Zapach rozkoszy

3. Smak jego potu

Upalne popołudnie gęstniało wokół nich jak złoty, lepki miód, powietrze po burzy drżało od wilgoci i ciepła, a kałuże na chodniku lśniły w resztkach słońca, odbijając ich sylwetki jak zwierciadła pełne tajemnic. Alexander, wciąż pochylony nad rozsypanymi zakupami, podjął decyzję – cichą, spokojną, jakby jedynie pozwolił czemuś, co i tak wisiało w powietrzu, wreszcie się rozwinąć. Nieznacznie zmienił oddech, głębiej, wolniej, a jego ciało, w tej samej chwili, zaczęło wydzielać większą ilość tego niewidzialnego eliksiru, feromonów ciepłych i pierwotnych, które uniosły się w gorącym powietrzu jak mgła nad rozgrzaną ziemią, wdzierając się w zmysły blondynki powoli, nieustannie, z natarczywością, której nie dało się oprzeć.

Ona poczuła to natychmiast – najpierw jako subtelne wzmocnienie zapachu, który już wcześniej musnął jej nozdrza, teraz głębszy, słodszy, cieplejszy, jak wilgoć lasu po deszczu zmieszana z ciepłem męskiej skóry, wnikająca w płuca, w krew, w najgłębsze zakamarki ciała. Oddech jej zadrżał, stał się płytszy, szybszy, ciepło rozlało się po piersiach, po brzuchu, po udasmak jego potuch, wilgoć między nogami stała się obfitsza, natarczywsza, majtki przylegały do skóry jak druga, wilgotna warstwa, a sutki stwardniały pod cienką sukienką, pulsując w rytm serca, które biło coraz mocniej, coraz bardziej chaotycznie. Drżenie rąk nasiliło się, palce stały się nieposłuszne, myśli rozmyły w ciepłej mgle – „co się dzieje, dlaczego tak gorąco, dlaczego nie mogę oderwać wzroku” – a słowa, które chciała wypowiedzieć, uwięzły w gardle, wychodząc jedynie jako cichy, drżący szept.

W tym samym czasie Alexander, niezauważalnie dla niej, rozpiął guziki płaszcza, potem koszuli, odsłaniając klatkę piersiową – idealnie wyrzeźbioną, oliwkową, gładką, na której, jakby na zawołanie, pojawiło się kilka kropel potu, lśniących w słońcu jak perły, akurat tyle, by zapach jego skóry stał się jeszcze bardziej intensywny, jeszcze bardziej cielesny, jeszcze bardziej nieodparty. Potem, gdy ona sięgała po kolejną paczkę, jego palec, dyskretnie i precyzyjnie, pociągnął za koniec sznurowadła jej trampka, rozwiązując węzeł jednym płynnym ruchem – ona nic nie zauważyła, zbyt oszołomiona, zbyt pochłonięta ciepłem, które rozlewało się po jej ciele, zbyt zatopiona w jego oczach, głębokich i spokojnych, z tym złotawym błyskiem, który zdawał się wiedzieć wszystko.

Patrzyła na niego coraz bardziej oszołomiona, oczy duże, niebieskie, zamglone lekką mgłą pożądania, usta rozchylone, oddech drżący, wilgoć na wardze górnej lśniąca w słońcu, a on wiedział – wiedział dokładnie, co się stanie, widział to w mikrodrżeniu jej mięśni, w przyspieszonym pulsie na szyi, w sposobie, w jaki jej ciało już przechylało się ku niemu, nieświadomie, nieodparcie.

Wstała powoli, chwiejnie, robiąc krok do przodu, by podać mu ostatnią rzecz – i wtedy nadeszło to, co przewidział: stopa jej nadepnęła na rozwiązane sznurowadło, równowaga zachwiała się w jednej chwili, ciało przechyliło się do przodu w bezwładnym, ciepłym upadku. Alexander złapał ją natychmiast, ramiona jego pewne i silne otuliły ją całą, przyciągając do siebie z precyzją, która nie była przypadkiem – jej twarz znalazła się dokładnie na jego odsłoniętej klatce piersiowej, policzek przywarł do ciepłej, wilgotnej skóry, a usta, rozchylone w zaskoczeniu, mimowolnie musnęły jedną z tych lśniących kropel potu, zbierając ją na wargi, smakując słony, ciepły, pierwotny eliksir, który wniknął w nią natychmiast, jak iskra w suchą trawę.

To wystarczyło.

Ciepło eksplodowało w niej falą – wilgoć między udami stała się potopem, drżenie przeszło przez całe ciało, oddech zamarł na chwilę, by potem wrócić jako westchnienie głębokie i bezwładne, oczy zamknęły się w uniesieniu, a ona przylgnęła do niego mocniej, niż powinna, niż chciała, niż rozumiała. Alexander przytrzymał ją dłużej, niż potrzeba, jego dłoń na jej plecach ciepła i pewna, zapach jego skóry otulający ją całą, a on wiedział – wiedział z tym spokojnym, głębokim zadowoleniem – że teraz ona jest już jego, że ciepło jej ciała, drżenie jej oddechu, wilgoć jej pożądania należą do niego, powoli, nieustannie, na zawsze w tej chwili.

– Wszystko w porządku? – zapytał cicho, głosem niskim i ciepłym, jak aksamit muskający skórę.

– Ja... tak... – wyszeptała, głos drżący, bez tchu, usta wciąż przy jego klatce, smak jego potu na języku, ciepło jego ciała wnikające w nią całą. – Tylko... nie wiem... dlaczego tak...

Nie dokończyła. Nie musiała. On wiedział. A lato trwało, gorące i wilgotne, a coś w powietrzu wreszcie się spełniło.

