Czerwona rybka

34. Bilet w dwie strony

Końcówka mojego członka musnęła rowek między jej pośladkami – ciepły, miękki, wilgotny od snu i od tego, co zostało z nocy.

Lilia westchnęła cicho przez sen i… podciągnęła kolana wyżej pod brodę, wypinając się jeszcze bardziej w moją stronę.

To nie było przypadkowe.

To było zaproszenie.

Nie wchodziłem od razu.

Najpierw tylko bawiłem się – przesuwałem się po jej szparce, powoli, czubkiem, rozsmarowując wilgoć, która już tam była.

Czułem jej ciepło, jej zapach, jej gotowość.

Każdy ruch był jak tortura – najsłodsza tortura świata.

A potem ona przesunęła udo wyżej.

Rozchyliła się.

Dosłownie zaprosiła.

Nie wytrzymałem.

Jedno delikatne pchnięcie i byłem w niej – do połowy, potem powoli, bardzo powoli, do końca.

Ciche, mokre mlaśnięcie.

Jej westchnienie.

Moje drżenie.

Przywarłem do niej całym ciałem – klatką do pleców, biodrami do pośladków, ramieniem objąłem ją w pasie.

Zacząłem się poruszać – bardzo powoli, prawie niedostrzegalnie, żeby nie obudzić reszty świata.

Była ciasna.

Gorąca.

Mokra jak po deszczu.

Każdy ruch był jak zanurzanie się w najgłębszy sen.

Nie spieszyłem się.

To nie był seks.

To było coś więcej – poranne, ciche, intymne połączenie dwojga ludzi, którzy nawet we śnie nie potrafią się od siebie oderwać.

Poruszałem się w niej rytmicznie, głęboko, ale bez pośpiechu.

Ona oddychała coraz szybciej, ale nie otwierała oczu.

Może spała.

Może udawała.

Nie miało to znaczenia.

Kiedy doszedłem – cicho, głęboko, z westchnieniem w jej włosy – nie krzyczałem.

Tylko wyszeptałem, prawie bez tchu:

– Och, Lilia… kocham cię.

A ona, nie otwierając oczu, przesunęła dłoń do tyłu, znalazła moją i ścisnęła mocno.

I zasnęliśmy znowu – złączeni, w naszym kącie pod skosem, podczas gdy reszta zespołu spała dalej, nieświadoma, że właśnie dokonało się coś, co nie mieści się w żadnej skali.

Bo to nie był już seks.

To była miłość.

W najczystszej, najcichszej formie.

***

Nie spodziewałem się tego, co stało się przed południem.

Myślałem, że najgorsze, co może nas spotkać, to kac po wczorajszym winie.

Poddasze pachniało kawą, seksem i morzem. Czułem się taki szczęśliwy, że prawie bolało.

Chłopaki właśnie wyszli – Rudy z niedopitym kubkiem w garści, Daniel z gitarą na ramieniu, Mały jeszcze półprzytomny, mruczący coś o „magic buttons”, Stefan z fajką w zębach i cichym „do jutra, dzieciaki”. Drzwi trzasnęły, schody zaskrzypiały, bordowa Warszawa (podstawiona z klubu przez znajomego) zaryczała pod oknem i odjechała.

Zostaliśmy sami.

Lilia stała przy czajniku w mojej za dużej koszulce, która sięgała jej do połowy ud, boso, z włosami w nieładzie, które opadały na ramiona jak czarne fale. Ja siedziałem przy stoliku, telefon w dłoni, i patrzyłem na wiadomość, która właśnie rozwaliła mi świat na pół.

„Hej Kuba,

potwierdzamy ofertę na Vizual Identity dla Nordic Telecom.

Start 18 sierpnia, Sztokholm.

28 000 EUR netto/miesiąc + mieszkanie na Södermalmie + bilet w dwie strony.

Decyzja do 18:00 dzisiaj.”

Dwadzieścia osiem tysięcy euro miesięcznie.

Mieszkanie z widokiem na Riddarfjärden.

Rok kontraktu.

To było więcej, niż zarobiłem przez trzy ostatnie lata razem wzięte.

Lilia postawiła przede mną kubek z kawą, pochyliła się i pocałowała mnie w czubek głowy.

– Co tak patrzysz w ten telefon, jakby ci ktoś umarł?

Nie odpowiedziałem od razu.

Podniosłem wzrok. Zobaczyła moją twarz i zamarła.

– Co się stało? – zapytała ciszej.

Podałem jej telefon.

Przeczytała.

Raz. Drugi. Trzeci.

Jej oczy robiły się coraz większe.

– Dwadzieścia osiem tysięcy euro… miesięcznie? – szepnęła.

– I musisz jechać… za sześć dni?

Skinąłem głową.

Kawa stała nietknięta.