Czerwona rybka

56. Rozłożyła szeroko nogi

Seria gwałtownych, pojedynczych, silnych uderzeń – jedno po drugim, bez litości, bez wahania, bez końca – rozbrzmiewała w pokoju głośnym, mokrym, nieprzyzwoicie pięknym klap-klap-klap-klap, jakby samo powietrze, samo drewno, sama pościel dołączyły do tej symfonii, jakby cały domek, cały las, całe morze chciały być świadkami tego, co się między nami działo.

Napięcie w moich jądrach – ciężkich, napęczniałych, pełnych życia – było obłędnie nieznośne, było sygnałem tak wyraźnym, tak palącym, tak nie do zniesienia, że wiedziałem, czułem każdym nerwem, każdym oddechem, że jestem już blisko, że finał nadchodzi wielkimi krokami, że za chwilę eksploduję w niej całym sobą, całą miłością, całym pożądaniem.

– Hhhh… oooohhh… oooohhh… aaaahhh… – jęczała coraz głośniej, coraz bardziej donośnie, głosem, który już nie był ludzkim głosem, tylko pieśnią rozkoszy, tylko krzykiem syreny, tylko błaganiem o więcej, o jeszcze więcej, o wszystko.

Była taka bezradna i jednocześnie taka władcza – bezradna w swej ekstazie, władcza w swej miłości – a ja czułem się panem świata i niewolnikiem jednocześnie, czułem się bogiem i żebrakiem, czułem się wszystkim i niczym naraz, i to było cudowne, to było najcudowniejsze uczucie, jakie kiedykolwiek dane było człowiekowi doświadczyć.

Chwyciła mnie za biodra – mocno, rozpaczliwie, palcami wbijającymi się w skórę – i przyciągała do siebie z całą siłą, z całą desperacją, z całą miłością, bym jeszcze głębiej, jeszcze mocniej, jeszcze bardziej całkowicie ją spenetrował, bym wszedł w nią do samego końca, do samego serca, do samego nieba.

W przerwie, w tym krótkim, nieładnym, roztrzęsionym chaosie, próbowała założyć mi nogę na ramię tak jak wcześniej – tę smukłą, gorącą, drżącą nogę – ale nie mogła, była zbyt roztrzęsiona, zbyt rozpromieniona, zbyt pochłonięta rozkoszą, która zalewała ją falami.

Szamotaliśmy się chwilę, próbując poprawić pozycję, próbując znaleźć jeszcze lepszy kąt, jeszcze głębsze połączenie, a mój twardy, żylasty, rozpalony penis poruszał się w niej niczym świder, obracał wokół własnej osi – odrobinę w lewo, odrobinę w prawo, odrobinę w górę, odrobinę w dół – co przyprawiało mnie o słodkie, niebiańskie dreszcze z tyłu głowy, na karku, wzdłuż kręgosłupa, aż do samych jąder.

W końcu udało się jej założyć obydwie kostki na moje obojczyki – wysoko, dumnie, prowokująco – a jej rozpalona, wilgotna, ciasna pizdeczka była niebiańsko wystawiona w moją stronę, całkowicie otwarta, całkowicie moja, całkowicie nasza.

Siedziałem w samym centrum, głęboko, tak głęboko, że czułem jej serce bijące wokół mnie.

Rozpocząłem powoli pchnięcia – krótkie, głębokie, precyzyjne, przy samym dnie, przy samym końcu, tam, gdzie wszystko było najgorętsze, najciaśniejsze, najsłodsze – a ona zaciskała się na mnie jak nigdy wcześniej, jak najsłodsze, najgorętsze, najniebiańsze więzienie świata.

Jej kostki po chwili zsunęły się z moich ramion – miękko, leniwie, jakby same nie chciały już dłużej walczyć – ale to nie miało znaczenia, absolutnie żadnego znaczenia.

Znów rozłożyła szeroko nogi, tak szeroko, jak tylko mogła, sterczały wysoko w powietrzu niczym dwie białe flagi kapitulacji przed miłością, a ja, podparty wokół niej, penetrowałem jej wnętrze jak wcześniej – mocno, głęboko, rytmicznie, czując, że jeszcze będę musiał popracować nad swoim orgazmem, że jeszcze mogę, że jeszcze chcę, że jeszcze dam radę przedłużyć tę niebiańską mękę.