Zapach rozkoszy

2. Zapach jego bliskości

Upalne popołudnie wisiało nad miastem jak ciężka, wilgotna zasłona, powietrze po burzy wciąż drżało od pary unoszącej się z rozgrzanego asfaltu, a słońce, nisko już nad horyzontem, malowało chodniki złotymi smugami, w których kałuże odbijały resztki chmur jak lustra pełne wspomnień. 

Alexander szedł powoli jedną z bocznych ulic, w stronę przystanku autobusowego na skraju parku, jego kroki ciche i miarowe, jakby nie dotykały ziemi, a ciemny płaszcz, mimo gorąca, opadał miękko wokół sylwetki, nie nosząc śladu potu ani zmęczenia. Obserwował wszystko wokół z tą spokojną, niemal leniwą uwagą konesera, który smakuje wino, zanim zdecyduje się na łyk – oczy głębokie, zielone z ledwie dostrzegalnym złotawym błyskiem przesuwały się po twarzach przechodniów, po sylwetkach kobiet mijanych w pośpiechu, po ich ruchach, oddechach, po tym, jak wilgoć lata osiadała na ich skórze, jak ciepło rozlewało się po dekolcie, jak zapach ich perfum mieszał się z naturalnym ciepłem ciała. Szukał, testował, sprawdzał – nie śpiesząc się, nie naciskając, jedynie pozwalając, by subtelny, pierwotny aromat jego bliskości unosił się w powietrzu jak niewidzialna mgła, ciepła i wilgotna, czekając, która z nich zareaguje najgłębiej, najpełniej, najrozkoszniej.

W oddali zahamował autobus, z cichym sykiem drzwi otwierających się na przystanek, i wtedy ją zobaczył – młodą kobietę, szczupłą blondynkę o dużych, niebieskich oczach pełnych pośpiechu, z luźnym warkoczem opadającym na ramię jak złota rzeka, w lekkiej letniej sukience, która falowała wokół smukłych nóg. Biegła w stronę przystanku, reklamówka z zakupami kołysała się w jej dłoni, lekkie trampki stukały po chodniku, a na jej czole perliły się drobne krople potu od gorąca i wysiłku. 

Nie zauważyła go, gdy wychynął zza rogu – stał tam przez chwilę, jakby czekał, jakby wiedział – i wtedy wpadła na niego z impetem, torba cienka jak pajęczyna pękła z cichym trzaskiem, a zakupy rozsypały się po chodniku: jabłka toczące się w kałużach, paczka makaronu, butelka oliwy, kilka pomidorów lśniących czerwienią w słońcu.

Oboje pochylili się niemal jednocześnie, by pozbierać rozsypane skarby – on płynnie, z gracją, która nie zakłócała gorąca, ona z lekkim westchnieniem zaskoczenia, jej policzki już zarumienione od biegu, teraz płonące głębiej. Ich dłonie sięgnęły po to samo jabłko – palce jego ciepłe, pewne, o skórze gładkiej jak aksamit, palce jej drżące lekko, wilgotne od potu lata – i wtedy się zetknęły, przypadkiem, a jednak nie całkiem, ciepło przenikające natychmiast, jak prąd delikatny i natarczywy, rozlewający się po jej skórze, po nadgarstku, po przedramieniu, w górę, aż do ramion, do szyi, do piersi.

Spojrzenia ich krzyżowały się w tej samej chwili – jego oczy głębokie, spokojne, z tym złotawym błyskiem, który zdawał się smakować jej reakcję, jej niebieskie, duże i szeroko otwarte, nagle zamglone lekką mgłą. Drżenie przeszło przez jej dłonie, lekkie, niemal niewidoczne, ale wystarczające, by jabłko wyślizgnęło się jej z palców i potoczyło dalej; oddech jej przyspieszył, płytki i ciepły, jakby powietrze nagle stało się gęstsze, cięższe do wdychania, a pot na skroniach perlił się obficiej, wilgoć osiadała na górnej wardze, na dekolcie, gdzie sukienka przylegała do skóry, podkreślając delikatne krągłości piersi unoszących się szybciej, sutki twardniejące pod cienkim materiałem w odpowiedzi na to niewytłumaczalne ciepło.

W głowie jej zapanował mętlik – myśli, które jeszcze chwilę temu były jasne i proste („zdążyć na autobus, zakupy do domu, kolacja”), nagle rozmyły się w ciepłej mgle, słowa, które chciała wypowiedzieć („przepraszam”, „och, jak mi przykro”), uwięzły w gardle, wychodząc jedynie jako cichy, drżący szept: „Ja... ja naprawdę...”. Głos jej zadrżał, urwał się, a wilgoć – ciepła, natarczywa, rozkoszna – rozlała się nisko w brzuchu, między udami, w majtkach, które nagle stały się zbyt ciasne, zbyt wilgotne, jakby ciało jej podjęło decyzję bez pytania umysłu, jakby ciepło jego dotyku, choć tak krótki, tak przypadkowy, wniknęło głębiej, budząc drżenie w najtajniejszych zakątkach, falę ciepła, co pulsowała powoli, nieustannie, sprawiając, że kolana zmiękły lekko, że musiała oprzeć się dłonią o chodnik, by nie zachwiać się zupełnie.

