Jezioro.

8. Topielica.

-Nie wiem, kurwa, coś go ciągnęło! - odpowiadał Adam.

Z wielkim trudem otworzyłem oczy. W dość dużym salonie, tuż obok moich znajomych, siedział starszy, nieco zaniedbany, brodaty człowiek. Pogładził się dłonią po zaroście i odezwał się zmęczonym głosem:

-Mieliście szczęście.

-Co??? Szczęście?! Co pan opowiada?! - wyskoczył na niego Marcin.

Mężczyzna tylko pokiwał głową.

-Synu, na twoim miejscu, cieszyłbym się, że to tak się skończyło. Tak naprawdę, oni powinni być już martwi.

Słysząc to, Małgorzata wpadła w histerię.

-Co pan, do kurwy nędzy, opowiada?! - wydarła się na niego.

-A więc to prawda. Ona jest, - stwierdził zagadkowo gospodarz.

-Co?! Jezu kochany, powie nam pan, co jest w tym, kurewskim, jeziorze?!

Mężczyzna nie denerwował się. Wstał i odszedł pokój dookoła, uważnie spoglądając za okna.

-Mam nadzieję, że TO nie przyjdzie, - powiedział po chwili.

-Kto, kurwa, co?! - usłyszałem poirytowany głos Adama.

Miałem wrażenie, że za chwilę go pobije.

-Topielica.

-Co???

-Topielica, - powtórzył spokojnie mężczyzna.

-Jaja se pan robi?! Topielica?! A, co to jest, do kurwy nędzy?!

Mężczyzna przerwał i rozejrzał się nerwowo dookoła.

-Posłuchajcie mnie uważnie, - zaczął wystraszonym głosem, - być może teraz, wszyscy jesteśmy w niebezpieczeństwie.

Asia, która, do tej pory, była przy mnie i nie odzywała się, wstała i podeszła do niego.

-Boże kochany, co się dzieje? Powie nam pan?

Przez niewielkie szparki w uchylonych powiekach widziałem, jak mężczyzna podchodzi do okien i chwyta za zasłony próbując ściągnąć je do środka.

-Może nic się nie stanie. Pozamykajcie wszystkie drzwi i okna i, pod żadnym pozorem, nie wychodźcie z domu.

-Matko święta, niech pan nas nie straszy. Co się dzieje?!

Mężczyzna znowu usiadł.

-Posłuchajcie mnie. Od czterdziestego piątego, nie było takiego przypadku. Hm… co prawda słyszało się to i owo… jakieś plotki, ale każdy myślał, że to tylko legenda.

-Ta topielica? - zapytał któryś z kolegów.

-To bardzo niebezpieczny stwór. Jak już sobie kogoś upatrzy, to nie odpuści, dopóki go nie zabierze.

-Powie nam pan, co to jest za stwór?

Mężczyzna, na chwilę, wyszedł, a kiedy wrócił, trzymał w dłoniach karafkę i dwie szklanki. Słyszałem jak stawia to na niewielkim stoliku i napełnia. Zaraz później podszedł do mnie, uniósł moją głowę i odezwał się:

-Hej kolego, wypij to. Pomoże ci.

Otworzyłem oczy i próbowałem się podnieść. Prawie na siłę wlał alkohol w moje usta. Zachłysnąłem się dwa razy, ale wypiłem wszystko. Było mocne i smakowało jak wiśniówka. Czułem, jak trunek rozgrzewa mnie od środka. Rzeczywiście miałem wrażenie, że przywraca mi życie.

-Co z tym drugim? - usłyszałem jego pytanie.

Nie widziałem Bogdana. Położyli go gdzieś za moimi plecami. W tym momencie gospodarz, chyba, do niego podszedł i coś przy nim robił.

-Puls i oddech jest. To dobrze, - powiedział po chwili.

Zrobił jeszcze ze dwa kółka po mieszkaniu, po czym usiadł i zaczął mówić:

-W osiemnastym wieku stał tutaj drewniany dwór. Hrabia Mikołajczyk miał młodą córkę, Helenkę, którą chciał bogato wydać za mąż, ale ona kochała innego. Parobka z pobliskiej wsi. Decyzja jednak zapadła. Ojciec nie chciał słuchać jej próśb i lamentów. Data ślubu była już wyznaczona. W dniu wesela, dziewczyna z rozpaczy popełniła samobójstwo.

-Samobójstwo? - spytała Joanna.

-W białej sukni, utopiła się w jeziorze.

-Aha…

-Od tamtej pory, co jakiś czas słyszy się, że wychodzi z wody i, pięknym śpiewem, wabi młodych mężczyzn. To ma być zemsta za jej nieszczęśliwy związek.