Zapach rozkoszy

22. Echo jego dotyku

Lena otworzyła usta, jakby chciała coś powiedzieć, lecz słowa zawisły w powietrzu, a jej spojrzenie przesunęło się po twarzy Emmy z mieszanką zaskoczenia i czegoś głębszego, jakby sama poczuła echo tego, co przyjaciółka opisywała. Emma mówiła dalej, coraz ciszej, głosem, który drżał na krawędziach, jakby każde słowo przywoływało tamten wieczór z powrotem, ciepło, zapach, dotyk, które nie chciały odejść.

– Potem wyszliśmy na zewnątrz, „na świeże powietrze”, jak powiedział – kontynuowała, oczy jej zamgliły się lekko, patrząc gdzieś poza Lenę, poza biuro, w tamtą noc. – Stałam przy ścianie, chłodnej i szorstkiej za plecami, a on nachylił się powoli, tak blisko, że czułam ciepło jego ciała bijące falami, otulające mnie całe, jakby powietrze między nami zgęstniało od tego gorąca. Nie pocałował od razu. Najpierw tylko stał, oddech jego muskał moją skórę, zapach wdzierał się do środka, do głowy, do płuc – ten sam, pierwotny, ciepły, z nutą czegoś, co sprawiało, że kolana miękły, że wilgoć między udami wróciła natychmiast, gorąca i natarczywa. Powiedział cicho: „Masz piękny oddech, kiedy się denerwujesz”, głosem niskim, wibrującym w mojej piersi, jakby wiedział dokładnie, co dzieje się wewnątrz, jakby widział drżenie, które próbowałam ukryć. I wtedy mnie pocałował. Nie delikatnie, nie ostrożnie – od razu głęboko, wargi jego przylgnęły do moich mocno, język wniknął natychmiast, smakując, posiadając, ślina ciepła i słodka mieszała się z moją, a ja oddałam pocałunek, mocno, chwyciłam go za koszulę, palce zacisnęły się na materiale, ciągnąc bliżej, chciałam więcej, natychmiast, całego, tu, na tej ścianie, w ciemności zaułka.

Przerwała na moment, zaciskając usta, jakby smak tamtego pocałunku wrócił nagle, wilgotny i gorący, a w biurze, w tej sterylnej przestrzeni, poczuła znów to drżenie, to ciepło rozlewające się nisko, to echo wilgoci, które nie chciało wyblaknąć.

– I wtedy się odsunął – wyszeptała, głosem ciężkim od wspomnienia. – Powiedział tylko: „Nie tutaj. Nie dziś”, uśmiechnął się znowu, tym samym lekkim uśmiechem jednej strony ust, dotknął kciukiem mojej dolnej wargi, muskając ją powoli, zostawiając ciepło, które paliło długo potem, i odszedł. Zostawił mnie tam, drżącą całą, z smakiem jego ust na wargach, z tym zapachem we włosach, w ubraniu, w skórze. Nie wziął numeru, nie zapytał o imię. Po prostu… zniknął w ciemności, jakby nigdy go nie było, a ja stałam tam, z gorącem między udami, z oddechem urywanym, z tęsknotą, której nie rozumiałam.

Lena patrzyła na nią w milczeniu przez długą chwilę, oczy szeroko otwarte, kawa w kubku dawno zapomniana, powietrze między nimi ciężkie od słów, które dopiero co padły, od ciepła, które Emma przywołała samym wspomnieniem.

– Em… – zaczęła ostrożnie, głosem cichszym niż zwykle, jakby bała się przerwać czar – to brzmi jak… no nie wiem, jak jakiś cholerny czar, jakby ktoś rzucił na ciebie zaklęcie. Albo facet jest mistrzem podrywu na poziomie boskim, takim, że kobiety padają mu do stóp bez słowa.

Emma pokręciła głową powoli, wzrok jej wrócił do Leny, lecz w oczach pozostało to oszołomienie, ten lęk pomieszany z czymś głębszym, ciemniejszym.

– Nie – powiedziała cicho, głosem, który drżał lekko. – To nie było zwykłe podrywanie. Ja znam zwykłe podrywanie, te uśmiechy, te teksty, te dotyki, które mają być przypadkowe. To było… coś innego. Jakby moje ciało nie należało już do mnie, jakby reagowało na niego samo, bez pozwolenia, bez kontroli. Jakby on wiedział dokładnie, co robi, co powiedzieć, gdzie dotknąć, i jakby… cieszył się tym, że ja nie mogę się oprzeć, że drżę pod jego spojrzeniem, że wilgoć pojawia się na sam zapach.

Podniosła wzrok na Lenę, w jej oczach było coś między oszołomieniem a lękiem – głębokim, ciepłym lękiem, który mieszał się z tęsknotą, z pragnieniem powrotu do tamtej chwili, do tego ciepła, do tego zapachu, który wciąż czaił się pod skórą.

– I najgorsze jest to, że od rana myślę tylko o tym, kiedy go znowu zobaczę – wyszeptała, głosem prawie bez tchu. – Nie wiem nawet, jak ma na imię, a już tęsknię, jakby zostawił we mnie pustkę, którą tylko on może wypełnić.

Lena odstawiła kawę powoli, dłoń jej powędrowała do ramienia przyjaciółki, palce zacisnęły się lekko, ciepło i pewnie, jakby chciała przytrzymać Emmę przy rzeczywistości.

– Dziewczyno… albo trafiłaś na najlepszego kochanka świata, takiego, który wie, jak rozłożyć kobietę na łopatki jednym spojrzeniem, albo na jakiegoś psychopatę z doktoratem z manipulacji – powiedziała cicho, głosem pełnym troski, lecz z nutą fascynacji. – W obu przypadkach – uważaj, bo to brzmi jak coś, z czego nie tak łatwo się wydostać.

Emma uśmiechnęła się słabo, wargi drżały lekko, lecz w jej oczach błysnęło coś innego – tęsknota, głęboka i gorąca, jakby wspomnienie tamtego pocałunku, tamtego zapachu wróciło znów, rozlewając się po ciele ciepłem, wilgocią, drżeniem, którego nie mogła ukryć.

– Wiem – wyszeptała, głosem ciężkim od pragnienia. – Ale… Boże, Lena, nigdy się tak nie czułam. Jakby ktoś nacisnął guzik głęboko wewnątrz i nagle wszystko inne przestało się liczyć – praca, plany, rzeczywistość – tylko to ciepło, tylko ten zapach, tylko obietnica więcej.

W biurze zapadła cisza, przerywana tylko odległym szumem klimatyzacji i cichym tykaniem zegara na ścianie, a Emma wciąż czuła na skórze echo jego dotyku – lekkie, natarczywe ciepło na wardze, gdzie musnął kciukiem, zapach wnikający głębiej, wilgoć, która wróciła na samo wspomnienie, drżenie, które nie chciało ustąpić.