On podniósł jabłko, podał je jej powoli, jego palec musnął znów jej dłoń – celowo czy nie, nie wiedziała – i uśmiechnął się lekko, jedną stroną ust, głosem niskim, ciepłym jak letni wieczór: „Nic się nie stało. Pozwól, pomogę”. Zapach jego bliskości – głęboki, pierwotny, jak wilgoć lasu po deszczu zmieszana z ciepłem skóry – otulił ją całą, wdarł się do płuc, do głowy, do krwi, a ona mogła jedynie skinąć głową, słowa wciąż uciekające, oddech drżący, ciepło rozlewające się coraz szerzej, wilgoć między udami coraz bardziej natarczywa, jakby ciało jej już wiedziało, czego pragnie, choć umysł jeszcze próbował zrozumieć, dlaczego nagle wszystko inne przestało się liczyć.

Autobus odjechał z cichym sykiem, zostawiając ich na przystanku – ona wciąż pochylona, drżąca lekko, on spokojny, pomagający zbierać zakupy z tą samą płynną gracją, oczy jego przesuwające się po jej twarzy, po rumieńcach, po drżeniu warg, jakby smakował, oceniał, delektował się tym, co właśnie odkrył: ciepłem reakcji, wilgocią pożądania, drżeniem, które mówiło więcej niż słowa. A lato trwało, gorące i wilgotne, a coś w powietrzu gęstniało powoli, nieustannie, jak obietnica rozkoszy, która dopiero miała nadejść.

Zapach rozkoszy

1. Wieczorny oddech

Późne popołudnie w środku upalnego lata rozlewało się po mieście jak gęsty, złocisty miód, ciężki od wilgoci po burzy, która dopiero co przetoczyła się nad dachami z hukiem gromów i błyskawicami, pozostawiając ulice lśniące kałużami, w których odbijało się niebo wciąż nabrzmiałe chmurami, a powietrze – parne, lepkie, przesycone zapachem mokrego asfaltu, rozgrzanej ziemi i czegoś jeszcze, czegoś pierwotnego, co unosiło się w drgającej mgiełce nad chodnikami, coś, co sprawiało, że wszystko wydawało się normalne, a jednak nie całkiem, jakby miasto wstrzymywało oddech w oczekiwaniu na niewypowiedzianą zmianę.

Z dworca głównego, gdzie pociąg wtoczył się z cichym westchnieniem hamulców, wysiadł mężczyzna, który nie niósł żadnego bagażu poza lekką skórzaną torbą przewieszoną przez ramię, torbą tak cienką, jakby zawierała jedynie powietrze i sekrety. Stał przez chwilę na peronie, wysoki i smukły, o sylwetce wyrzeźbionej z precyzją, która przyciągała wzrok mimo woli – ramiona szerokie, talia wąska, ruchy tak płynne, że zdawały się nie zakłócać gorąca wokół. Miał na sobie prosty, ciemny płaszcz, który opadał miękko, choć w tym upale powinien być nie do zniesienia, a jednak nie nosił śladu potu, nie drgał od wilgoci, jakby ciepło i para omijały go łagodnym łukiem. Twarz jego, o ostrych, wysokich kościach policzkowych i głębokich, zielonych oczach z ledwie dostrzegalnym złotawym błyskiem, nie zdradzała zmęczenia podróżą; usta pełne, lekko zaciśnięte w półuśmiechu, który nie był ani przyjazny, ani obcy – po prostu obecny, jak cień drzewa w słońcu.

Ruszył powoli przez halę dworca, kroki bezszelestne na mokrej posadzce, a powietrze wokół niego zdawało się gęstnieć, nabierać ciepła, które nie pochodziło od słońca. Mijał tłum spieszących się ludzi – mężczyzn z teczkami, kobiet z zakupami, dzieci ciągniętych za ręce – i choć nikt nie zatrzymał się, by spojrzeć dłużej, coś się działo, subtelnie, nieuchwytnie. Kobieta w średnim wieku, stojąca przy kiosku z gazetami, nagle zadrżała dłonią, choć nie było wiatru; jej oddech przyspieszył, policzki zapłonęły lekkim rumieńcem, a wzrok, jakby wbrew jej woli, podążył za nim, zatrzymując się na chwilę zbyt długą, by była to zwykła ciekawość. Inna, młodsza, z torbą na laptopa, zwolniła krok, gdy mijał ją w przejściu, jej skóra pokryła się delikatną wilgocią na karku, choć dopiero co wyszła z klimatyzowanego wagonu; poczuła ciepło rozlewające się nisko w brzuchu, lekkie drżenie w kolanach, a zapach – nie perfum, nie dezodorantu, lecz czegoś głębszego, ciepłego, jak skóra rozgrzana słońcem i wilgoć lasu po deszczu – wdarł się w jej zmysły na moment, zostawiając ślad, który nie chciał wyblaknąć.

Na ulicy, gdzie kałuże odbijały resztki chmur, a powietrze drżało od pary unoszącej się z asfaltu, przeszedł obok grupy kobiet czekających na światłach – jedna z nich, o włosach spiętych w luźny kok, odwróciła głowę, choć nie wiedziała dlaczego; jej dłoń uniosła się mimowolnie do szyi, gdzie tętno nagle przyspieszyło, a ciepło, wilgotne i natarczywe, rozlało się po dekolcie, sprawiając, że oddech stał się płytszy, głębszy zarazem. Inna, z wózkiem dziecięcym, zatrzymała się na chwilę, jej spojrzenie zatrzymało się na nim dłużej, niż powinno, oczy rozszerzyły się lekko, a na ustach pojawił się cień uśmiechu, którego sama nie rozumiała.

