Wampir.

66. Jesteś niegrzeczna.

Uniosła dłonie do góry, włożyła igłę do fiolki i pociągnęła za tłoczek. Kiedy strzykawka wypełniła się płynem zatrzymała palce. Odłożyła buteleczkę, dwa razy pstryknęła w, gotowy do użycia, zastrzyk, spojrzała na koleżankę i powiedziała:

-Szykuj pępuszek.

Młodsza dziewczyna stanęła w delikatnym rozkroku, ułożyła dłonie na biodrach i wypięła brzuch do przodu.

-Gotowy, - westchnęła.

Blondynka zbliżyła się, uklękła u jej stóp, uniosła głowę i spojrzała do góry.

-Boisz się?

-Nie. Tak. Właściwie to nie wiem.

Dwoma palcami naciągnęła skórę. Przymierzyła. Jeszcze nie dotknęła, a ruda już wzdrygnęła się, i to tak bardzo, jakby wylano na jej głowę wiadro zimnej wody.

-Spokojnie, jeszcze nic nie zrobiłam.

-Wiem, ale…

-Jesteś niegrzeczna. Nie ruszaj się.

Zacisnęła zęby. Na jej twarzy widać było zaniepokojenie.

-Będę musiała cię ukarać.

-Nie rób tego i tak się boję.

Blondynka uśmiechnęła się jedną stroną ust.

-Codziennie to sobie robisz i się boisz? - spytała.

-No właśnie nie wiem. To jakieś dziwne. Jak robię to sama, to jest jakoś inaczej.

-Rozumiem. Nie masz nad tym kontroli.

-No, chyba tak.

-Dobrze, ale i tak będę musiała wyznaczyć ci malutką karę.

-Przestań. Nie strasz mnie.

-Kara musi być!

-Oj, jaka?!

-Zobaczysz.

Ostra końcówka igły błysnęła w jaskrawym w świetle laboratoryjnych halogenów. Blondynka trzymała strzykawkę w trzech palcach, jak długopis. Wahała się przed wybraniem odpowiedniego miejsca. W końcu, zdawało się, że już je znalazła.

-Jak będziesz ją wprowadzać?

Jasnowłosa uniosła wzrok i spojrzała na nią ze zdziwieniem.

-Jak to, jak?

Ruda drżała na całym ciele. Po chwili i stanęła na palcach.

-No...  szybko, czy powoli?

-Aha, boisz się.

-No... trochę.

-Nie powiem ci, to będzie kara.

-Oh… kara!

Blondynka roześmiała się.

-No, stój spokojnie. Daj wymierzyć sobie, wreszcie, tą karę.

-Kara, kara... och, co to będzie?!

Blondynka, zamiast wprowadzić igłę za jednym zamachem, ukłuła ją tylko. Ta podskoczyła z gwałtownym Skórczu, spowodowanym lękiem i niepewnością. W miejscu ukłucia pojawiła się malutka kropelka krwi.

-Och, och, och…

-Hm… no, no…

-Sandra.

-Słucham. Nie spodziewałaś się tego, co?

Nim zdążyła odpowiedzieć blondynka i jeszcze raz ją ukłuła. Ruda szarpnęła się w jeszcze jednym skurczu. Chwyciła ją za głowę i wtopiła palce w jej włosy.

-Boże Sandra! Oh tak, tak, nie!

Laura przestała z nogi na nogę. Podnosiła swój ciężar na palcach i opuszczała.

-No co?! Nie podskakuj tak, wiem, że to lubisz.

-Och Boże, nie! Zrób to jeszcze raz.

W tym samym momencie, spełniając jej życzenie, Laura dźgnęła po raz trzeci. Dziewczyna o ceglastych włosach jeszcze wyżej uniosła się na palcach. Zacisnęła szczęki skierowała głowę do góry i przymknęła powieki. Jej pępek powoli robił się czerwony.

-No proszę, ona mnie nazywała masochistką, - roześmiała się.

-Jejku, nie...  boli! Oh... nie rób tego!

Blondynka znów się uśmiechnęła.

-No, to chcesz, czy nie?