Czerwona rybka

55. Skurcz w okolicy moszny

W pewnym momencie, w tej niekończącej się, niepohamowanej, niebiańsko-piekielnej symfonii naszych ciał, w tej dekadenckiej liturgii pożądania, która zdawała się trwać wieczność i jednocześnie mijać w mgnieniu oka, znów z niej wypadłem – mój twardy, żylasty, rozpalony do białości penis wysunął się z jej gorącego, wilgotnego, ciasnego, pulsującego wnętrza z głośnym, mokrym, nieprzyzwoicie pięknym mlaśnięciem, które rozbrzmiało w izbie niczym westchnienie samego domu, jakby sam dom żałował tej chwili rozłąki.

Wilgotny, gorący, zdesperowany, parujący aromatem miłości, seksu i grzechu, z zawirowaniem myśli tak gwałtownym, że prawie straciłem przytomność, z drżeniem całego ciała tak silnym, że prawie upadłem, na chwilę straciłem kontrolę, całą kontrolę, nad sobą, nad światem, nad wszystkim.

Szepnąłem „przepraszam” – cicho, jakby w przelocie, jakby to słowo było jedyną kotwicą, która trzymała mnie przy rzeczywistości – i spojrzałem na jej buzię, na tę najpiękniejszą, najcudowniejszą, najniebiańską buzię świata, i zobaczyłem na niej wyraz ciepłego zaskoczenia, lekkiego rozbawienia, a jednocześnie głębokiej, niepohamowanej miłości.

– Już dobrze… – powiedziała cicho, głosem miękkim, gardłowym, pełnym czułości i pożądania, głosem, który był jednocześnie śmiechem i jękiem, a później wzięła mnie w swoją dłoń – taką drobną, ale silną, taką ciepłą, taką pewną dłoń – takiego grubego, śliskiego od jej soków miłości, pulsującego, gotowego wybuchnąć ptaka, i włożyła z powrotem tam, gdzie było jego miejsce, tam, gdzie zawsze powinno być, w jej rozpaloną, wilgotną, ciasną, niebiańsko ciasną cipkę, która czekała na mnie, błagała o mnie, kochała mnie.

Dopiero później, w tej chwili absolutnego uniesienia, uświadomiłem sobie, że przecież znów zrobiła się tak ciasna, tak nieprawdopodobnie, tak obłędnie ciasna, że wyrzucała mnie z siebie jednym, nieświadomym, rozkosznym skurczem, jakby jej ciało chciało mnie jednocześnie zatrzymać na zawsze i jednocześnie drażnić, torturować, przedłużać tę niebiańską mękę.

I znów w mojej głowie pojawiało się pytanie – natarczywe, bolesne, rozkoszne pytanie – kiedy będzie finał, ten ostateczny, ten niebiański finał, kiedy to wszystko w końcu nastąpi, kiedy eksploduję w niej całym sobą, całym życiem, całą miłością.

– Och… – westchnąłem cicho, gardłowo, głęboko, głosem, który już nie był moim głosem.

Wsuwałem się powoli, bardzo powoli, centymetr po centymetrze, czując kolejne, zaciskające się pierścienie jej gorącego, wilgotnego, pulsującego wnętrza, czując gorąco, które docierało do mózgu niczym lawa, niczym ambrozja, niczym sam ogień niebios, czując skurcz w okolicy moszny tak słodki, tak nie do opanowania, tak niebiański, że prawie krzyczałem z rozkoszy.

Dotarłem do końca – do samego dna, do samego serca, do samego nieba – przycisnąłem się mocno, całym sobą, całym ciężarem, całym pożądaniem, i zamarłem na chwilę, na jedną wieczną chwilę, by poczuć ją całą, by poczuć nas.

Dopiero później delikatnie się wycofałem – powoli, bardzo powoli, czując, jak jej ścianki obejmują mnie, tulą, nie chcą puścić – by w następnej sekundzie wejść już bardziej gwałtownie, mocniej, głębiej, z głośnym, mokrym, nieprzyzwoicie pięknym mlaśnięciem.

I kochaliśmy się dalej – mocno, głęboko, bez końca, w słońcu wpadającym przez wielkie okno, w szumie sosen, w zapachu potu, miłości i nas.

Bo to nie był seks.

To była wieczność.

I my właśnie w niej żyliśmy.

Na zawsze.

Czerwona rybka

54. I bzykaliśmy się dalej

Kochaliśmy się w pozycji klasycznej, na misjonarza, lecz z tą jedną, niebiańsko grzeszną różnicą, że jej nogi – te długie, smukłe, rozpalone, wilgotne od potu i miłości nogi – były uniesione wysoko, bardzo wysoko, i rozłożone szeroko na boki, tak szeroko, jak tylko pozwalało jej cudowne, elastyczne, całkowicie oddane ciało, stercząc niczym dwie żerdzie wbite w najsłodsze, najgorętsze mrowisko rozkoszy, które kiedykolwiek istniało na tej ziemi.