On szedł dalej, nie zatrzymując się, nie odwracając głowy, tylko czasem jego oczy, głębokie i spokojne, przesuwały się po twarzach mijanych kobiet z uwagą tak subtelną, jakby smakował powietrze wokół nich, jakby wiedział coś, czego one jeszcze nie poczuły w pełni. Uśmiechnął się raz, lekko, jedną stroną ust, gdy młoda dziewczyna na rowerze zwolniła, by spojrzeć za nim, jej policzki zapłonęły, a dłonie zacisnęły się na kierownicy mocniej niż trzeba.

Miasto żyło swoim rytmem – samochody szumiały, ludzie spieszyli się do domów, kałuże parowały w resztkach słońca – wszystko było normalne, a jednak coś wisiało w powietrzu, coś ciepłego i wilgotnego, coś, co sprawiało, że kobiety, mijane przez niego, na moment traciły równowagę, jakby ich ciała pamiętały coś, czego umysły jeszcze nie zrozumiały. A on szedł dalej, w głąb ulic, w stronę wieżowców i parków, gdzie upalne lato dopiero zaczynało swój wieczorny oddech, a powietrze, przesycone wilgocią po burzy, czekało na coś, co dopiero miało nadejść.

Czerwona rybka

84. Miałem zostać tatą

Dopiero później, w tej jednej, jedynej, niepowtarzalnej chwili, gdy cały świat wokół nas – ten hałaśliwy, rozświetlony, pachnący potem i triumfem świat za sceną – nagle stał się odległy, jakby oddzielony niewidzialną, ciepłą, wilgotną mgłą naszej miłości, gdy wszystko do mnie dotarło, gdy wszystko zrozumiałem z całą głębią, z całą siłą, z całą niebiańską jasnością, gdy uświadomiłem sobie, jak wielkie, jak niezmierzone, jak nie do ogarnięcia mam szczęście, w moich oczach, bezwiednie, bez kontroli, bez żadnej możliwości powstrzymania, pojawiły się łzy – łzy gorące, ciężkie, słone, spływające po policzkach powoli, leniwie, jakby same chciały celebrować tę chwilę, jakby same chciały być częścią tego cudu.

Płakałem jak dziecko – płakałem bez wstydu, bez opamiętania, bez możliwości nad tym zapanowania, łzy mieszały się z potem na mojej skórze, z zapachem jej perfum, z zapachem jej ciała, z zapachem naszej miłości, która właśnie rozbłysła nowym, niebiańskim światłem.

A później opadłem na kolana przed nią – powoli, z namaszczeniem, z drżeniem całego ciała – chwyciłem jej biodra, te najcudowniejsze, najokrąglejsze, najcieplejsze biodra, które pamiętałem w każdym centymetrze, i mocno wtuliłem twarz w jej łono, w to najświętsze, najbardziej intymne miejsce, które pachniało nią, miłością, przyszłością, dzieckiem.

Czułem gorąco – gorąco jej ciała, gorąco jej skóry, gorąco jej miłości – czułem pulsujące ciepło, czułem życie, które już w niej rosło, czułem ten sam znajomy zapach – zapach jej wilgoci, jej potu, jej nektaru, jej wszystkiego, zapach, który był jednocześnie wspomnieniem naszych uniesień i obietnicą nowego początku.

– Będziemy mieli dziecko… będziesz miała nasze dziecko? – powtarzałem jak w transie, głosem drżącym, urywanym, pełnym łez, pełnym miłości, pełnym niedowierzania.

Wczepiła palce w moje włosy – tak, jak wtedy, kiedy się kochaliśmy, kiedy jej dłonie ciągnęły, błagały, rozkazywały – choć teraz miało to zupełnie inny wymiar, wymiar czułości, ochrony, przyszłości, i przytuliła mnie jeszcze mocniej do siebie, jeszcze bliżej, jeszcze głębiej.

– Tak, głuptasie… – wyszeptała, głosem drżącym, pełnym łez, pełnym miłości – będziemy mieli dziecko.

Będziesz tatą, rozumiesz to?

Miałem wrażenie, że moje serce zaraz wyskoczy mi z piersi – że bić będzie tak mocno, tak szybko, tak głośno, że cały świat je usłyszy, że cały festiwal, całe morze, całe niebo usłyszy to bicie.

– Jezu kochany… – jęknąłem, wtulając się w nią jeszcze mocniej, czując jej ciepło, jej drżenie, jej wszystko. – Jak my sobie damy radę…

Moja praca, Sztokholm, twoja kariera… przecież teraz posypią się propozycje…

Jesteś gwiazdą, Lilia…

– Kuba… – wyszeptała, gładząc moje włosy, muskając moje czoło, moje policzki. – Nie wiem, nie mam pojęcia…

Ale wiem, że kocham cię nad życie i niezależnie od tego, co się stanie, chcę być z tobą.

Wstałem – powoli, z drżeniem, z łzami na policzkach – i spojrzałem jej głęboko w oczy, w te czarne, błyszczące, pełne miłości i łez oczy.

Bałem się.

Pierwszy raz w życiu naprawdę się bałem – bałem się przyszłości, bałem się odpowiedzialności, bałem się, że nie podołam.

Po tym, co teraz się stało, wszystko zmieniło znaczenie – moja praca, pieniądze, i ona.

Teraz widziałem ją zupełnie inaczej – nie tylko jako moją rybkę, moją kochankę, moją miłość, ale jako istotę, o którą muszę zadbać w pierwszym rzędzie, jako matkę mojego dziecka, jako kobietę, która nosiła w sobie nasze wspólne życie.

Nie wiedziałem, co będzie jutro, za tydzień, za miesiąc – ale byłem pewien, czułem każdym nerwem, każdym oddechem, każdym uderzeniem serca, że chcę być z nią, z nią na zawsze.