-Oh… nie wiem. Boże tak, kłuj proszę, kuj jeszcze trochę! - westchnęła z przyjęciem.

-Oj, oj niegrzeczna dziewczynka… w takim razie, stój spokojnie, bestio!

Dokładniej naciągnęła jej skórę, a później wykonała serię szybkich i mocnych uderzeń sprawiając, że pępek rudej zamienił się w jedną ranę. Poddawana tej operacji dziewczyna, o mało, nie straciła przytomności, ale na jej twarzy widniał uśmiech bólu wymieszany w nieziemską przyjemnością.

-No proszę, proszę... pępuszek już solidnie pokłuty, a ty nadal nie masz dosyć.

Laura trzęsła się w dreszczach rozkoszy.

-Dobrze, wstrzyknij mi już to teraz, - odezwała się po chwili.

-Jak sobie życzysz, - odpowiedziała Sandra.

Powoli wbiła igłę na całą długość. Nogi rudowłosej dziewczyny zrobiły się chwiejne i miękkie. Mimo, że miała otwarte oczy nie było widać jej źrenic. Uciekły gdzieś pod powieki.

Blondynka nacisnęła tłoczek i opróżniła zawartość strzykawki wprost pod skórę swojej koleżanki.

W następnym momencie Laura zachwiała się i upadła. Nie straciła, jednak, przytomności. Widać było, że ma silne zawroty głowy, ale, mimo wszystko, próbowała się podnieść.

-Wszystko w porządku? - spytała z troską Sandra.

Pochyliła się nad nią i próbowała delikatnie przytrzymać jej ciało.

-Och, och, w porządku…

-Co się stało? Wyglądasz nieciekawie.

-Nic, już nic. Czuję się... czuję... jak... jak stara kurwa.

-Że, co? Że, jak?! Co ty mówisz?

-Jestem kurwą, starą szmatą! Moja cipa potrzebuje chuja.

-Co?!

-Jego chuja!

-No tak, nie powinnam ci tego dawać.

-Idę do niego.

-Laura, co ty mówisz?!

W oczach rudowłosej dziewczyny pokazały się łzy.

-Nie rozumiesz?! Jestem uzależniona!

-Uzależniona?! Od czego?!

-Od tego, - wskazała na strzykawkę która wciąż siedziała w jej brzuchu, - … i od tego… - dodała pokazując na mnie, właściwie na mojego sterczącego, jak rakieta, penisa.

-Właśnie, dlatego nie możesz. Rozumiesz?! - próbowała powstrzymać ją koleżanka.

-Mogę i zrobię to.

-Oh Laura, to wampir!

-Właśnie dlatego.

Uniosła się na chwiejnych nogach i podeszła do mojej kozetki.

-Sandra, spójrz tylko na jego fiuta, spójrz na ten okaz. Czyż nie jest wspaniały?

-No jest.

Wyprężyłem całe ciało, a po moich plecach przebiegł dreszcz rozkoszy. Uważnie mi się przyglądała. Była tak blisko, a ja byłem przypięty pasami i nie mogłem jej dotknąć. Mogłem tylko liczyć na to co ona zrobi. Czekałem na ten moment, kiedy wreszcie mnie dosiądzie.

Wyciągnęła drżące dłonie i dotknęła mojego kutasa. Bardzo ostrożnie, sami palcami.

-Laura, poczekaj. Nie możesz. Nie po tym leku. Nie dasz sobie rady, - prosiła blondynka.

Rozłożyła swoje palce i zacisnęła na grubym drążku. Drugą dłonią chwyciła mnie za jaja.

-No, to jak mała, chcesz mnie? Chcesz mojego fiuta? Nie krępuj się. Pochyl się i posmakuj. Zobacz jaki jest twardy. Twoja cipka jest do niego stworzona. O tak, wiem, że go chcesz, - prowokowałem na całego.

Laura pochylała się.

-Poczekaj! Nie możesz! - próbowała przekonać ją jeszcze przyjaciółka.

-Mogę, chcę tego i zrobię to.

Pochyliła głowę, szeroko otworzyła usta i wysunęła język. Po chwili głowica mojego penisa znalazła się w jej słodkiej buzi.