Klęczałem tuż za jej pośladkami – tymi najokrąglejszymi, najjędrzejszymi, najdoskonalszymi pośladkami świata – mocno pochylony, oparty ramionami po obu stronach jej torsu, tak że moje dłonie wbijały się w materac obok jej ramion, a moje spojrzenie mogło pożerać każdy centymetr jej twarzy, jej szyi, jej piersi, jej wszystkiego.

Ten sposób ułożenia naszych ciał – jej całkowicie otwartej, całkowicie mojej, całkowicie bezbronnej i jednocześnie całkowicie władczej – dawał mi pełną, absolutną, niepohamowaną kontrolę nad tym, co robiłem, nad rytmem, nad głębokością, nad siłą, nad każdym pchnięciem, które było jednocześnie modlitwą i przekleństwem.

Mój twardy, żylasty, napięty do granic, pulsujący życiem kutas wchodził w nią z ogromną siłą, z siłą, która była jednocześnie delikatnością i brutalnością, miłością i grzechem, za każdym razem dobijając do samego końca, do samego dna, do samego serca jej rozpalonej, wilgotnej, ciasnej, niebiańsko ciasnej pizdeczki, która obejmowała mnie, tuliła, więziła, kochała.

A mój worek mosznowy – ciężki, napięty, pełen życia – rozgniatał się między jej mokrą, ociekającą sokami miłości szparką a podstawą mojego ogiera, z głośnym, mokrym, nieprzyzwoicie pięknym mlaśnięciem, które rozbrzmiewało w izbie niczym bębny wojenne, niczym pieśń zwycięstwa, niczym muzyka samego nieba.

Czułem, jak moje jaja robią się coraz twardsze, coraz cięższe, coraz bardziej napięte, jak energia w nich zgromadzona – ta pierwotna, niepohamowana, nieziemska energia – domaga się uwolnienia coraz intensywniej, coraz głośniej, coraz bardziej rozpaczliwie.

– Hhh… ooooh… aaaah… och, och, och… – wyrzucała z siebie, głosem, który był już tylko westchnieniem, tylko jękiem, tylko krzykiem rozkoszy, urywanym, nieregularnym, gorącym, pachnącym miłością i grzechem.

Jej oddech był szybki, ciężki, mokry.

Jej piersi unosiły się i opadały w rytm moich pchnięć.

Jej uda drżały na moich ramionach.

Jej ręce szukały oparcia – w pościeli, w moich ramionach, w moich włosach.

I kochaliśmy się dalej – mocno, głęboko, bez końca, w słońcu wpadającym przez wielkie okno, w szumie sosen, w zapachu potu, miłości i nas.

A później położyłem się na niej, całym swoim ciężarem, całym swoim pożądaniem, całym swoim życiem, między jej szeroko, tak szeroko, tak nieprzyzwoicie szeroko rozchylonymi udami – tymi udami, które były jednocześnie bramą do nieba i otchłanią piekła, miękkimi, gorącymi, drżącymi, pachnącymi potem, miłością i grzechem.

A ona, moja Lilia, moja bogini, moja jedyna, objęła moje biodra swoimi łydkami – smukłymi, silnymi, rozpalonymi łydkami – i z całą siłą, z całą desperacją, z całą miłością dociskała mnie do siebie, jakby bała się, że zniknę, jakby chciała mnie wessać w siebie na zawsze, jakby chciała, żebym nigdy, przenigdy nie wyszedł.

– Aaaahhh… oooohhh… oj! Aaaaaahhhh… och, och, och… – jej westchnienia, jej jęki, jej krzyki były symfonią rozkoszy, najpiękniejszą, najbardziej nieprzyzwoitą, najbardziej niebiańską symfonią, która kiedykolwiek rozbrzmiewała w moim domku, w moim życiu, w moim sercu – urywane, gardłowe, gorące, mokre od łez i potu, pachnące miłością i grzechem.

Jej drobne dłonie – te delikatne, ale silne, te czułe, ale drapieżne dłonie – z szeroko rozpostartymi palcami wbijającymi się w połówki swoich pośladków, rozchylały je na boki, mocno, zdecydowanie, rozpaczliwie, jakby chciała udostępnić mi jeszcze więcej siebie, jeszcze głębiej, jeszcze intymniej, jeszcze bardziej całkowicie, jakby chciała, żebym wszedł w nią nie tylko ciałem, ale całą duszą, całym jestestwem, całym życiem.

Zdawało mi się, że już dawno, dawno temu powinienem eksplodować, że już dawno powinienem stracić kontrolę, że już dawno powinienem wypełnić ją po brzegi moim gorącym, gęstym, niekończącym się białym i lepkim pożądaniem – ale jak na razie nic takiego się nie zdarzyło.