Otarłem łzy wierzchem dłoni – drżącym, wilgotnym – i uśmiechnąłem się ciepło, przez łzy, przez miłość.

– Posłuchaj… – wyszeptałem, biorąc jej dłonie w swoje. – Nie mam pierścionka, ale kupię, obiecuję…

Lilia… wyjdziesz za mnie?

Teraz z kolei w jej oczach pojawiły się łzy – łzy gorące, ciężkie, błyszczące.

– Tak, Kuba… – wyszeptała, głosem drżącym, pełnym miłości. – Wyjdę za ciebie.

Kocham cię, łobuzie.

Masz o mnie dbać… o mnie i o nasze dziecko.

Wszystko inne jakoś się ułoży.

– Na pewno… – westchnąłem, przyciągając ją do siebie, czując jej ciepło, jej drżenie, jej wszystko.

Bałem się – bałem się nadal, bałem się przyszłości, bałem się odpowiedzialności.

A jednak było we mnie tyle odwagi i siły, że sam się zdziwiłem – tyle siły, ile dała mi ona, ile dało mi nasze dziecko, ile dała mi miłość.

Miałem zostać tatą.

I nie mogłem się poddawać.

I przytuliłem ją znowu – mocno, czule, na zawsze.

I trwało to – jej ciepło na mojej skórze, jej oddech na mojej szyi, jej łzy na moich policzkach, jej zapach w moich płucach.

I trwało to.

I trwało.

I trwało.

KONIEC

Czerwona rybka

83. Ostatni akord

Na koniec, gdy piosenka wybrzmiała ostatnimi, drżącymi, niebiańskimi nutami, gdy gitary ucichły w westchnieniu, gdy perkusja zamilkła w ostatnim, głębokim uderzeniu serca, gdy cały tłum, zniewolony przez nią całkowicie, bez reszty, bez szans na ratunek, szalał w euforii tak czystej, tak niepohamowanej, tak nieziemskiej, że powietrze drżało od wrzasków, od śmiechów, od łez szczęścia, to już nie był występ, to była wspólna zabawa, wspólne szaleństwo, wspólna miłość, w której każdy czuł się częścią niej, częścią nas, częścią czegoś większego niż życie.

A kiedy wybrzmiał ostatni akord, kiedy muzyka ucichła powoli, leniwie, jakby sama nie chciała odejść, a ona powiedziała słodkie dziękuję – głosem jeszcze drżącym od wysiłku, jeszcze ciepłym od rozkoszy śpiewu, jeszcze pachnącym miłością – byłem pewien, czułem każdym nerwem, każdym oddechem, każdym uderzeniem serca, że coś się w niej zmieniło, coś istotnego, coś nieuchwytnego, coś przeznaczonego tylko dla mnie, coś, co widziałem w jej oczach, w jej uśmiechu, w jej drżeniu.

– Dziękuję, dziękuję bardzo! – krzyczała rozpromieniona, machając dłońmi wysoko, wysoko, jakby chciała objąć cały tłum, całe niebo, całą miłość, a jej głos, jej śmiech, jej radość rozlewały się po scenie, po tłumie, po mnie.

Później ukłoniła się głęboko – z gracją, z namaszczeniem, z miłością – i zeszła ze sceny, ale publiczność nie dała jej tak zniknąć, nie pozwoliła, nie chciała, wrzeszczała, klaskała, skandowała jej imię, aż musiała bisować jeszcze trzy razy, jeszcze trzy niebiańskie razy, w których jej głos, jej ruchy, jej wszystko było jeszcze piękniejsze, jeszcze bardziej nasze.

W końcu prowadzący, z uśmiechem na twarzy, z uznaniem w oczach, przerwał tę wrzawę, wyjaśniając ciepło, że są kolejni wykonawcy, którzy też chcieliby zaśpiewać na tej scenie, że czas płynie, że noc czeka.

Kiedy wreszcie spotkaliśmy się na tyłach amfiteatru – w cieniu, w półmroku, w zapachu trawy, potu i miłości – rzuciła mi się w ramiona z taką zachłannością, z taką tęsknotą, z taką miłością, że o mało mnie nie przewróciła, że prawie upadliśmy oboje na ziemię, splątani, mokrzy, pachnący sobą.

Była zdyszana, spocona, ledwie mówiła – oddech urywany, gorący, pachnący wysiłkiem i triumfem – ale nie mogła się ode mnie oderwać, jej ręce na moim karku, jej usta na mojej szyi, jej ciało przyciśnięte do mojego.

– Jak było, jak było, no powiedz, powiedz, tylko nie lukruj, mów prawdę. No powiedz, było dobrze, było okej? – wyszeptała, głosem drżącym, pełnym nadziei, pełnym miłości.

Przytuliłem ją jeszcze mocniej – mocno, czule, z całą siłą – a moja dłoń, niby odruchowo, niby przypadkiem, wsunęła się między jej pośladki, pod tę bufiastą, białą sukieneczkę, muskając skórę, ciepło, wilgoć.

Westchnęła głęboko – aaaah – a jej oczy zaiskrzyły się ogniem, miłością, pożądaniem.

– Och, Kuba… dobrze, że jesteś… mam ci coś ważnego do powiedzenia… – wyszeptała wprost w moje ucho, oddechem gorącym, wilgotnym, pachnącym nią.

Nim zdążyłem cokolwiek powiedzieć, oderwała się ode mnie lekko, wsunęła w moje dłonie niewielką tekturkę i kawałek plastiku – drżące dłonie, wilgotne, gorące.

– Co to? – spytałem zdziwiony, głosem, który drżał.

– Nie widzisz… – odpowiedziała, próbując opanować emocje, oczy błyszczące, usta drżące. – Jestem w ciąży.

