Zapach rozkoszy

80. Wyruchaj mnie wreszcie

Pani Zofia zniżyła głos do szeptu, jakby sama bała się, że ściany starej karczmy mogą podsłuchać.

– Rozbierz się.

Jola drgnęła. Słowo spadło na nią jak gorący kamień.

– No szybki jesteś. Teraz? Do naga?

Aleksander nie odpowiedział. Patrzył. Czekał. Uśmiech wciąż wisiał w kąciku ust – leniwy, złotawy, pewny. Feromony gęstniały wokół niego jak ciepła mgła – zapach piżma, wanilii, wilgotnej ziemi po burzy i czegoś metalicznego, palącego, co wdzierało się w nozdrza Joli i rozlewało się po całym ciele. Poczuła, jak sutki twardnieją boleśnie pod cienką bawełną sukienką, jak cipka zaciska się rytmicznie na pustce, wilgoć spływa po wewnętrznej stronie ud ciepłymi, lepkimi strużkami.

– Mam zdjąć wszystko? Ach, jaka jestem głupia… przecież pod spodem i tak nic nie mam.

Patrzył. Czekał. Uśmiechał się. Jola nagle straciła całą swoją pewność siebie – tę hardą, wiejską, którą budowała latami wśród chłopaków. Czuła, że to nie będzie zwykły seks, taki jak z niedoświadczonymi kolegami z sąsiedztwa – szybki, niezdarny, pachnący piwem i potem. To będzie coś nowego, coś, co wprowadzi ją w świat prawdziwej dorosłości, co zmieni jej postrzeganie mężczyzn i seksu na zawsze. Wiedziała, że już nie panuje nad sytuacją. Że on panuje. Że ona chce, żeby panował.

– No dobrze – powiedziała cicho, głosem, który nagle stał się miękki, prawie dziecięcy.

Zaczęła ściągać sukienkę przez głowę – powoli, czując, jak materiał ociera się o sterczące sutki, jak włosy opadają jej na nagie ramiona, jak powietrze muska skórę brzucha, piersi, bioder. Stała przed nim naga, drżąca, cipka lśniąca wilgocią w półmroku stodoły, sutki ciemne i twarde, nogi lekko ugięte w kolanach.

– A ty? No… będziesz tak ubrany?

Zdjął koszulę – powoli, bez pośpiechu, pozwalając jej patrzeć. Potem spodnie. Slipy. Kiedy był całkiem nagi, Jola wydała cichy, zduszony dźwięk – coś między westchnieniem a jękiem.

– No nie… ja chyba śnię. Niemożliwe, żebyś był taki… idealny… Co się ze mną dzieje? Czym ty pachniesz? To woda kolońska? Dlaczego kręci mi się w głowie?

Jego kutas stał twardo, gruby, żyłkowany, głowica lśniąca perlistą kroplą, jądra ciężkie, napięte. Zapach jego skóry – ciepła, piżmowa, miodowo-paląca – wypełniał całą stodołę, wdzierał się w jej płuca, osiadał na języku, budził mrowienie w całym ciele.

– Chodź do mnie.

Podeszła – nogi uginały się pod nią, biodra kołysały mimowolnie, piersi falowały przy każdym kroku.

– Odwróć się.

Wykonała polecenie. Bez słowa. Bez wahania.

– Pochyl się.

Zrobiła to – oparła dłonie o snop słomy, pochyliła tułów, pośladki uniosła wysoko, cipka rozchyliła się lekko, wilgoć spłynęła po udach.

– Rozstaw stopy.

Rozstawiła.

– Szerzej.

Brakowało jej powietrza. Ta niepewność, władczość, spokój – wszystko to sprawiało, że cipka pulsowała boleśnie, łechtaczka sterczała twardo, sutki bolały od napięcia, skóra na całym ciele płonęła. Czekała. Między udami widziała – odwróconego – jak się zbliża. Widziała jego kutasa i jaja – grube, ciężkie, gotowe. Wiedziała, że za chwilę w nią wejdzie. W duchu błagała, żeby stało się to szybciej. A on jakby celowo się nie spieszył – stał tuż za nią, ciepło jego ciała owiewało jej skórę, zapach gęstniał, ale nie dotykał.

W końcu zbliżył się. Nie dotknął jej jeszcze, a ona już jęknęła głośno i przeciągle – głosem wysokim, bezradnym, zwierzęcym. Drżała całym ciałem, cipka zaciskała się rytmicznie na pustce, wilgoć kapała na słomę z cichym plaśnięciem.

– Jezu, wyruchaj mnie wreszcie! – warknęła, nie mogąc znieść tego napięcia, głosem drżącym z pożądania i frustracji.

Aleksander uśmiechnął się – leniwie, złotawie.

I dopiero wtedy dotknął jej – główką kutasa, gorącą, śliską, przyłożył do łechtaczki, przesunął powoli w dół, rozsmarowując jej wilgoć po całej szparze.

Jola krzyknęła – cicho, gardłowo.

I w tej chwili zrozumiała, że to dopiero początek.

Że on nie spieszy się, bo wie.

Wie, że ona i tak dojdzie – i to nie raz.

Że on dopiero zaczyna.

Kinga zamknęła oczy. Poczuła, jak jej własna cipka zaciska się boleśnie, wilgoć spływa po udach, sutki zapiekły pod bluzą.

I wiedziała, że nie wytrzyma już długo.

Że musi go znaleźć.

Że musi poczuć to samo.

Że musi pęknąć – tak jak Jola.

Albo mocniej.

Albo najmocniej.