Byłem na granicy, na tej najwęższej, najsłodszej, najbardziej nie do zniesienia granicy, a ten szczególny moment zdawał się odsuwać w czasie, uciekać przede mną złośliwie, ale tak słodko złośliwie, że prawie błagałem o więcej tej tortury, o więcej tej rozkoszy.

Widziałem też, że wraz z upływem kolejnych minut, kolejnych oddechów, pchnięć, nabieram coraz większej wprawy w tym akcie miłosnym, w tej liturgii, w tej mszy ciała i duszy.

Poruszałem się płynnie, ale w różnym tempie – raz przyspieszając do granic możliwości, do szaleństwa, do nieba, a za chwilę zwalniając, delektując się każdym pchnięciem, każdym centymetrem jej rozpalonej, wilgotnej, ciasnej, niebiańsko ciasnej cipeczki, która obejmowała mnie, tuliła, więziła, kochała.

I bzykaliśmy się dalej – mocno, głęboko, bez końca, w słońcu wpadającym przez wielkie okno, w szumie sosen, w zapachu potu, miłości i nas.

Czerwona rybka

53. Orgazm

Znów nieco zwolniłem – nie dlatego, że chciałem, o nie, moje ciało krzyczało o więcej, o szybciej, o mocniej, ale dlatego, że jej rozkosz, jej niebiańska, niepohamowana rozkosz, była tak wielka, tak absolutna, tak miażdżąca, że musiałem dać jej chwilę, musiałem pozwolić jej odetchnąć, musiałem pozwolić jej duszy wrócić na ziemię, choć sam płonąłem żywym ogniem, choć sam byłem już na krawędzi, na tej najwęższej, najsłodszej, najbardziej nie do zniesienia krawędzi.

Nie wytrzymała.

Opuściła drugą nogę – powoli, drżąco, jakby sama nie wierzyła, że jeszcze ma siły – i pozwoliła jej spaść na pościel, na te lniane, ciepłe, pachnące nami prześcieradła, które już nigdy nie będą takie same.

Chwyciłem ją za uda – te najmiększe, najcieplejsze, najdoskonalsze uda świata – mocno, zdecydowanie, niemal brutalnie, ale z taką miłością, że ból stawał się rozkoszą, i szeroko je rozchyliłem, szeroko, tak szeroko, jak tylko pozwalało jej cudowne, elastyczne, rozpalone ciało, odsłaniając wszystko, absolutnie wszystko, co najpiękniejsze, co najintymniejsze, co najświętsze w kobiecie.

Mój twardy ogier – wielki, napięty, pulsujący, rozpalony do białości, twardy jak kawał grubego, nieugiętego kija – wchodził w nią ostro, bez ceregieli, bez litości, bez wahania, z głośnym, mokrym, nieprzyzwoicie pięknym mlaśnięciem, które rozbrzmiewało w izbie niczym bębny wojenne, niczym pieśń zwycięstwa, niczym muzyka samego nieba.

Jej piersi – te najpełniejsze, najcudowniejsze, najniebiańsze piersi – zrobiły się tak twarde, tak napięte, tak gotowe pęknąć od nadmiaru rozkoszy, że myślałem, iż zaraz eksplodują, iż zaraz rozpadną się na kawałki pod naporem tej ekstazy.

Sutki sterczały dumnie, twarde jak diamenty, ciemnoróżowe, błyszczące od potu, pachnące miłością i grzechem.

Całe jej ciało lśniło od potu – od tego gorącego, słonego, niebiańskiego potu, który spływał po jej szyi, po piersiach, po brzuchu, po udach, mieszając się z moim potem, z naszym wspólnym potem, z naszą wspólną miłością.

Wystartowałem w ułamku sekundy.

Klap, klap, klap… – rozbrzmiewało wokół, głośno, rytmicznie, nieprzyzwoicie, pięknie, jakby sam dom, same sosny, samo morze dołączyły do tej symfonii.

Tempo było szaleńcze, niepohamowane, nieziemskie, jakbyśmy oboje pędzili ku końcowi świata, ku niebu, ku wieczności.

Ledwo łapałem oddech – urywany, gorący, pachnący nią, nią, tylko nią.

Odchyliła głowę do tyłu, włosy czarne, mokre, rozsypały się na pościeli niczym noc nad zatoką.

Zamknęła oczy – mocno, jakby bała się, że jeśli otworzy, to wszystko zniknie.

Otworzyła usta – szeroko, bezwstydnie, nieprzyzwoicie szeroko – i jęczała głośno, głośniej, jeszcze głośniej, jęki, które były jednocześnie krzykiem rozkoszy, błaganiem o więcej, dziękczynieniem za wszystko.