Jestem w ciąży z tobą.

Będziemy mieli dziecko, Kuba.

Przez długi czas stałem jak oniemiały – czas zatrzymał się, świat zatrzymał się, oddech zatrzymał się.

To było za dużo jak na jeden wieczór – triumf, miłość, tęsknota, a teraz to.

A kiedy byłem w stanie cokolwiek powiedzieć, z moich ust wyrwało się tylko:

– Ze mną… jak to możliwe?

Spojrzała na mnie jak na wariata, ale też z niesamowitą miłością – miłością, która była jednocześnie śmiechem i łzami.

– Kuba, co ty gadasz? – wyszeptała, przyciągając mnie bliżej. – Kochaliśmy się jak szaleńcy.

Tyle razy.

Brałeś mnie na plaży, u mnie, u ciebie w domku.

Kuba, twoje nasienie nie zmieściłoby się w mojej wannie, a ty pytasz…

I przytuliła mnie znowu.

Mocno.

Gorąco.

Na zawsze.

Czerwona rybka

82. Za to ją kochałem

Piosenka jeszcze nie dobiegła do połowy – melodie wirowały w powietrzu gęstym od zapachu potu, perfum, piwa i soli morskiej, od dźwięków gitar, basu i perkusji, które dudniły w piersiach, w brzuchach, w udach – a ona już szalała, moja Lilia, moja czerwona rybka, moja jedyna, szalała z taką energią, z taką radością, z taką niepohamowaną, niebiańską swobodą, że każdy jej ruch, każdy podskok, każde machnięcie ręką był jednocześnie błaganiem o miłość i rozkazem, by kochać ją jeszcze bardziej.

Pochylała się w stronę tłumu – powoli, prowokująco, z tym uśmiechem, który był jednocześnie niewinny i grzeszny – wysyłała buziaczki, machała dłońmi, podskakiwała lekko, pozdrawiała, kręciła pośladkami w rytm, który znałem na pamięć, który pamiętałem na swoim ciele, który pamiętałem w jej westchnieniach, w jej drżeniu, w jej miłości.

Była sobą – gwiazdą, olśniewającą, niebiańską gwiazdą – lecz rozpromienioną, radosną dziewczyną, której oczy błyszczały szczęściem tak czystym, tak intensywnym, tak nie do zniesienia, że serce moje bolało z miłości, z dumy, z pożądania.

Boże, jakaż ona była piękna i naturalna – piękna w sposób, który przekraczał wszelkie granice, naturalna w sposób, który sprawiał, że wszystko, co robiła, wypływało prosto z serca, z tej najgłębszej, najcieplejszej, najbardziej niebiańskiej części jej duszy.

Nie było w niej nic ze sztuczności, nic z udawania, nic z kalkulacji – wszystko, każdy gest, każdy uśmiech, każdy ruch bioder, było szczere, prawdziwe, nasze.

Za to ją kochałem – za to, że była prawdziwa, że była moja, że była całego świata.

Kiedy odwróciłem od niej wzrok – na chwilę, na ułamek sekundy, by złapać oddech – i spojrzałem na chłopaków z zespołu, wiedziałem, czułem każdym nerwem, że oni są już pewni swojego sukcesu, że dzięki tej dziewczynie, dzięki jej głosowi, jej ruchom, jej miłości, świat przed ich zespołem stanął otworem, że drzwi do nieba otworzyły się szeroko, szeroko, szeroko.

Później spojrzałem w drugą stronę – na fanów stojących po mojej prawej i lewej stronie, na ich oczy pełne radości, pełne zachwytu wymieszanego z jakimś dziwnym transem, euforią przyjemności obcowania z kimś wyjątkowym, z kimś, kto był jednocześnie dziewczyną z sąsiedztwa i boginią.

Na scenie, kilka metrów ode mnie, zobaczyłem nie dorosłych, lecz młodzież – dziewczynki i chłopców w wieku czternastu, piętnastu lat, z oczami wielkimi, błyszczącymi, pełnymi marzeń.

No tak, zapomniałem – dla nich też ona śpiewa, być może głównie dla tej części publiczności, dla tych młodych serc, które widziały w niej idolkę, marzenie, przyszłość.

Byłem przekonany, że zaraz po koncercie ustawi się długa kolejka małolatów po autografy, po zdjęcie, po uśmiech, i że do niej nie dopcham się przynajmniej przez pół godziny, że będę czekał, tęsknił, pragnął jeszcze bardziej.

Utwór płynął jak wodospad, jak rwąca rzeka – rytm przyspieszał, melodia unosiła się wyżej, wyżej, wyżej.

Światła z czerwonych zmieniły się na zielone, a później na jaskrawo niebieskie – niebieskie, które odbijało się w jej oczach, w jej sukience, w jej wszystkim.

W przerwie między zwrotkami krzyczała do publiczności – głosem pełnym energii, pełnym miłości, pełnym triumfu:

– Brawo! Śpiewajcie razem! Głośno!

Po chwili stwierdziłem, że to już nie jest koncert – to była wspólna zabawa, gdzie każdy był jej częścią, gdzie serca biły w jednym rytmie, gdzie tłum falował jak morze, gdzie ja sam, choć stałem pod sceną, czułem się częścią niej, częścią nas.

Widziałem i czułem mnóstwo serc bijących w jednym rytmie – rytmie jej głosu, jej ruchów, jej miłości.

A ona była iskrą, która podpaliła ten tłum – iskrą, która paliła mnie najbardziej.

