Zapach rozkoszy

24. W morzu epitetów

Następnie przyszła kolej na pannę o imieniu Zuza, o rudawych falach włosów opadających na ramiona w miękkich, płomiennych kaskadach, z ustami pełnymi jak dojrzałe owoce, lśniącymi lekko od wilgoci po łyku piwa. Twierdziła, że czyta w myślach, zgadując sekrety innych z drżenia ich głosu, z ciepła ich spojrzeń, z wilgoci na wargach, gdy mówili – koloryzując coraz bardziej, nachylała się bliżej do kolejnych osób, oczy jej błyszczały figlarnie, palec wskazujący muskał powietrze przed czyjąś twarzą, jakby naprawdę wyciągała myśli na wierzch. „Wiem, co myślisz teraz, o tym, jak ciepła jest skóra pod koszulką”, szeptała do jednego z chłopaków, a on rumienił się lekko, śmiech wybuchał falami, głośny i zaraźliwy, lecz pod spodem czaiło się coś innego – spojrzenia zatrzymywały się dłużej, oddechy przyspieszały, zapach jej perfum, słodki i korzenny, mieszał się z ciepłem ciał, budując napięcie, które sprawiało, że powietrze w pokoju stawało się cięższe, bardziej intymne.

Tuż za nią poszedł Rafał, chudy i bystry, z oczami błyszczącymi inteligencją i lekkim alkoholowym blaskiem, przesadzając w opowieści, że hipnotyzuje zwierzęta samym dotykiem – opowiadał, jak koty mruczą w ekstazie pod jego palcami, jak psy drżą w uniesieniu, jak nawet ptaki zamierają w locie na dźwięk jego głosu. Gestykulował powoli, dłonie sunęły w powietrzu, jakby naprawdę gładził niewidzialne futro, a powietrze wokół niego gęstniało od zapachów wyobraźni – ciepło jego skóry, lekki pot na skroniach, zapach piwa na oddechu mieszały się z muzyką w tle, tworząc aurę, w której wszyscy czuli lekkie mrowienie, jakby jego słowa naprawdę hipnotyzowały, jakby dotyk, o którym mówił, mógł przenieść się na nich, na ich skórę, na miejsca, gdzie ciepło już zaczynało się gromadzić.

Potem była Anita, o kruczoczarnych lokach opadających ciężko na ramiona, lśniących w świetle jak czarne jedwabie, z oczami ciemnymi i głębokimi, pełnymi tajemnicy – opowiadała, że maluje obrazy smakiem farb na języku, że jej palce ślizgają się po płótnie, budując napięcie warstwa po warstwie, aż do kulminacji barw, która eksploduje w ekstazie koloru i formy. Przesadzając w opisach, unosiła dłonie, palce sunęły w powietrzu jak pędzle, muskając niewidzialne płótno, a jej głos stawał się niższy, bardziej zmysłowy, jakby naprawdę smakowała farbę, jakby wilgoć na jej wargach była częścią tej sztuki. 

Każdy następny mówca podnosił poprzeczkę, słowa kaskadowały w morzu epitetów, powtórzenia rytmiczne jak bicie serca – „mogę, mogę, mogę”, „czuję, czuję, czuję” – szeptane i wykrzykiwane, a alkohol rozgrzewał ciała głębiej, wilgoć potu perliła się na skórze, na karkach, na dekolcie, ciepło bliskości drżało w powietrzu, zapach mieszanki perfum, piwa i młodzieńczego pożądania budował napięcie powoli, nieustannie, jak preludium do zakazanej symfonii, w której każdy oddech, każde spojrzenie, każdy przypadkowy dotyk obiecywał coś więcej, coś, co czaiło się w cieniu pokoju, czekając na moment, by się objawić.