– Och… och… och… aaaah… aaaah… uuuuh… – jej jęki i westchnienia były symfonią, najpiękniejszą, najbardziej nieprzyzwoitą symfonią, która kiedykolwiek rozbrzmiewała w moim domku, w moim życiu, w moim sercu.

Orgazm zdawał się trwać w nieskończoność – jej ciało drżało, wygięło się w łuk, uda zacisnęły się na moich biodrach, ręce szukały oparcia, chwytały pościel, poduszkę, moje ramiona, moje włosy.

Nie wiedziała, gdzie patrzeć, co robić, jak oddychać – poprała poduszkę, próbowała się trzymać, próbowała złapać oddech, ale nie mogła, bo fala za falą, rozkosz za rozkoszą, orgazm za orgazmem zalewały ją całkowicie.

Szybowała.

Unosiła się nad łóżkiem, nad domem, nad morzem, nad światem.

A ja gnałem, nie odpuszczałem, nie zwalniałem, nie mogłem, nie chciałem, nie śmiałbym.

Jeszcze chwila.

Jeszcze trochę.

Jeszcze jedno pchnięcie.

Jeszcze jedno mlaśnięcie.

Jeszcze jedno jej westchnienie.

Była moja – naga, piękna, podniecająca, bez reszty oddana, rozpalona, mokra, drżąca, krzycząca, moja, moja, moja.

I kochaliśmy się dalej – mocno, głęboko, bez końca, w słońcu, w szumie sosen, w zapachu potu, miłości i nas.

Bo to nie był seks.

To była wieczność.

I my właśnie w niej żyliśmy.

Na zawsze.

Czerwona rybka

52. Pędziłem do mety

Jej lewa noga opadła na łóżko, miękko, leniwie, jakby sama nie chciała już dłużej walczyć z grawitacją, jakby chciała tylko spocząć w tej lnianej, ciepłej, pachnącej nami pościeli, która już nigdy nie będzie taka sama.

Prawa noga wciąż spoczywała na moim obojczyku – wysoko, dumnie, prowokująco – skóra gorąca, wilgotna od potu, drżąca od rozkoszy, pachnąca solą, miłością i grzechem.

Pędziłem do mety jak na wielkiej Pardubickiej, jak najdzikszy jeździec na najdzikszym koniu, nie zważając na przeszkody, nie zważając na nic – ani na ból w mięśniach, ani na pot spływający po plecach, ani na świat, który dawno przestał istnieć.

Liczył się tylko finał, tylko zwycięstwo w postaci jeszcze jednej, jeszcze jednej jedynej, cudownej, oszałamiającej, niebiańskiej chwili rozkoszy, która miała nas oboje rozedrzeć na kawałki i poskładać na nowo.

Rozbrzmiewały klepnięcia – głośne, mokre, rytmiczne, nieprzyzwoicie piękne klepnięcia moich bioder o jej pośladki, o jej uda, o jej wszystko, które brzmiały jak bębny wojenne, jak pieśń zwycięstwa, jak muzyka samego nieba.

Jej ciało podskakiwało, kołysało się, trzęsło w rytm moich uderzeń – piersi falowały jak morze w burzy, brzuch napięty, uda drżące, palce stóp zaciśnięte w ekstazie, włosy czarne, mokre, rozsypane na pościeli niczym noc, która postanowiła nas przykryć.

Jej jęki – zniekształcone od gwałtownych szarpnięć ekstazy, od mojego tempa, od mojej siły – brzmiały jak najpiękniejsza, najbardziej nieprzyzwoita symfonia, jak krzyk syreny, jak błaganie o więcej, jak dziękczynienie za wszystko.

Zamknięte oczy, szeroko otwarte usta, z których wydobywały się tylko dźwięki czystej, absolutnej rozkoszy – wskazywały, że to jest już ten moment, że ona już jest na krawędzi, że za chwilę eksploduje, że za chwilę rozpadnie się na kawałki w moich ramionach.

I znowu zwolniłem.

Nie dlatego, że chciałem – o nie, nie chciałem, moje ciało krzyczało o więcej, o szybciej, o mocniej.

Zwolniłem dlatego, że była zbyt ciasna, zbyt gorąca, zbyt niebiańsko ciasna, i wypchnęła mnie z siebie jednym, nieświadomym, rozkosznym skurczem.

To było cudowne.

Niesamowite.

Nie do opisania.

Jej rozkosz mnie zaskakiwała – za każdym razem, coraz bardziej, coraz głębiej, coraz piękniej.