Chciałem czy nie, moje ciało samo zaczęło tańczyć – kołysać się wraz z widownią, podskakiwać wtedy, kiedy inni podskakiwali, klaskać, kiedy inni klaskali.

Po chwili zapomniałem już o bożym świecie, zapomniałem, gdzie jestem, liczył się tylko ten moment, ta chwila, ta muzyka, ta ona.

A później dała już totalny popis.

Odwróciła się tyłem do publiczności – powoli, prowokująco, z tą gracją, która była jej esencją – pochyliła się, oparła dłonie na ugiętych kolanach i wypięła w ich stronę, w naszą stronę, swoje zgrabne, jędrne, niebiańskie pośladki.

Sukienka podwinęła się, zjeżdżając do ich połowy, odsłaniając wszystko i nic jednocześnie – bo miała bieliznę, cielistą, idealnie dopasowaną, która dawała obłędne złudzenie nagości, złudzenie, które było torturą, które było nagrodą, które było jej.

Wzbudziło to euforię – kolejną falę wrzawy, śmiechu, krzyków, miłości.

Ten ruch wykonała kilka razy – w różne strony, tak aby każdy mógł ją zobaczyć, tak aby każdy mógł poczuć, tak aby każdy mógł oszaleć.

Poruszała się płynnie i elastycznie – przechodząc od jednego układu tanecznego do drugiego, z baletem, jazzem i flamenco w jednym, z taką gracją, z taką pewnością, z taką miłością.

I patrzyłem.

I patrzyłem.

I patrzyłem.

Bo była moja.

I była całego świata.

I była tylko dla mnie.

Czerwona rybka

81. Rozentuzjazmowany tłum

Wiedziałem, czułem każdym nerwem, każdym oddechem, każdym uderzeniem serca, że muszę się powstrzymać, że muszę wytrzymać do samego końca, bo to jej pierwszy występ na tak wielkiej scenie, bo to jej moment, jej triumf, jej niebo, ale byłem tak podniecony, tak bardzo, tak obłędnie spragniony jej ciała, jej dotyku, jej ciepła, jej wilgoci, jej westchnień, że nie mogłem ręczyć za siebie w tej chwili, że nie mogłem obiecać, iż nie ruszę się z miejsca, iż nie wskoczę na scenę, iż nie porwę jej w ramiona tu i teraz.

Może to dziwne, może to szaleństwo, może to tylko moja wyobraźnia rozpalona tęsknotą, ale stojąc tak blisko, tak boleśnie blisko, zdawało mi się – choć chyba nie czułem tego naprawdę, choć może tylko pragnąłem czuć – że dociera do mnie zapach jej perfum zmieszany z potem, ta charakterystyczna, niepowtarzalna, odurzająca mieszanina wanilii, soli morskiej, ciepłego ciała, wysiłku i miłości, która unosiła się wokół niej niczym mgła, niczym aura, niczym sama esencja jej istoty.

Kiedy podchodziła blisko krawędzi, kiedy miałem okazję patrzeć na jej rozpromienioną twarz, na rozwichrzone, czarne, mokre od potu włosy, na oczy pełne ognia, pełne życia, pełne triumfu, zdawało mi się, że jej usta są bardziej pełne, bardziej wyraziste, bardziej kuszące, jakby nabrzmiały od śpiewu, od wysiłku, od rozkoszy bycia na scenie.

Zdawało mi się, że jej głos jest głębszy, bardziej donośny, bardziej gardłowy, bardziej niebiański, jakby wibrował nie tylko w powietrzu, ale w mojej piersi, w moim brzuchu, w moich udach.

Utwór nabierał tempa – rytm przyspieszał, bas dudnił głębiej, gitary brzmiały ostrzej, perkusja biła mocniej – a jej głos zawibrował w powietrzu, wzmacniany przez sprzęt nagłaśniający, wypełniając całą przestrzeń, całe niebo, całe moje serce.

Wzbudzała emocje nie tylko we mnie – wzbudzała je w całym tłumie, w mężczyznach, w kobietach, we wszystkich, jej urok i wdzięk, jej youthful Lolita look, jej prowokacyjna niewinność, jej ruchy akrobatyczne, płynne, z baletem, jazzem i flamenco w jednym, wywoływały intensywne uczucie, falę miłości, falę pożądania, falę euforii.

Rozentuzjazmowany tłum napierał na barierki – ciała stłoczone, ciepłe, wilgotne, pachnące potem i piwem – o mało ich nie przewracając, o mało nie runął lawiną pod scenę.

Jedynie czujna ochrona, odsuwała wszystkich, zapobiegła katastrofie, ale energia tłumu była niemal namacalna, niemal fizyczna, niemal moja.

Ludzie wokół mnie śpiewali razem z nią – głosy mieszały się, podnosiły, niosły melodię na całą okolicę, na całe wybrzeże, na całe morze.

Wiedziałem, czułem każdym nerwem, że po koncercie, kiedy wrócimy do mnie, do mojego domku, znów czeka nas długi maraton seksualny – długi, niekończący się, niebiański maraton, w którym dam upust mojemu pożądaniu, moim pragnieniom, mojej miłości, w którym wezmę ją całą, w którym oddam jej wszystko.

Kiedy podeszła bardzo blisko krawędzi sceny i stanęła w dość sporym rozkroku – nogi szeroko, uda napięte, ciało wygięte lekko do tyłu – machając nad głową dłońmi, spojrzałem między jej uda, dokładnie pod sukienkę, i dostrzegłem, owszem, majtki, ale w kolorze cielistym, tak idealnie dopasowanym, że dawało to obłędne złudzenie nagości, złudzenie, które było jednocześnie torturą i nagrodą, złudzenie, o które chyba chodziło, bo ona już taka była – niewinny, skromny erotyzm był częścią jej występów, częścią jej magii, częścią jej władzy.

