Zielone jabłuszko

        6. Nasze spojrzenia

        Podczas tego obiadu obserwowałem ją ukradkiem, z bijącym sercem.

        Urszula bawiła się ze swoim młodszym bratem Krzysiem – wesołym, uśmiechniętym chłopakiem z trzeciej klasy, który nieustannie wymyślał nowe figle. Śmiała się głośno, szczerze, bez żadnej rezerwy, wygłupiała się razem z nim, pozwalała mu gonić się wokół stołu. Była ubrana w krótką spódniczkę w delikatne kwiatki, która sięgała tuż przed kolana, i cienką, zwiewną bluzeczkę z lekkiego materiału. Pod cienką tkaniną wyraźnie rysowały się jej małe, kształtne piersi. Nie miała na sobie stanika. Nie wiem, czy dlatego, że były drobne i nie czuła takiej potrzeby, czy po prostu poruszała się w swoim ciele z naturalną swobodą, jakiej wiele dziewczyn już dawno się oduczyło. Nie wyglądała na zawstydzoną. Wręcz przeciwnie – jej ruchy były lekkie, pełne życia, jakby jeszcze nie nauczyła się tego szczególnego wstydu, który przychodzi z wiekiem i spojrzeniami innych. A może w jej domu takie rzeczy po prostu nie były tematem tabu.

        Moja siostra Elżbieta prowadziła z jej rodzicami poważne rozmowy – o polityce, o zmianach na świecie, o sprawach odległych i wielkich. Ja oficjalnie odpowiadałem na pytania o Pismo Święte, przytaczałem kolejne cytaty z Biblii, starałem się brzmieć mądrze i spokojnie, jak przystało na lektora. Ale tak naprawdę przez cały czas napawałem się bliskością Urszuli, chłonąłem każdy jej gest.

        Patrzyłem, jak się porusza. Jak krótka spódniczka lekko podskakuje, odsłaniając smukłe uda, gdy goni brata. Jak cienka bluzeczka delikatnie przylega do ciała, gdy się schyla, podkreślając delikatny kształt małych piersi i linię talii. Jak jej długie, giętkie palce muskają włosy chłopca, gdy przytula go po udanym żarcie, a potem poprawia mu kosmyk z czułością starszej siostry. Była skromna, dla większości ludzi dość przeciętna – ale dla mnie już wtedy stawała się kimś absolutnie wyjątkowym. Nie mogłem oderwać od niej wzroku. W środku czułem przyjemne, ciepłe napięcie, które jeszcze nie miało imienia, ale powoli, uparcie rosło, rozlewając się po ciele jak gęsty, słodki miód.

        W pewnym momencie nasze spojrzenia spotkały się na dłużej. Urszula uniosła wzrok znad głowy brata i uśmiechnęła się nieśmiało, a na jej policzkach wykwitł delikatny rumieniec, jakby ktoś musnął je pędzlem z różu. Nie powiedziała nic. Ja też milczałem. Ale w tym milczeniu było już coś więcej niż tylko uprzejmość parafialnego spotkania. Coś, co zaczynało pachnieć obietnicą.

        Wbrew pozorom okazało się, że rodzice Urszuli to naprawdę porządni i życzliwi ludzie, o sercach otwartych szerzej, niż mogłem się początkowo spodziewać. Do tego stopnia, że nawet moja mama, zwykle ostrożna w nawiązywaniu bliższych relacji, zaczęła się z nimi regularnie kontaktować, a z czasem ich znajomość powoli przeistoczyła się w cichą, ciepłą przyjaźń. Mama, jak to miała w zwyczaju, od razu rzuciła się w poszukiwanie rodzinnych powiązań. Przepytywała babcię, wertowała wspomnienia ciotek i wujków, sięgała nawet do tej „piątej wody po kisielu”. I rzeczywiście, po kilku długich rozmowach przy herbacie wyszło na jaw, że bardzo, bardzo daleko w przeszłości nasze rodziny miały jakieś wspólne korzenie – jakieś dalekie małżeństwo, jakiś wspólny pradziad czy prababka, których losy splątały się na chwilę w mgłach historii. Nie to jednak było najważniejsze.

        Nasze rodziny zaczęły się ze sobą spotykać w sposób najprostszy i najbardziej naturalny – przez codzienne, praktyczne potrzeby życia.