Jej ciało, jej wnętrze, jej wszystko – reagowało na mnie tak, jakby było stworzone tylko dla mnie, tylko po to, by mnie kochać, by mnie pochłaniać, by mnie zabijać rozkoszą i zaraz zmartwychwstawać w niej na nowo.

I patrzyłem na nią – na jej zamknięte oczy, na jej otwarte usta, na jej drżące uda, na jej piersi unoszące się i opadające w rytm oddechu – i wiedziałem, że to nie jest seks.

To jest miłość.

W najczystszej, najbrudniejszej, najpiękniejszej formie.

Uchyliła oczy – te czarne, bezdenne, płonące jeziora, które były jednocześnie niebem i piekłem, miłością i grzechem – i zaczęła pieścić mój brzuch i tors, palcami delikatnymi, ale zdecydowanymi, palcami, które znały każdy centymetr mojej skóry, każdy skrawek mojej duszy, palcami, które jeszcze przed chwilą wbijały się w moje plecy, a teraz sunęły po mnie niczym najdroższy jedwab, niczym najświętsza relikwia, niczym ostatnia pieszczota przed końcem świata.

Znalazła w sobie siły – o tak, znalazła, choć jej ciało drżało, choć jej oddech był urywany, choć jej uda wciąż pulsowały od poprzednich eksplozji rozkoszy – znalazła w sobie siły, by mnie dotykać, by mnie drażnić, by mnie nakręcać jeszcze bardziej w tę spiralę miłości, która wirowała wokół nas niczym tornado, niczym huragan, niczym sama wieczność.

Dotykała mojego pępka – głębokiego, ciepłego, wrażliwego – opuszkami palców, powoli, okrężnymi ruchami, jakby chciała w nim zatopić całą swoją miłość, jakby chciała w nim zostawić pieczęć na zawsze.

Drażniła mnie, o tak, drażniła mnie nieprzyzwoicie, niebiańsko, nie do zniesienia, nakręcając tę spiralę jeszcze mocniej, jeszcze wyżej, jeszcze głębiej, aż czułem, że zaraz eksploduję, że zaraz stracę przytomność, że zaraz umrę z nadmiaru tej rozkoszy.

Drugą dłonią ściskała brzeg poduszki – mocno, rozpaczliwie, jakby to była ostatnia deska ratunku, jakby to była jedyna rzecz, która trzymała ją na powierzchni świadomości, na powierzchni tego oceanu rozkoszy, w którym tonęliśmy oboje, tonęliśmy z rozkoszą, tonęliśmy z miłością, tonęliśmy na zawsze.

Jej twarz wykrzywiła się w grymasie orgazmu – najpiękniejszym, najbardziej nieprzyzwoitym, najbardziej świętym grymasie, jaki kiedykolwiek widziałem – usta otwarte, oczy przymknięte, policzki rozpalone, pot spływający po skroniach, włosy czarne, mokre, rozsypane na pościeli niczym noc, która postanowiła nas przykryć.

Ale była tu jeszcze.

Wciąż była.

Wciąż ze mną.

Wciąż moja.

Mój członek – taki gruby, taki twardy, taki napięty, taki rozpalony do białości, taki gotowy wybuchnąć – wchodził w nią z takim trudem, z takim słodkim, niebiańskim trudem, że każde pchnięcie było walką, było torturą, było rozkoszą, było modlitwą.

Jej wnętrze było ciasne, gorące, wilgotne, pulsujące, jakby chciało mnie pochłonąć, uwięzić, zatrzymać na zawsze.

I wchodziłem.

I wchodziłem.

I wchodziłem.

Głęboko.

Mocno.

Bez końca.

Bo to nie był seks.

To była miłość.

W najczystszej, najbrudniejszej, najpiękniejszej formie.

I trwało to.

I trwało.

I trwało.

W słońcu.

W szumie sosen.

W zapachu potu, miłości i nas.

Na zawsze.

Czerwona rybka

51. Ruszyłem z kopyta

A kiedy już zacząłem się poruszać, o niebiańska, nieziemska, niepowtarzalna chwilo, każde pchnięcie, każde jedno jedyne, głębokie, powolne, rozkoszne pchnięcie było niemal boskim doznaniem, było ekstazą tak czystą, tak absolutną, tak nie do zniesienia, że prawie krzyczałem z nadmiaru szczęścia, że prawie płakałem z nadmiaru miłości, że prawie rozpływałem się w tej rozkoszy, która była jednocześnie torturą i zbawieniem, piekłem i rajem, życiem i śmiercią w jednym.

