Zielone jabłuszko

        7. Coraz bardziej niezwykła

        Moja mama przyjeżdżała do nich regularnie po wędliny – domowego wyrobu, pachnące prawdziwym wędzeniem bukowym i jałowcowym, soczyste, bez żadnej chemii, która psuje smak. Ojciec Urszuli, solidny w swoim rzemiośle jak stary dąb, zawsze dawał dobrą jakość, a często dorzucał coś ekstra „dla rodziny” – kawałek wybornej kiełbasy, pęto kabanosów czy plaster wędzonej szynki, zawinięty w gazetę z tym swoim krzywym uśmiechem. W zamian ja dostarczałem świeże warzywa prosto ze szklarni, w których wtedy pracowałem. Najpierw pojawiała się rzodkiewka o ostrym, rześkim smaku, młoda sałata z delikatnymi liśćmi i szczypiorek, który pachniał wiosną. Później, gdy lato nabierało mocy, przynosiłem ogórki o cienkiej, chrupiącej skórce i pomidory, które rozpływały się w ustach słodyczą i słońcem. Te proste, codzienne wymiany sprawiały, że drzwi między naszymi domami otwierały się coraz częściej i coraz szerzej, jakby same chciały nas do siebie przyciągnąć.

        Dzięki temu mogłem bywać u Urszuli znacznie częściej, niż pozwalałaby na to zwykła parafialna znajomość. Nie były to jeszcze spotkania we dwoje – zawsze w obecności kogoś z rodziny, czy to matki krzątającej się po kuchni, czy młodszego brata biegającego po podwórku. Ale wystarczyło. Wystarczało, żebym mógł ją widywać, słyszeć jej cichy, perlisty śmiech, obserwować, jak porusza się po podwórku albo w kuchni z tą swoją naturalną, nieudawaną gracją.

        Z czasem te wizyty stały się czymś zupełnie naturalnym, niemal codziennym rytuałem. Przywoziłem koszyk warzyw, siadałem przy dużym, drewnianym stole, piłem mocną, słodką herbatę z malinowym sokiem. Urszula czasem wychodziła do mnie na chwilę, kiedy rodzice byli zajęci swoimi sprawami. Staliśmy wtedy przy furtce albo pod starym, rozłożystym orzechem, którego liście szumiały nad nami jak stare, mądre rozmowy. Zamienialiśmy zaledwie kilka zdań – o pogodzie, o pracy, o tym, co wydarzyło się w parafii. Jej spojrzenia były coraz dłuższe, zatrzymujące się na mojej twarzy z czymś, co przypominało ciekawość pomieszaną z tęsknotą. Moje – coraz śmielsze, odważniejsze, jakby chciały sięgnąć głębiej niż słowa.

        Wciąż niewiele mówiliśmy o tym, co naprawdę czujemy. Ukrywaliśmy to pod warstwą zwykłych, codziennych zdań. Ale powietrze między nami gęstniało powoli, jak letni zmierzch pod wysokimi sosnami, kiedy światło staje się złociste i ciężkie od obietnic, a cisza niesie w sobie coś więcej niż tylko spokój. Coś, co dopiero zaczynało się budzić.

        Urszula nie była żadną olśniewającą pięknością, którą mężczyźni zatrzymują wzrokiem na ulicy. Była po prostu szczupła, delikatna i krucha jak najcieńsza porcelana – i właśnie ta kruchość w moich oczach czyniła ją jedyną w swoim rodzaju. Kiedy stała ze szklanką w dłoni, a ja patrzyłem na nią nieco od dołu, rysowała się na tle błękitnego nieba niczym delikatna akwarela. Zwyczajna twarz o drobnych rysach, duże stalowo-szare oczy, które zdawały się pochłaniać całe światło, i ten skromny, lecz ciepły uśmiech, który zawsze pojawiał się jakby nieśmiało, jakby sama nie wierzyła, że może komuś sprawić radość.

        Czasami rzucała pytanie, na które nie potrafiłem znaleźć dobrej odpowiedzi, i czekała w napięciu, uśmiechając się lekko, wiedząc doskonale, że tym razem też się pogubię. Jej uśmiech był wtedy pełen napięcia i niespodzianek – jakby w jednej chwili krył w sobie zarówno figlarność, jak i cichą czułość. Innym razem obserwowałem ją, gdy jadła kawałek ciasta. Wkładała go do ust powoli, a potem delikatnie ocierała kąciki warg z okruszków opuszkami palców. Patrzyłem na to zafascynowany, nie mogąc oderwać wzroku. Ona unosiła oczy i spoglądała na mnie z niemym pytaniem: „Dlaczego tak na mnie patrzysz?”. A ja nie umiałem wyjaśnić. Była też chwila, gdy zrobiła serduszko z dłoni nad głową, śmiejąc się do swojego młodszego brata, a w jej oczach było tyle czystego, nieudawanego ciepła, że coś we mnie topniało.

        Tak, była normalną dziewczyną. Ale dla mnie stawała się coraz bardziej niezwykła.