Zakład

3. Żadna nie widziała gołego, sterczącego fiuta.

Nie odrywała ode mnie wzroku, jakby chciała wybadać, czy za moimi słowami nie kryje się jakiś większy podstęp.

-Co?! - spytała ostro.

Była śliczna. Jak małe dziecko, wydawała się być kompletnie niewinna. Czułem, że to jest moje pięć minut. Nie mogłem teraz odpuścić.

-Jak byście, na własne oczy, z bliska, zobaczyły porządnego, grubego kutasa, to uciekłybyście, gdzie pieprz rośnie, - chełpiłem się.

Podszedłem, blisko, bardzo blisko i uważnie przyjrzałem się jej buzi. Była oburzona, ale, mimo to, piękna.

-Słyszałaś Iza, chyba jego całkiem pogięło?! 

Dopiero teraz dostrzegłem, niemalże, idealnie trójkątny zarys jej subtelnej twarzy.

-Hej, nic ci tak nie popaliło pod beretem, stary?! - rzuciła mi w twarz.

Mierzyliśmy się wzrokiem, wiedziałem, że już ją mam.

-Nie.

-Nie?! Naprawdę?! 

-Jestem całkiem normalny, - odpowiedziałem spokojnie.

Przegięła plecy do tyłu i włożyła kciuki za pasek. 

-Może uważasz, że co?! 

-Że?

-… że do przedszkola trafiłeś?! - strzelała słowami.

Dżins zsunął się do dołu, odsłaniając podbrzusze. Zaczynałem rozumieć, że powody jej wzburzenia są inne, niż mi się na początku zdawało. Teraz należało wykonać kolejny krok.

-Do przedszkola? Nie.

-Ach, nie?! Więc?

-Do małych, wystraszonych dziewczynek.

-Dziewczynek? Wystraszonych?

-Tak. Do małych, zalęknionych dziewczynek. Przecież widzę, jak się boicie, moje małe bohaterki!

W tym momencie Ola nie wytrzymała.

-Słuchaj kolo! - odezwała się ostro. 

Wiedziałem, co się stanie. Milczałem.

-Słuchaj no… - powtórzyła. 

Podniosła się z fotela, przemierzyła pokój i usiadła na wersalce. 

-Uważaj, co mówisz! - odezwała się jeszcze raz. 

Tego właśnie się spodziewałem. Moje słowa miały wywołać piorunujące wrażenie i takie wywarły. Widziałem, jak Edyta podciąga bluzeczkę wysoko do góry i odsłania brzuch.

-Przestań, Ola, - wtrąciła się koleżanka.

-Co? Co mam przestać?! - denerwowała się jeszcze bardziej. 

-Daj spokój. Sam pewnie nigdy cipki nie widział i dlatego gada takie głupoty. 

Roześmiały się wszystkie na raz. 

-No jasne, nie widział i teraz próbuje sobie to odbić, - dokończyła Ola.

Ciemnowłosa opadła do tyłu, opierając plecy o pękatą, pluszową poduszkę. Postanowiłem puścić zniewagę mimo uszu i zagrać jeszcze ostrzej. 

-Co, mam rację? - powiedziałem zaczepnym tonem, udając, że nic kompletnie się nie stało.

Ola szeroko rozłożyła nogi. 

-Rację? - jęknęła jeszcze bardziej poirytowana. 

Obcisły materiał szybko podjechał do góry, odsłaniając jej koronkowe, białe majtki. Zaszumiało mi w głowie. Obawiałem się, że nie dam rady doprowadzić do końca tej gry.

-No, zgadza się, - rzuciłem zaczepnie. 

-Wiecie co, dziewczyny, ten facet mnie wkurza, - odezwała się w taki sposób, jakby za chwilę zamierzała mnie pobić. Morze rzeczywiście o tym pomyślała. Nie wiem. 

Tak czy inaczej, napięcie szybko rosło. Iza, przekręcając się, spadła z fotela. Jej kolana spoczywały na podłodze, a ramiona mocno wciskały się w siedzisko. Postanowiłem dolać jeszcze oliwy do ognia.

-Uważam, że żadna z was… słyszycie, żadna nie widziała gołego, sterczącego fiuta!

Rzeczywiście robiło się coraz goręcej. Rudowłosa, tak mocno, wypięła swój wielki tyłek, że mój kutas z wrażenia, o mało nie wyskoczył ze spodni.

-No wiesz co?! Jak możesz o to w ogóle pytać? - burzyła się, - udając bardziej dorosłą, niż jest. 

Po chwili powoli się podnosiła. Jasne spodnie wciskały się między jej pośladki. Uśmiechałem się ironicznie. Patrzyłem tak, jakbym przejrzał ją na wylot.

-Bo to prawda, - naciskałem.  

Teraz usiadła na dywanie, opierając się o fotel.

-Przecież ci powiedziałam…

-O czym?

-No… o swoich wybrykach?! 

-Wybrykach?!

-No… tak.