Usługi ogrodnicze.

4. Ostrą stroną gąbki.

Nim zamilkła mydliłem ją już żelem do kąpieli. Ostrą stroną gąbki jeździłem między jej łopatkami, bo to sprawiało jej największą przyjemność i to był właśnie najlepszy sposób, żeby ją udobruchać. Nie chciałem jednak sprawić jej bólu i dlatego starannie dobierałem siłę nacisku. 

Mój kalendarz wypełniony był po brzegi, ciągle praca goniła pracę, w domu byłem jedynie gościem. Odbijało się to na sytuacji rodzinnej. Żona była rozdarta: z jednej strony chciała, bym zarabiał jak najwięcej, a z drugiej pragnęła mieć mnie przy sobie. 

Któregoś dnia powiedziała do mnie z żalem:

-Kasia prawie cię nie widuje, żebyś wiedział, jak ona na ciebie czeka.

Doskonale o tym wiedziałem. Przecież to ja kilkakrotnie byłem z nią u psychologa dziecięcego, jednak w tej sytuacji niewiele mogłem poradzić. Popatrzyłem i pokiwałem głową.

-Co ja mogę?! Widzisz przecież, że haruję jak wół.

Spojrzała mi w oczy.

-Mnie też jesteś potrzebny, już nie pamiętam, kiedy ostatnio kochaliśmy się, jak Bóg przykazał. 

Rzeczywiście w pewnych dziedzinach naszego życia, trzeba było co, nie co poprawić.

-Zawsze coś nam przeszkadza... - próbowałem się tłumaczyć.

Popatrzyła mi w oczy i dodała:

-A kiedy nie przeszkadza, to jesteś, tak zmęczony, że zasypiasz?

Miała rację, bywały dni, że nawet na seks nie miałem ochoty.

Zrobiło mi się głupio.

-Obiecuję, że jak tylko będziemy mieli trochę więcej czasu, wszystko nadrobię. 

-Taa obiecanki, cacanki, - odpowiedziała z ironią.

Ta rozmowa zaczęła mnie trochę irytować. Nie mogłem wydłużyć doby, a mój organizm też miał swoje prawa.  

-Aniu, myślisz, że mnie ciebie nie brakuje?! Sama zawsze powtarzasz, że w naszej sytuacji to pieniądze muszą być najważniejsze. 

-Tak, wiem, - zgodziła się.

Kolejnego wieczoru, jak zwykle, zmęczony i brudny wróciłem do domu. Zaskoczyła mnie, rzadko spotykana, o tej porze cisza. 

-Aniu, już jestem! - zawołałem od progu, oczekując, że za chwilę przywita mnie słodkim buziakiem. 

Nikt nie odpowiadał. Pomyślałem, że jest w kuchni i wszedłem.

-Ale jestem głodny! Co na kolację? - mówiłem zaczepnie.

Wciąż nie było odzewu. Zaniepokoiłem się.

-Halo! - zawołałem.

Kiedy wszedłem do salonu, usłyszałem szum wody dobiegający z łazienki.

-Ach, tu jesteś, - mruknąłem do siebie, - zrobię ci niespodziankę.

Cicho rozebrałem się i, w samym ręczniku, nacisnąłem klamkę. Drzwi nie były zamknięte. Wszedłem do środka i przekręciłem klucz. Po chwili rozsunąłem połówki kabiny. Była tak zaabsorbowana kąpielą, że nic nie słyszała. Stała naga, cała w pianie, tyłem do mnie.

Wykorzystałem sytuację i chwyciłem ją za mokre pośladki. Wrzasnęła, przywierając do przeciwległej ściany. Zacząłem się śmiać, a z jej oczu strzeliły iskry. 

-Ty łajdaku, chcesz wystraszyć mnie na śmierć. Roześmiałem się. 

-Nic z tych rzeczy, kochanie, chcę umyć ci plecy. 

Wszedłem do środka i przytuliłem ją mocno. 

-Ale ci serce łomocze, - powiedziałem.  

Trwaliśmy tak przez chwilę, jej lęk zdawał się przeradzać w subtelne, lecz gorące podniecenie.

-Chciałeś wyszorować mi plecy? - spytała.

Wiedziałem, że wmyśliła słodką zemstę, patrzyłem, jak na jej ustach pojawia się chytry uśmiech.

-No dobrze, dam ci szansę.

Odczekała kilka sekund i zmysłowo zagryzła dolną wargę.

-Jeśli jesteś taki dobry, to myj.

Nim zamilkła mydliłem ją już żelem do kąpieli. Ostrą stroną gąbki jeździłem między jej łopatkami, bo to sprawiało jej największą przyjemność i to był właśnie najlepszy sposób, żeby ją udobruchać. Nie chciałem jednak sprawić jej bólu i dlatego starannie dobierałem siłę nacisku. Ona jednak narzekała:

-Co tak marnie?!

-Będzie piekło, - ostrzegłem.

-Ty już się o nie tak nie martw, tylko szoruj!

Stałem się mniej delikatny.

-O lepiej! - westchnęła.

-Straszna z ciebie pieszczocha, - stęknąłem, czując drętwienie rąk.

-Ale mi dobrze! - przeciągnęła się jak kotka.

-Przecież wiem, - mruknąłem.