Zapach rozkoszy

3. Smak jego potu

Upalne popołudnie gęstniało wokół nich jak złoty, lepki miód, powietrze po burzy drżało od wilgoci i ciepła, a kałuże na chodniku lśniły w resztkach słońca, odbijając ich sylwetki jak zwierciadła pełne tajemnic. Alexander, wciąż pochylony nad rozsypanymi zakupami, podjął decyzję – cichą, spokojną, jakby jedynie pozwolił czemuś, co i tak wisiało w powietrzu, wreszcie się rozwinąć. Nieznacznie zmienił oddech, głębiej, wolniej, a jego ciało, w tej samej chwili, zaczęło wydzielać większą ilość tego niewidzialnego eliksiru, feromonów ciepłych i pierwotnych, które uniosły się w gorącym powietrzu jak mgła nad rozgrzaną ziemią, wdzierając się w zmysły blondynki powoli, nieustannie, z natarczywością, której nie dało się oprzeć.

Ona poczuła to natychmiast – najpierw jako subtelne wzmocnienie zapachu, który już wcześniej musnął jej nozdrza, teraz głębszy, słodszy, cieplejszy, jak wilgoć lasu po deszczu zmieszana z ciepłem męskiej skóry, wnikająca w płuca, w krew, w najgłębsze zakamarki ciała. Oddech jej zadrżał, stał się płytszy, szybszy, ciepło rozlało się po piersiach, po brzuchu, po udasmak jego potuch, wilgoć między nogami stała się obfitsza, natarczywsza, majtki przylegały do skóry jak druga, wilgotna warstwa, a sutki stwardniały pod cienką sukienką, pulsując w rytm serca, które biło coraz mocniej, coraz bardziej chaotycznie. Drżenie rąk nasiliło się, palce stały się nieposłuszne, myśli rozmyły w ciepłej mgle – „co się dzieje, dlaczego tak gorąco, dlaczego nie mogę oderwać wzroku” – a słowa, które chciała wypowiedzieć, uwięzły w gardle, wychodząc jedynie jako cichy, drżący szept.

W tym samym czasie Alexander, niezauważalnie dla niej, rozpiął guziki płaszcza, potem koszuli, odsłaniając klatkę piersiową – idealnie wyrzeźbioną, oliwkową, gładką, na której, jakby na zawołanie, pojawiło się kilka kropel potu, lśniących w słońcu jak perły, akurat tyle, by zapach jego skóry stał się jeszcze bardziej intensywny, jeszcze bardziej cielesny, jeszcze bardziej nieodparty. Potem, gdy ona sięgała po kolejną paczkę, jego palec, dyskretnie i precyzyjnie, pociągnął za koniec sznurowadła jej trampka, rozwiązując węzeł jednym płynnym ruchem – ona nic nie zauważyła, zbyt oszołomiona, zbyt pochłonięta ciepłem, które rozlewało się po jej ciele, zbyt zatopiona w jego oczach, głębokich i spokojnych, z tym złotawym błyskiem, który zdawał się wiedzieć wszystko.

Patrzyła na niego coraz bardziej oszołomiona, oczy duże, niebieskie, zamglone lekką mgłą pożądania, usta rozchylone, oddech drżący, wilgoć na wardze górnej lśniąca w słońcu, a on wiedział – wiedział dokładnie, co się stanie, widział to w mikrodrżeniu jej mięśni, w przyspieszonym pulsie na szyi, w sposobie, w jaki jej ciało już przechylało się ku niemu, nieświadomie, nieodparcie.

Wstała powoli, chwiejnie, robiąc krok do przodu, by podać mu ostatnią rzecz – i wtedy nadeszło to, co przewidział: stopa jej nadepnęła na rozwiązane sznurowadło, równowaga zachwiała się w jednej chwili, ciało przechyliło się do przodu w bezwładnym, ciepłym upadku. Alexander złapał ją natychmiast, ramiona jego pewne i silne otuliły ją całą, przyciągając do siebie z precyzją, która nie była przypadkiem – jej twarz znalazła się dokładnie na jego odsłoniętej klatce piersiowej, policzek przywarł do ciepłej, wilgotnej skóry, a usta, rozchylone w zaskoczeniu, mimowolnie musnęły jedną z tych lśniących kropel potu, zbierając ją na wargi, smakując słony, ciepły, pierwotny eliksir, który wniknął w nią natychmiast, jak iskra w suchą trawę.

To wystarczyło.

Ciepło eksplodowało w niej falą – wilgoć między udami stała się potopem, drżenie przeszło przez całe ciało, oddech zamarł na chwilę, by potem wrócić jako westchnienie głębokie i bezwładne, oczy zamknęły się w uniesieniu, a ona przylgnęła do niego mocniej, niż powinna, niż chciała, niż rozumiała. Alexander przytrzymał ją dłużej, niż potrzeba, jego dłoń na jej plecach ciepła i pewna, zapach jego skóry otulający ją całą, a on wiedział – wiedział z tym spokojnym, głębokim zadowoleniem – że teraz ona jest już jego, że ciepło jej ciała, drżenie jej oddechu, wilgoć jej pożądania należą do niego, powoli, nieustannie, na zawsze w tej chwili.

– Wszystko w porządku? – zapytał cicho, głosem niskim i ciepłym, jak aksamit muskający skórę.

– Ja... tak... – wyszeptała, głos drżący, bez tchu, usta wciąż przy jego klatce, smak jego potu na języku, ciepło jego ciała wnikające w nią całą. – Tylko... nie wiem... dlaczego tak...

Nie dokończyła. Nie musiała. On wiedział. A lato trwało, gorące i wilgotne, a coś w powietrzu wreszcie się spełniło.