Szukaj na tym blogu

30 sierpnia 2026

Zielone jabłuszko

        10. Zostań…


        Uśmiechnęła się samymi oczami – lekko zmęczonymi od upału, ale ciepłymi, pełnymi tej cichej, dziewczynęcej ciekawości. Jej wargi były tak blisko. Upłynęła może sekunda, może dwie.

        I znów to muśnięcie. Miękkie, ciepłe, nieśmiałe, jakby bała się, że zbyt mocny gest wszystko zepsuje.

        – Czy to był pocałunek? – zapytałem niepewnie, głos mi drżał. – Czy my… się całujemy?

        Uśmiechnęła się jeszcze szerzej, prawie niezauważalnie, a w jej stalowo-szarych oczach zamigotały iskierki.

        – Nie wiem… A nie chcesz? – szepnęła prowokująco, choć w jej głosie wciąż brzmiała ta sama dziewczęca niepewność.

        Zamiast odpowiedzi bardzo delikatnie ująłem jej twarz w dłonie. Skóra pod moimi palcami była gorąca i aksamitna, jak rozgrzany jedwab. Pochyliłem się i oddałem pocałunek – nieco głębiej, nieco mocniej, ale wciąż tak delikatnie, jakby to było muśnięcie skrzydeł motyla. Jej wargi drgnęły, rozchyliły się lekko, miękkie i wilgotne. Poczułem smak herbaty zmieszany z czymś słodkim, owocowym, czego nie umiałem nazwać – smak jej ust, smak jej pragnienia.

        Czas przestał istnieć. Byliśmy tylko my – dwoje młodych ludzi, którzy nagle odkryli, że bliskość może smakować właśnie tak: gorąco, słodko i przerażająco prawdziwie. Jej oddech mieszał się z moim, ciepły i przyspieszony. Czułem, jak jej palce delikatnie zaciskają się na mojej koszuli, jakby bała się, że ta chwila zaraz zniknie.

        Kiedy się w końcu odsunęliśmy, oboje oddychaliśmy szybciej, płytko, z trudem łapiąc powietrze. Urszula patrzyła na mnie tymi dużymi, ciemnymi oczami, w których mieszało się zaskoczenie, ciekawość i coś jeszcze – coś ciepłego, głodnego, budzącego się właśnie do życia.

        Nie powiedzieliśmy już nic więcej. Nie musieliśmy.

        Ta chwila wystarczyła, żeby wszystko między nami zmieniło się na zawsze.

        Od tamtej chwili, od tego pierwszego spotkania sam na sam i od tego nieśmiałego, motylego pocałunku, wszystko między nami zmieniło się nieodwracalnie.

        Nasze spotkania stały się celowe i planowane, choć dla reszty świata wciąż staraliśmy się udawać, że nic szczególnego się nie dzieje. Udawaliśmy zwykłych przyjaciół. Wynajdywaliśmy najróżniejsze preteksty – wspólną modlitwę, pomoc w ogrodzie, konieczność oddania książki – by móc widywać się regularnie, bez wzbudzania podejrzeń. Wieczorami chodziliśmy na długie spacery nad rzeką, gdzie szum wody i szelest trzcin zagłuszały nasze szepty, albo spotykaliśmy się u mnie w domu, gdy rodzice i rodzeństwo wychodzili, zostawiając nas samych w ciszy pustych pokoi.

        Jednym z kolejnych przełomowych momentów była ciepła letnia wieczorna godzina.

        Siedzieliśmy na starej kanapie w moim pokoju, oglądając jakiś film emitowany po Panoramie. Światło telewizora migotało miękko na ścianach, rzucając niebieskawe refleksy na nasze twarze. Urszula była wtulona we mnie całym ciałem – oparta o moją klatkę piersiową, z głową wygodnie spoczywającą na moim ramieniu. Jej ciało było ciepłe, lekkie i całkowicie rozluźnione, jakby wreszcie pozwoliła sobie na chwilę prawdziwego odpoczynku. Oddychała spokojnie, rytmicznie, a jej włosy delikatnie muskały moją szyję.

        Nie planowałem tego. Naprawdę nie.

        Moja dłoń, która dotąd spoczywała leniwie na jej biodrze, zupełnie przypadkiem wsunęła się pod cienką, zwiewną bluzkę. Palce musnęły jej brzuch – ciepły, gładki jak aksamit, delikatnie drżący pod moim dotykiem. Przesunąłem opuszkami wokół pępka, czując, jak skóra tam jest najcieńsza i najwrażliwsza. Urszula drgnęła, wyprężyła się lekko i westchnęła głębiej, przeciągle, jakby ten jeden gest wyzwolił w niej coś, co długo trzymała zamknięte głęboko w sobie.

        Zamiast się odsunąć, poprawiła pozycję tak, żeby moja ręka mogła pozostać dokładnie tam, gdzie była – pod jej bluzką, na nagiej, rozgrzanej skórze brzucha.

        Kiedy poczułem, że być może posunąłem się za daleko i chciałem cofnąć dłoń, ona przez koc przykrywający nas oboje położyła swoje ręce na mojej. Delikatnie, ale zdecydowanie przytrzymała ją w miejscu.

        – Zostań… – szepnęła cicho, prawie niedosłyszalnie, a w jej głosie drżała czysta, bezbronna tęsknota.

Brak komentarzy:

Prześlij komentarz

Przeczytaj

Gorący grzech kuzynki

     2. Upadek ostatniej bieli      Biały ręcznik, który do tej pory ciasno opinał jej uwodzicielską sylwetkę, nagle rozsunął się i szerokim...