Wakacje, seks i potwór.

6. Bierz ją w obroty!

-Jasne, młody, gdzie moje dobre maniery.Ujął mnie za rękę. Spojrzałem na niego kompletnie zbity z tropu. Byłem przekonany, że chodziło mu tylko o to, abym mógł nie przeszkadzał, tymczasem on powiedział: -Przepraszam, to ty ją pierwszy wyczaiłeś, więc teraz masz pierwszeństwo. Proszę… 

Nie zastanawiając się nad tym, stanąłem w obronie zupełnie obcej osoby. Za plecami miałem trzech rosłych chłopów, a przed sobą subtelną, piękną kobietę, która, jak mi się zdawało, potrzebowała mojej pomocy. Wybór był bardzo trudny. 

Janek, Grzesiek i Andrzej byli moimi przyjaciółmi. To właśnie z nimi spędziłem większość swojego, szkolnego życia. Tymczasem, ona… no cóż, nawet nie znałem jej imienia. Czym się kierowałem? Altruizm? Może na coś liczyłem? Na co? Że po wszystkim, w nagrodę, pójdzie ze mną do łóżka? 

Nie wiem. Być może, a być może, po prostu, bałem się konsekwencji tego, co za chwilę mogło się stać. Jak do tej pory, nie miałem żadnych konfliktów z prawem i, raczej, nie chciałem ich mieć. Niemniej sytuacja, w której się znalazłem, w prostej linii, prowadziła lato poważnych kłopotów.  No cóż, poza tym dziewczyna była bardzo atrakcyjna i nie chciałem, by stało jej się coś złego. Mimo swoich skromnych możliwości, chciałem trochę o nią zawalczyć. 

-Janek! - uniosłem głos.

Myślałem że to coś pomoże. Nie zareagował. Minął mnie.

-No laska, zabawimy się…  

Odsunęła się, ale nie uciekała. Dlaczego tego nie zrobiła? Przecież mogła skoczyć do wody i odpłynąć. Widocznie była przekonana, że nic złego jej się nie stanie. 

-Och, słodziutka ty moja, no chodź do mnie, jesteś taka śliczna… - Janek był coraz bardziej podniecony. 

Stała nieruchomo, patrzyła na nas proszącym wzrokiem, ale nie uciekała.

-Proszę, oddajcie mi moje ubrania.

Wszyscy trzej kierowali się w jej stronę. Patrzyłem raz na nich, raz na nią. Podchodzili powoli. Ich cienkie kąpielówki o mało nie popękały od sztywnych, grubych penisów. 

-No dobra… najpierw zobaczymy, co jesteś warta, a później się zastanowimy - odezwał się, zdecydowanym głosem, Janek.

Zanosiło się na to, że za chwilę będę świadkiem gwałtu. Podszedł jeszcze bliżej i bez ceregieli zaczął ściągać swoje spodenki. Jego penis wyskoczył spod nich, niczym kawał wielkiego, solidnego drąga. Wszystkie jego mięśnie były napięte, a on sam zdecydowany był na osiągnięcie swojego celu. 

-Panowie, przytrzymajcie mi ją! Nie chcę, żeby się zbytnio szarpała, - zwrócił się do pozostałych.

Ruszyli w jej stronę. Patrzyła proszącym wzrokiem. 

-Nie róbcie mi krzywdy.  

-Słoneczko, o czym ty mówisz?! Jakiej krzywdy? Będziesz miała tak dobrze, że długo tego nie zapomnisz, - tłumaczył, pewnym siebie, głosem.

Dopiero teraz, powoli zaczęła się cofać. Wiedziałem, że muszę coś zrobić, bo na moich oczach stanie się coś strasznego.

-Janek, zaczekaj! - krzyknąłem, bez zastanowienia. 

Odruchowo, chwyciłem go za ramię. Jakimś cudem zareagował. Odetchnąłem z ulgą. 

-Jasne, młody, gdzie moje dobre maniery.

Ujął mnie za rękę. Spojrzałem na niego kompletnie zbity z tropu. Byłem przekonany, że chodziło mu tylko o to, abym mógł nie przeszkadzał, tymczasem on powiedział: 

-Przepraszam, to ty ją pierwszy wyczaiłeś, więc teraz masz pierwszeństwo. Proszę… 

Stanąłem jak wryty. Kompletnie nie wiedziałem co zrobić. 

-Eeee…  

-No, zabieraj się do roboty. Tylko pamiętaj, że tu jest kolejka. 

Gestem dłoni pokazał, że droga do niej jest otwarta. Wciąż nie byłem pewny, o co mu chodzi. Zrozumiałem to dopiero, kiedy zmarszczył brwi. 

-No, co się tak gapisz? Bierz ją w obroty! - warknął.

Zamurowało mnie.

-Eeee... że co???

Nie był zadowolony z mojej odpowiedzi, ale czekał cierpliwie.

-No co jest, żigolaku, przecież to ty do niej tak czule wzdychałeś, prawda?!

Jego słowa zupełnie zbiły mnie z tropu. Poczułem totalne zmieszanie.