Trzymałem ją za uda – te najmiększe, najcieplejsze, najdoskonalsze uda świata – mocno, zdecydowanie, niemal brutalnie, ale z taką miłością, że ból stawał się rozkoszą, palce wbijające się w skórę, zostawiające czerwone ślady jak pieczęcie, unosiłem jej ciężar ponad posłanie, ponad lnianą pościel pachnącą nami, słońcem i morzem, unosiłem ją wysoko, jakby była najlżejszym piórkiem, jakby była najcięższym skarbem, i poruszałem biodrami miękko, głęboko, rytmicznie, z namaszczeniem, z czcią, z rozpaczą, z miłością tak wielką, że prawie bolało.

Docierałem do samego końca – do samego dna, do samego serca, do samego nieba jej jestestwa – mając wrażenie, że każdy kolejny ruch, każdy kolejny centymetr, każdy kolejny oddech będzie tym ostatnim, że za chwilę eksploduję, że za chwilę stracę przytomność, że za chwilę umrę z rozkoszy.

Wychodziłem jednak z tej potyczki zwycięsko, nie dając się pokonać zbyt wielkiemu napięciu, wyzwalając z siebie tyle energii, tyle siły, tyle miłości, ile potrzeba, by ona mogła krzyczeć, by ona mogła drżeć, by ona mogła być moja, cała moja, na zawsze moja.

Zaciskała się na mnie słodko i gorąco – jej ścianki, wilgotne, pulsujące, żywe, obejmowały mnie, tuliły, więziły, kochały, jakby chciały mnie zatrzymać w sobie na wieczność, jakby chciały mnie nigdy nie puścić, jakby chciały, żebym nigdy, przenigdy nie wyszedł.

– Och, och, och… – jej jęki i westchnienia były symfonią dla moich uszu, były najpiękniejszą muzyką, jaką kiedykolwiek słyszałem, były pieśnią syreny, były modlitwą, były krzykiem rozkoszy, były wszystkim, czym może być głos kobiety, która właśnie umiera i zmartwychwstawa w ramionach mężczyzny.

I poruszałem się dalej – głęboko, mocno, bez pośpiechu, bez końca, w słońcu, w szumie sosen, w zapachu drewna, potu, miłości i nas.

A kiedy zarzuciła mi łydki na ramiona – te najmiększe, najcieplejsze, najgładziej opalane łydki świata, które teraz spoczywały na moich barkach niczym najdroższe jedwabne szarfy, niczym najświętsze relikwie, które mogłem nosić z dumą i rozpaczą jednocześnie – to było już prawdziwe mistrzostwo, to było już apogeum sztuki miłosnej, to było już coś, co przekraczało granice ludzkiej wytrzymałości, coś, co mogło być tylko darem bogów lub karą diabła za zbyt wielką miłość.

Penetracja stała się głębsza, o wiele głębsza, tak głęboka, że czułem, jak docieram do samego serca jej jestestwa, do samego źródła jej życia, do samego nieba ukrytego w jej wnętrzu.

Wnętrze ciaśniejsze, obłędnie ciaśniejsze, jakby jej ciało chciało mnie pochłonąć, zatrzymać, uwięzić na zawsze w tej gorącej, wilgotnej, pulsującej otchłani rozkoszy.

Obłęd.

Czysty, niepowstrzymany, nieziemski obłęd.

Nie byłem w stanie się powstrzymać.

Nie chciałem.

Nie mogłem.

Nie śmiałbym.

Ruszyłem z kopyta – to już nie był kłus, to już nie był nawet cwał, to był galop po szczęście, galop po wieczność, galop po raj, który właśnie otwierał się przede mną w całej swojej nieprzyzwoicie pięknej chwale.

Biodra moje poruszały się szybko, mocno, rytmicznie, z siłą, która była jednocześnie delikatnością i brutalnością, miłością i grzechem, modlitwą i przekleństwem.

– Uuuuuuaaaaaahhhh… aaaaaahhhh… – dyszała ciężko, głosem, który już nie był ludzkim głosem, tylko krzykiem rozkoszy, tylko pieśnią syreny, tylko błaganiem o więcej, o jeszcze więcej, o wszystko.

Próbowała zapanować nad kolejnym orgazmem, który nadchodził niczym tsunami, niczym lawina, niczym koniec świata, ale nie mogła, nie chciała, nie potrafiła – i dobrze, bo ja też nie chciałem, żeby panowała.

Jej ciało wygięło się w łuk, piersi uniosły się wysoko, sutki twarde jak diamenty, brzuch napięty, uda drżące na moich ramionach, palce stóp zaciśnięte w ekstazie.

Jej wnętrze zaciskało się na mnie coraz mocniej, coraz ciaśniej, coraz niebiańsko ciaśniej, jakby chciało mnie wyssać, pochłonąć, zatrzymać na zawsze.

