Jezioro.

4. W bladej poświacie księżyca.

Zatrzymałem samochód. Natychmiast otworzyliśmy drzwi i wyszliśmy na zewnątrz. Przywitał nas chłodny, ale spokojny powiew.

Przetarłem zmęczone oczy, przeciągnąłem się i odetchnąłem z ulgą. Dziewczyny się nie pobiły, a to już był dobry znak.

Obydwie strony drogi porastał las. Powiedzieć, że był szczególnie gęsty i nieprzystępny, to przesada. To był zwykły, mieszany zagajnik, średnio utkany drzewami. Od biedy, można było wybrać się tutaj na spacer, bez obawy, że utknie się w jakiś zaroślach.

Z prawej, rzeczywiście, było jezioro. Chociaż wydawało się takie nierealne, to jednak wciąż tam było.

W czasie zatrzymywania się pokonaliśmy kilkaset metrów, więc jego brzeg odsunął się nieco od krawędzi drogi. W tej chwili wyglądało, jak jeden z tanich widoczków, sprzedawanych na bazarach. Majaczyło ołowianą taflą wody w bladej poświacie księżyca, a nad nim, niczym duchy, unosiła się mgła.

Nikt z nas nie założył kurtki. Wyszliśmy tak, jak siedzieliśmy w aucie. Asia oplotła się ramionami, jakby to miało sprawić, że będzie jej cieplej.

-Brrrr… ale zimno, - zaczęła szczękać zębami.

-No zimno, - zgodziłem się.

-W dzień jeszcze da się wytrzymać, ale noce są już naprawdę chłodne, - dodała jeszcze.

Wokół nas ustawiła się gromadka ludzi, którzy tak samo szczękali zębami.

-Nieznośnie zimno. Tak zimno, że ochota na ten seks już przeszła, - odezwała się rezolutnym głosem, Ewa.

-No, wiedziałem, że tak będzie. Mi kuśka jakoś się skurczyła, - wtrącił swoje, bełkotliwym głosem, Bogdan.

Słysząc to, od razu, uśmiechnąłem się szyderczo.

-A nie mówiłem?! Trochę zimnego powietrza i od razu gadasz inaczej. No to jak, odlewka i wracamy do auta, dobra?!

-Dobra! - zgodził się.

Gosia, przechodząc obok, trąciła mnie łokciem i powiedziała:

-Fajnie tutaj.

Przez chwilę, zastanawialiśmy się, jak się rozdzielić, ale zaraz później, dziewczyny same ruszyły na lewo, a my w przeciwną stronę.

Nie chciałem zostawiać samochodu bez nadzoru, więc schowałem się za najbliższe drzewo. Ledwo co zdążyłem schować fiuta, a już słyszałem kroki za plecami. Odwróciłem się nerwowo i zobaczyłem Joannę. Szła pewnym krokiem, jakby mając nadzieję, że zostanie mnie właśnie w takiej, niezręcznej sytuacji.

-Popatrz jak tutaj cicho i pięknie, - odezwała się, stając tuż za moimi plecami.

W tej samej chwili, po moich plecach, przebiegł chłodny dreszcz i nie był on wywołany zimnem.

-Raczej dziwnie, - powiedziałem.

-Nieziemsko tak, tu jest, prawda? - dodała.

-Tylko popatrz na ten księżyc. Widzisz jaki jest duży? - wskazałem palcem na srebrną tarczę, zawieszoną nisko nad horyzontem.

-Niesamowity, - odezwała się, delikatnie przywierając do moich pleców.

-Podobno, podczas pełni wychodzą wilkołaki, - zażartowałem, mając nadzieję, że ją wystraszę i jeszcze bardziej się do mnie przytuli.

-Nie wierzę wilkołaki, - powiedziała, kładąc brodę na moim ramieniu.

Patrzyłem przed siebie, ale na mojej twarzy pojawił się uśmiech. O to mi przecież chodziło, była blisko mnie.

-Nie boisz się? - spytałem.

-Nie.

-Ani trochę?

-Ani trochę.

-Nie rozumiem, powinnaś się bać.

-Nie boję się, bo jestem z tobą.

Odwróciłem się powoli i objąłem ją w talii. Ta noc, rzeczywiście, zaczynała być czarująca.

-Myślałem, że jesteś na mnie zła, - powiedziałem, starając patrzeć jej w oczy.

-Nie, nie jestem zła, tylko…

-Co tylko?

-Miałam nadzieję, że będziesz poświęcał mi więcej czasu.

-Asiu jestem żonaty, a ty i tak nie chcesz pójść ze mną do łóżka, - powiedziałem pół żartem, pół serio.

-Przecież już ci mówiłam. Mogę ofiarować ci tylko przyjaźń, - westchnęła, trącając mnie palcem w nos.

-Przyjaźń, mówisz?

-Uhu…

-Rozumiem, to taka nagroda pocieszenia, - stwierdziłem, starając się wzbudzić w niej wyrzuty sumienia.