Filipinka.

6. Słodki grzech.

Jej uśmiech stał się rozbrajający. Ciągle próbowałem udawać, że się bronię.

-Nie możesz, - mówiłem mając nadzieję, że jeszcze utrzymam ostatnie szańce.

Jej ofensywa była bezkompromisowa.

-Mogę.

-Nie.

-Jesteś moim przyjacielem.

-Jestem, ale…

Siedziała z szeroko rozstawionymi nogami. Nagle dotarł do mnie zapach jej kobiecości i myślałem, że mnie poderwie do góry. W mojej głowie miotał się obraz wytrwale pracującego języka i mojego atakującego zaganiacza. Minuta po minucie zabierała mnie coraz dalej w zakamarki swojego mrocznego świata.

-Nikomu nie powiem.

-Nie…  

-To będzie taka nasza tajemnica.

-Ale…

-Słodka tajemnica, - powtórzyła.

W końcu złamałem się.

-Dobrze, ale…

Skrzyżowała ręce i chwyciła się za cycki. Nie były jakieś ogromne, ale też nie były malutkie. Obydwie wspaniałe i podniecające, zwieńczone grubymi, sztywnymi antenkami i ciemnymi, brunatnymi kółeczkami. Trzymała je, jak dwa najcenniejsze skarby. Tak cudownie byłoby się w nich zatracać.

-Raz na jakiś czas? Co?

Była bardzo otwarta i bezpośrednia, a ja czułem się niezręcznie.

-Rowena!

Nie przejmowała się, ciągnęła tak, jakby mnie nie słyszała.

-Powiedzmy… raz na tydzień.

Nie wiedziałem, czy rzeczywiście jestem zgorszony, czy tylko mi się tak wydaje.

-Jak tak możesz?!

-Przyjedziesz do mnie i mnie zerżniesz.

Czułem się osaczony.

-Boże!

Nie odrywała ode mnie wzroku.

-Dobrze, już dobrze! - uspokoiła.

Odwróciła się tyłem. Jeszcze chwila, jeszcze jedna sekunda. Och, była tak blisko i nagle ostatni przebłysk.

-Jarek! - wyrzuciłem z siebie, wskazując na sąsiedni pokój.

-Przestań…

-No, co?!

-Nie widzisz, w jakim jest stanie?

Opadła do przodu i wystawiła w moją stronę swój tyłek. Nie mogłem już dłużej wytrzymać, wstałem, pochyliłem się i wciągnąłem jej zapach całymi płucami. Był odurzający. Zakręciło mi się w głowie. Z trudem łapałem oddech.

-Nie zrobisz niczego złego.

-Jak to?!

-Po prostu…

Teraz to ja się przyglądałem.

-… spełnisz dobry uczynek…

-Dobry uczynek, mówisz?

-… wobec przyjaciółki.

Skrzywiłem się kwaśno.

-Więc teraz… to się tak nazywa?

Nie dawała za wygraną i wyciągała kolejne karty.

-Jak chcesz, zapłacę ci.

-Cooo?!

Dopiero teraz dotarło do mnie, jak bardzo jest zdeterminowana.

-Ile?! - spytała poważnie.

Położyła dłoń na pośladkach i dotknęła swojej szparki. Ciemne płatki powoli zaczęły się wynurzać. Miałem ogromną ochotę klęknąć między jej nogami i lizać, lizać, lizać…

-To jakiś sen…

-Ależ Piotrze?!

-… to nie dzieje się naprawdę.

-Ależ tak.

-Co?

-Uszczypnąć?!

-Słucham?

-Mam cię uszczypnąć?

-Że co???

-Zaprzecz, jeśli o tym nie marzyłeś.

“Grzech, grzech, grzech…” - kołatało w mojej głowie. Spojrzałem w podłogę.

-Więc jednak.

“Słodki grzech, słodki grzech…”

-No wiesz… - błąkałem.

Nie mogłem skończyć, trzęsłem się. Już sama myśl sprawiała, że byłem, jak galareta.

-Tak?

-Chcesz ze mnie zrobić męską dziwkę?! - wyrzuciłem w końcu.

Wtedy, już widziałem się w tej roli: rucham ją, spełniam jej zachcianki a ona, na koniec, wyjmuje kilka banknotów i mi je wręcza. Czułem się, jak szmata, ale właśnie to było tak podniecające, że pociemniało mi przed oczami.

Podniosła się i odwróciła przodem. Jakby od niechcenia, czubkami palców unosiła swoje piersi. Nie umiałem się powstrzymać, cokolwiek bym powiedział i tak zrobiłbym to samo.

-Przepraszam, - zreflektowała w końcu.

-To ja przepraszam.

-Ty, za co?!

-Zrobię to.

-Tak?

-Wyrucham cię.

-Jednak.

-Ale nie chcę pieniędzy.