Czarne oczy Rix

9. Twoje pragnienie jest kluczem

Rix pociągnęła mnie za sobą. Jej nagość w tym świetle wyglądała jeszcze bardziej surrealistycznie. Jej ostra, chuda sylwetka rzucała długie, powykrzywiane cienie, które zdawały się żyć własnym życiem. Te niemal przezroczyste błony na jej plecach teraz delikatnie drgały, łapiąc światło i rozpraszając je w tęczowe skazy.

– Gdzie jesteśmy? – wyszeptałem, a mój głos został pochłonięty przez miękkie ściany, które natychmiast stłumiły dźwięk.

– W miejscu pomiędzy – odpowiedziała jej myśl w mojej głowie, ciepła i bezpośrednia. – Tam, gdzie moja rodzina odpoczywa. I… bada.

Przez pomieszczenie przepływały smugi światła, a w nich tańczyły pyłki, które wyglądały jak mikroskopijne, wirujące kryształy. Rix zatrzymała się w centrum, w miejscu, gdzie mgła podłogi była najgęstsza, a światło najjaśniejsze. Obróciła się do mnie. Jej czarne oczy pochłaniały blask, nie odbijając go ani odrobiny.

– Pokazałam ci cień mojej prawdziwej formy przy lustrze – myśl była cicha, ale niezwykle wyraźna. – Teraz pokażę ci więcej. Jeśli… nadal chcesz patrzeć.

Kiwnąłem głową, niezdolny do słowa. Mój strach dawno już przekształcił się w coś innego – w świętą trwogę, w niepohamowaną ciekawość, w pragnienie, by zobaczyć każdy kawałek jej tajemnicy, bez względu na cenę.

Uniosła ręce, a świetliste nici ze ścian poderwały się i zaczęły wirować wokół niej, jak przyciągnięte magnesem. Osnuły ją, oplatając jej ręce, nogi, szyję. Przylgnęły do jej skóry, podkreślając każdą kość, każdy mięsień, każdą linię. Wyglądała jak posąg wykuty z żywego światła i mroku.

I wtedy się zmieniła.

Nie gwałtownie. Nie z hukiem. Subtelnymi, przerażającymi drobiazgami.

Jej rude włosy stały się jaśniejsze, niemal białe, i poruszyły się, jakby znajdowały się pod wodą. Ostre czubki uszu wydłużyły się jeszcze odrobinę, stając się bardziej szpiczaste, bardziej… elfie. Ale największa zmiana zaszła w jej oczach. Głęboka czerń zaczęła wirować, jakby wylał się z niej atrament, a w jego centrum zapaliły się małe, świetliste punkciki. Nie źrenice. Raczej odległe gwiazdy w czarnej otchłani kosmosu. Patrzyłem w nie i czułem, jak mój umysł sięga krańców percepcji.

– Widzisz? – jej myśl była teraz echem, które odbijało się w każdym zakamarku mojej świadomości.

Skinąłem ponownie, czując, jak moje gardło się zaciska. Była przerażająca. Była niesamowita. Była najdoskonalszą rzeczą, jaką kiedykolwiek widziałem.

Świetliste nici, które ją opasywały, pociągnęły ją delikatnie, każąc jej unieść ramiona i odchylić głowę. Stanęła w pozie pełnej poddania i władzy jednocześnie. To był rytuał. Prezentacja. Odsłonięcie.

Podeszłem krok. Potem drugi. Mgła pod moimi stopami falowała. Znalazłem się tak blisko, że mogłem poczuć ciepło bijące od jej ciała – niezwykłe, metaliczne ciepło, które nie przypominało niczego ludzkiego. Uniosłem drżącą dłoń. Nie po to, by dotknąć. Tylko by poczuć tę energię na skórze.

– Możesz – szepnęła jej myśl, a w jej głosie zabrzmiała niespodziewana czułość. – Twoje pragnienie jest kluczem. Twoje poddanie – pozwoleniem.

Moje opuszki musnęły jej ramię. Ostrze z lodu i rozżarzone żelazo. Parzyło i zamrażało jednocześnie. Skóra pod moim dotykiem zadrżała, a świetliste nici wokół niej zabłysły jaśniej. Czułem pod palcami delikatny zarys tych przezroczystych błon na jej łopatce – nie były gładkie, a pokryte mikroskopijnymi, wirującymi wzorami.

Jej dłoń podniosła się i pokryła moją. Jej palce, długie i zimne, plotły się z moimi. Poprowadziła moją rękę w dół, wzdłuż swojego boku, gdzie żebra rysowały się pod skórą jak struny. Prowadziła mnie, a ja byłem tylko narzędziem, przedłużeniem jej woli, które z zachwytem odkrywało jej formę.