zobacz, jak mu kutas stoi, - rzuciła półgłosem Sandra.

Zerknęła w moją stronę, a później odwróciła się tyłem. Miała bardzo jędrne, duże pośladki. Między jej obfitymi, zgrabnymi udami zobaczyłem pulchną, wilgotną jeszcze, bułeczkę.

-Widzę, - westchnęła Laura, - zobacz tylko, jak się pręży.

Objęły się za szyję i przytuliły do siebie. Zaczęły prowokować, a mnie trafiał szlag.

-No, no… nieźle jest obdarzony. Pewnie chciałby sobie poruchać.

-No, na pewno. Spójrz, jak na ciebie się gapi.

Jasnowłosa, znów, odwróciła się w moją stronę. Była już bardziej pewna siebie i wydawała mi się, dużo atrakcyjniejsza.

-Hmmm… masz rację. No to jak, wampirku, wolisz rude, czy blond? To może chcesz obydwie naraz? - powiedziała zaczepnym głosem.

Leżałem na lekarskiej kozetce przypięty  pasami. Byłem na nagi, podniecony do granic możliwości, a mój kutas sterczał, jak rakieta. Był gruby i twardy, niczym kij bejsbolowy. One, tymczasem, zachowywały się tak, jakbym, w ogóle, nie miał prawa głosu, jakbym był jakimś zwierzęciem, a nie człowiekiem. Mówiły o mnie, a nie do mnie.

-Co z nim zrobimy? - odezwała się w końcu Laura.

-Właśnie się zastanawiam. Wiesz co, przeprowadźmy na nim jeszcze kilka eksperymentów. I tak miałam to zrobić, - dodała Sandra.

Spojrzałem na swój brzuch. W moim pępku po same końce wbite siedziały dwie długie igły. Wprawdzie nie było na nich jeszcze strzykawek, ale tak miałem już dosyć.

-Jakie eksperymenty? Co wy kombinujecie? Macie mnie natychmiast uwolnić! - uniosłem głos.

Odpowiedzią był ich stoicki, spokój. Cholernie wyprowadzało nie to z równowagi.

-Masz jakieś pomysły?

-Może spróbujmy pobawić się jeszcze tymi twoimi, zabójczo podniecającymi, substancjami, co? Masz jeszcze jakieś zapasy?

Ruda wyszczerzyła zęby w serdecznym uśmiechu.

-Oczywiście, - odpowiedziała, ale, zaraz później, spojrzała na brzuch koleżanki.

-Zobacz jak ładnie siedzą te strzykawki w twoim pępuszku, - dodała.

Blondynka nie zrobiła maślane oczy.

-No.

-Boli.

-Nie. Trochę.

Rudowłosa miała, najwyraźniej, na nią wielką ochotę. Wyglądało na to, że chce dotknąć owych elementów.

-Podniecająco wyglądają. Sprawiają ci jeszcze przyjemność? - spytała.

-Tak. Cały czas bardzo przyjemnie pobudzają.

-Pewnie, przy każdym ruchu?

Cycata laska pokiwała głową i uśmiechnęła się. Przyjaciółka, najwyraźniej, nie mogła się powstrzymać.

-Może chcesz je wyjąć? - zaproponowała -Pomogę ci.

-Nie, nie...  zostaw. Chcę, żeby jeszcze posiedziały. To taki przyjemny dreszczyk i ciepło… no… rozumiesz…

Jeszcze raz spojrzała jej w oczy i uśmiechnęła się.

-Wszystko rozumiem. Taka mała masochistka z ciebie, co? - odezwała się porozumiewawczo, puszczając do niej oczko.

Na policzkach blondynki pojawiły się śliczne rumieńce.

-Uhu… wiesz… sama nie zdawałam sobie z tego sprawy do…

-Do dzisiaj? - szepnęła ruda.

-Noooo…

Po chwili ich usta spotkały się w namiętnym, lecz przelotnym pocałunku.

-Wiesz, że mnie nie podnieca samo patrzenie na takie cudo?

Przyklękła przed nią, wysunęła dłonie i palcami zaczęła delikatnie dotykać drobnych przedmiotów, które wystawały z jej ciała. W jej ruchach było dziwne namaszczenie. Tak, jakby odprawiała ceremoniał. Po kilku minutach, odezwała się jeszcze raz.

-Wiesz co? Chyba, obydwie, jesteśmy zboczone.

-Ty bardziej, - roześmiała się Sandra.

-Nie, ty, - odpowiedziała, równie zabawnie, Laura.

Wybuchły ciepłym, przyjemnym śmiechem. Po jakimś czasie przysunęły do siebie i objęły ramionami. Ich rozgrzane, ciała zetknęły się. Sterczące strzykawki zniknęły między dwoma ponętnymi brzuszkami.

-Oooooh… jak fajnie, - westchnęła blondynka.

-Czujesz je? Czujesz, jak poruszają się pod skórą?

-Czuję… oh… jest mi tak dobrze.

Laura zaczęła przestępować z nogi na nogę i przesuwać swoją postać raz w lewo, raz w prawo. W oczach Sandry pojawiła się mgła.

-Miałaś tak kiedyś? - westchnęła.

-Kto? Ja?

-Uhu…

-Ale co? To… że to?

-No…

-No miałam...

-Hmmm…

-Co?!

-Nic.

-Dawno?

-Przestań, Sandra…

-Co?

-No, jak to co?!

-Jesteś niemożliwa.

-Sama to robisz?

-Sama.

-Dawno?

-Noooo… wczoraj.

-Chcesz?

Laura uśmiechnęła się ze wstydem. Sandra ujęła jej brodę i uniosła do góry.

-Co się dzieje?

-Nic.

-To dlaczego tak się zachowujesz? Chcesz żebym ci to zrobiła?

-Tak… oczywiście, że chcę. Tylko, że ja…

-Co?

-No wiesz… jestem w nałogu.

Na ustach Sandry pojawił się uśmiech zwycięzcy.

-No proszę, proszę… a mi prawiła takie morały…

-Ale… wiesz… bo ja nie mogę zbyt dużo.

-Dobrze, zrobimy to delikatnie i bez wiązania. Zgadzasz się?

Dziewczyna uśmiechnęła się, ale na jej policzkach pojawiły się jeszcze większe rumieńce.

-Zaaplikuję ci tego...  no wiesz, serum szczęścia...  jak sama to nazwałaś...

Zaczynało robić się bardzo ciekawie i niesamowicie podniecająco. Podeszły do małego stolika i znów stanęły naprzeciwko siebie. Tym razem, to, Sandra odgrywała rolę od doktora, a Laura posłusznej pacjentki. Scenariusz się powtórzył. Dziewczyna wyjęła z opakowania szklaną fiolkę i zerwała szyjkę. Po chwili od odpakowała nową strzykawkę z igłą.