I poruszałem się dalej – szybko, mocno, głęboko, bez końca, w słońcu, w szumie sosen, w zapachu potu, miłości i nas.

Czerwona rybka

50. Każde pchnięcie było modlitwą

W którymś momencie, w tej niekończącej się symfonii naszych ciał, w tej dekadenckiej liturgii pożądania, która zdawała się trwać wieczność i jednocześnie mijać w mgnieniu oka, oddała mi pałeczkę – moja Lilia, moja bogini, moja nieokiełznana syrenka – pozwoliła mi działać samodzielnie, pozwoliła mi stać się kapitanem tej burzy, dyrygentem tej orkiestry rozkoszy, malarzem tego obrazu, w którym ona była jednocześnie płótnem, farbą i pędzlem.

Opadła plecami na miękki, ciepły, pachnący nami i latem materac, na te lniane, biało-niebieskie prześcieradła, które już nigdy nie będą takie same, bo nosiły na sobie ślady naszych grzechów i naszych modlitw.

Rozłożyła kolana jeszcze szerzej, tak szeroko, jak tylko pozwalało jej cudowne, elastyczne, rozpalone ciało – szeroko, bezwstydnie, niebiańsko szeroko – odsłaniając wszystko, absolutnie wszystko, co najpiękniejsze, co najintymniejsze, co najświętsze w kobiecie.

Patrzyła na mnie płomiennym wzrokiem – oczy czarne, błyszczące, pełne ognia, który mógłby spalić cały świat, pełne miłości, która mogła go odbudować.

Wszedłem w nią powoli, bardzo powoli, z namaszczeniem, z czcią, z drżeniem, jakby to był najświętszy rytuał, jakby każdy centymetr jej wnętrza był relikwią, którą muszę uczcić, którą muszę posiąść, której muszę się pokłonić.

Bałem się – o tak, bałem się rozpaczliwie, że jeden nieopatrzny, zbyt gwałtowny ruch, jedno zbyt głębokie pchnięcie, i będzie po wszystkim, że eksploduję zbyt wcześnie, że nie zdążę nacieszyć się tą niebiańską ciasnotą, tym gorącem, tym wilgocią, tym pulsowaniem wokół mnie.

Trzymałem mojego członka w połowie długości – drżącą dłonią, spoconą, niepewną – i ostrożnie, bardzo ostrożnie wsunąłem się w jej wilgotną, ociekającą sokami miłości szparkę, która była jednocześnie najsłodszym rajem i najgorętszym piekłem.

Byłem skrajnie podniecony, w mojej głowie wirowało jak na karuzeli szaleństwa, jak w tańcu derwiszy, jak w ekstazie mistyka, który właśnie dotknął boskości.

Mój spracowany, ale wciąż gotowy, wciąż nieugięty, wciąż płonący żołnierz był naprężony do granic możliwości, czerwono-bordowy, lśniący od jej soków, od jej esencji, od jej miłości, pulsujący, żywy, niecierpliwy.

Kiedy wsunąłem się w jej wnętrze, ogarnęło mnie błogie gorąco – gorąco tak głębokie, tak całkowite, tak nie do zniesienia, że prawie krzyknąłem, że prawie upadłem, że prawie rozpłynąłem się w tej rozkoszy, która nakazywała jak najszybciej, jak najbardziej intensywnie doprowadzić całą zabawę do szczęśliwego finału, do eksplozji, do ekstazy, do nieba.

Z drugiej strony, im więcej w tym uczestniczyłem, im głębiej w niej byłem, im dłużej trwało to cudowne, powolne, głębokie zanurzenie, tym bardziej miałem ochotę na kolejne rundy, na kolejne godziny, na kolejne dni tego słodkiego, niekończącego się pojedynku, w którym nie było zwycięzców ani przegranych, tylko my, tylko miłość, tylko rozkosz.

Poruszałem się w niej powoli, bardzo powoli, z namaszczeniem, z czcią, z miłością tak wielką, że prawie bolało.

Każde pchnięcie było modlitwą.

Każde wycofanie – błaganiem o więcej.

Jej ścianki zaciskały się na mnie, obejmowały, tuliły, więziły, kochały.

Jej oddech – gorący, urywany, pachnący mną i nią – muskał moje usta.

Jej ręce – delikatne, ale silne – wędrowały po moich plecach, po karku, po włosach, zostawiając ślady paznokci jak pieczęcie.

I trwało to.

I trwało.

I trwało.

W słońcu.

W szumie sosen.

W zapachu drewna, potu, miłości i nas.

Bo to nie był seks.

To była wieczność.

I my właśnie w niej żyliśmy.

Na zawsze.