Męska część widowni właśnie za to ją kochała – za to złudzenie, za tę prowokację, za tę niewinność, która była grzechem.

Nie powiem, wzbudzało to moją zazdrość – lekką, słodką, bolesną zazdrość – ale też i jeszcze większe pożądanie, jeszcze głębszą miłość, jeszcze silniejszą potrzebę posiadania jej całej.

Stojąc w rozkroku, przechylała całe ciało na prawo i lewo – kołysząc się łagodnie, płynnie, z baletem i flamenco w jednym – a ja, jak zahipnotyzowany, patrzyłem między jej uda, patrzyłem na ten błysk skóry, na ten cień, na to złudzenie, na wszystko, co było jej.

Przymocowany do głowy mikrofon dawał jej pełnię ruchów – ręce wolne, ciało wolne, głos wolny.

Kiedy ruszyła z prawej na lewą stronę sceny, uniosła ramiona do góry i krzyknęła do publiczności – głosem pełnym energii, pełnym miłości, pełnym triumfu:

– Wszyscy razem! Bardzo proszę! Super!

I tłum odpowiedział – wrzaskiem, śmiechem, miłością.

I patrzyłem na nią.

I patrzyłem.

I patrzyłem.

Bo była moja.

I była całego świata.

I była tylko dla mnie.

Czerwona rybka

80. Taniec Lili

Tak, coś się zmieniło w jej oczach – w tych czarnych, głębokich, rozgwieżdżonych oczach, które kiedyś patrzyły na mnie w domku, w łóżku, w balii, z tęsknotą i miłością, a teraz płonęły triumfem, pewnością, ekstazą – coś się zmieniło w jej ruchach, w tym płynnym, akrobatycznym, nieziemskim tańcu, który łączył balet, jazz i flamenco w jedno, coś się zmieniło w wyrazie jej twarzy, w tym uśmiechu, który był jednocześnie niewinny i drapieżny, dziecięcy i nieprzyzwoicie dorosły.

Trudno było powiedzieć co dokładnie, trudno było nazwać tę dziwną, magiczną iskrę energii, która biła od niej falami, która sprawiała, że powietrze wokół niej drżało, że pot na jej skórze lśnił jak perły, że jej oddech – ciężki, gorący, pachnący miłością i wysiłkiem – docierał nawet do mnie, stojącego pod sceną.

Wiadomo, pierwszy koncert na tak dużej scenie – Main Stage, tysiące oczu, tysiące serc bijących w rytm jej kroków – przyszli chyba wszyscy jej fani, którzy teraz dawali prawdziwy popis, wrzeszcząc, skandując jej imię, machając telefonami, tworząc morze świateł, morze miłości, morze pożądania.

Tańczyła w czerwonych smugach reflektorów – smugach gęstych, krwistych, doskonale widocznych dzięki sztucznemu dymowi, o który zadbali gospodarze, dymowi, który unosił się leniwie, otulał jej ciało, sprawiał, że każdy ruch był jeszcze bardziej tajemniczy, jeszcze bardziej niebiański.

Taniec Lili to nie był zwykły taniec – to była doskonale opracowana choreografia, każdy ruch idealny, każdy obrót precyzyjny, każde kołysanie biodrami płynne, akrobatyczne, z baletem, jazzem i flamenco w jednym, każdy gest pełen gracji i siły, każdy podskok lekki, jakby nie ważyła nic, jakby unosiła się w powietrzu.

Krążyła nie tylko biodrami – choć te biodra, te najcudowniejsze, najokrąglejsze biodra świata kołyszące się w rytm, wypinające się lekko, kuszące, obłędne – ale całym tułowiem, całym ciałem, wypinała pupę i kręciła nią obłędnie, prowokująco, niebiańsko, a jej pośladki wydawały mi się jeszcze bardziej kuszące niż przedtem, jeszcze bardziej jędrne, jeszcze bardziej doskonałe, jeszcze bardziej moje, choć teraz należały do całego tłumu.

Cztery tancerki, poruszając się w podobny sposób, dobrane specjalnie na ten występ – zgrabne, zwinne, w podobnych, ale mniej olśniewających kreacjach – dopełniały tego niezwykłego wrażenia, tworząc wokół niej ramę, tło, chór, który podkreślał jej wyjątkowość, jej królewskość, jej boskość.

Mały chórek złożony z trzech dziewczyn – głosy słodkie, harmonijne, wspierające – wzmacniał wokal i sprawiał, że nie był to występ tylko jednej osoby, ale prawdziwe widowisko, uczta dla oczu i uszu, symfonia ciała i głosu, rozkosz, która zalewała mnie falami, która sprawiała, że drżałem, że pociłem się, że pragnąłem jej jeszcze bardziej, jeszcze głębiej, jeszcze całkowicie.

I patrzyłem.

I patrzyłem.

I patrzyłem.

Bo była moja.

I była całego świata.

I była tylko dla mnie.

Powiem szczerze, nie byłem pewien, absolutnie, całkowicie, bez reszty nie byłem pewien, jak długo jeszcze wytrzymam pod tą sceną, jak długo moje ciało, moje serce, moja dusza wytrzymają ten słodki, nie do zniesienia ciężar podniecenia, tęsknoty i miłości, która rozlewała się po mnie falami, gorącymi, wilgotnymi, nieubłaganymi falami, które sprawiały, że kolana drżały lekko, że pot spływał po skroniach, po karku, po plecach, że oddech stawał się urywany, ciężki, pachnący pragnieniem.