Zapach rozkoszy

27. Jak drapieżnik

Napięcie rosło w niej powoli, nieubłaganie, jakby niewidzialna ręka dokręcała śrubę wewnątrz ciała – oddech przyspieszał, stawał się płytki i urywany, pierś unosiła się szybko pod ciasnym swetrem, sutki napięte do granic, pulsujące w rytm serca, które biło chaotycznie. Wilgoć na skroniach perliła się obficiej, krople spływały leniwie po linii włosów, po karku, mieszając się z lekkim potem, który pokrywał skórę ciepłą, błyszczącą warstwą. Ciepło rozlewało się po piersiach, po brzuchu, po udach – gorące fale, które zaczynały się w dłoniach splecionych z jego dłońmi, przenikały głębiej, budząc drżenie, które nasilało się z każdą sekundą, lekkie na początku, potem mocniejsze, jakby ciało jej odpowiadało na niewypowiedziane polecenie. Aż nadeszła fala – fala nad którą nie miała kontroli, fala ciepła i rozkoszy, co ogarnęła ją całą nagle, wstrząsając ciałem drżeniem niepowstrzymanym, wilgocią rozlewającą się w tajnych zakątkach, gorącą i lepką, smakiem słodyczy na języku, jakby ślina napłynęła nagle, słodka i gęsta, zapachem ekstazy unoszącym się wokół, mieszającym się z jego zapachem, pierwotnym i ciepłym. 

Odleciała, prawie tracąc przytomność, oczy zamknęły się w uniesieniu, ciało wygięło się w łuk na podłodze, mięśnie napięte, biodra uniosły się lekko, drżąc w rytmie fal, powtórzeniach rozkoszy – fala za falą, fala za falą – przedłużona, rozkoszna, happy end w morzu zmysłów, ciepły, wilgotny, drżący, gdzie świat zawirował, dźwięki grupy stały się odległe, muzyka w tle rozpłynęła się w szumie krwi w uszach.

Gdy dochodziła do siebie, powoli, jak z głębokiego, gorącego snu, w którym ciało wciąż pamiętało echo fal, oczy jej otworzyły się leniwie, błyszczące wniebowzięciem, twarz rozświetlona lekkim, rozkosznym blaskiem, ciepło ciała promieniowało na zewnątrz, wilgoć na skórze lśniła w świetle lampki, zapach rozkoszy unosił się wokół niej jak aura, słodki i cielesny, mieszający się z zapachem grupy, która patrzyła w milczeniu, oddechy przyspieszone. Nie potrafiła powiedzieć, co się z nią działo – słowa tworzyły się chaotycznie, wychodząc z ust drżących, głosem ciężkim od uniesienia: 

– To było... to było jak lot, jak objęcia niebios, jak ciepła wilgoć oceanu zalewająca wszystko, drżenie bez końca, bez granic, ale chcę więcej, więcej, więcej. 

Domagała się kolejnej sesji, głos błagalny, oczy pełne tęsknoty, ręce uniosły się lekko ku niemu, palce drżały w powietrzu, biodra poruszyły się mimowolnie, szukając bliskości, wilgoć wciąż pulsująca wewnątrz.

Alex odmawiał stanowczo, głos jego spokojny jak jezioro w nocy, głęboki i nieugięty: 

– To może być dla ciebie niebezpieczne, niebezpieczne jak zbyt głębokie zanurzenie w rozkoszy, jak wilgoć, co zalewa duszę i nie pozwala wrócić. 

Spojrzenie jego przesunęło się po niej powoli, oceniając, delektując się, a w oczach błysnęło coś chłodnego, choć ona widziała tylko troskę, tylko władzę, która sprawiała, że chciała więcej.

Lecz ona nie dawała mu spokoju, ręce jej sięgnęły ku niemu znów, głos stał się błagalny, oczy wypełniły się łzami rozkoszy i tęsknoty, presja grupy rosła na nowo – śmiechy i zachęty powtórzyły się rytmicznie: 

– Daj jej jeszcze, jeszcze, jeszcze… 

– Nie przerywaj, nie przerywaj… 

Ciepło alkoholu budowało napięcie powoli, nieustannie, oddechy przyspieszone, ciała pochylone bliżej, zapach podniecenia unoszący się w powietrzu gęstszy. Aż Alex uległ, westchnął cicho, wziął jej dłonie raz jeszcze, ciepło przenikające natychmiast, drżenie nasilające się w jej ciele, wilgoć na skórze mieszająca się z jego, zapach bliskości gęstniejący, otulający tylko ich dwoje w tej chwili, choć grupa patrzyła, czekała, oddychała z nimi.

Druga sesja rozlewała się jak dekadencka symfonia, ciepła jego dotyku wnikało głębiej, palce pewne na jej dłoniach, ciepło przenikało przez skórę, drżenie falowało przez jej ciało falami większymi, wilgoć rozlewała się obficiej, spływając po udach, smak rozkoszy na języku słodszy, jakby ślina napłynęła gęstsza, zapach ekstazy otulający jak mgła, ciężka i słodka. 

Fala nadeszła potężniejsza, przedłużona, rozkoszna, happy end w kaskadach uniesienia – fala za falą, fala za falą, fala za falą – trwająca kilkanaście minut, jak pod wpływem silnych eliksirów zakazanych, ciało jej drżało w ekstazie, oczy zamglone, oddech przyspieszony i urywany, wilgoć i ciepło ogarniające wszystko, powoli, nieustannie, aż dochodziła do siebie bardzo powoli, jak z głębokiej, słodkiej otchłani, zmysły rozświetlone, ciało wniebowzięte w rozkoszy przedłużonej, westchnienia wychodzące z gardła ciche i bezradne, ręce opadające bezwładnie, spojrzenie utkwione w nim z wdzięcznością i tęsknotą.

– Boże, co to było? On naprawdę to zrobił… – wyszeptała wreszcie Zuza, głos drżący, oczy szeroko otwarte, a reszta grupy milczała przez chwilę, zanim śmiechy wróciły, mieszając się z westchnieniami, zapach rozkoszy unosił się w powietrzu, ciepło ciał gęstniało, wilgoć na wargach lśniła w świetle, drżenie ciekawości budowało napięcie dalej. 

Dla całej paczki było to coś niesamowitego, coś, co przekraczało granice żartu, coś, co zostawiało ślad w oddechach, w spojrzeniach, w pamięci. Lecz nikt oprócz chłopaka o imieniu Jacek nie zauważał niczego podejrzanego w Alexie – tylko on jeden widział, jak Alex podczas tego, co robił, przyglądał się Clarze uważnie, przechylając głowę na bok jak drapieżnik obserwujący swą ofiarę w ciepłym, wilgotnym lesie, twarz jego malowała się dziwnym zadowoleniem, złotawy blask w oczach drżał lekko, zapach jego bliskości gęstniał subtelnie, budując tajemnicę powoli, nieustannie, jak preludium do większej, dekadenckiej rozkoszy, która czaiła się w cieniu, czekając na kolejną ofiarę.