W PGR-erze.

69. Co za natręt.

W zasadzie, w tym momencie, należałoby dać sobie spokój. Na pierwszy rzut oka, nie było szans, na podtrzymanie jakiejkolwiek relacji. Nie miałem pojęcia, co się stało, ale ona najwyraźniej, nie miała najmniejszej ochoty z nikim rozmawiać. Mimo wszystko, w jej zachowaniu, w jej osobie, było coś, co nie pozwalało, pozostawić jej samej. Całą swoją istotą, wszystkim, czym była, mówiła, a w zasadzie krzyczała: pomóż mi.

Zostałem. Siedziałem i patrzyłem. Nie odzywała się. Widocznie potraktowała mnie, jak zwykły przedmiot. Nie czułem się, jednak z tym, jakoś specjalnie źle. To była po prostu cisza wypełniona jej obecnością.

-Jeszcze tu jesteś, - powiedziała cicho, - myślałam, że już sobie poszedłeś.

Uniosła głowę i spojrzała na mnie. Pierwszy raz na mnie spojrzała i zobaczyłem jej oczy. Właśnie w momencie, kiedy dostrzegłem jej tęczówki, moje serce zaczęło szybciej bić. Wcale nie były niebieskie. To było pierwsze wrażenie. Po przyjrzeniu się dokładniej zrozumiałem, że są błękitne. Spojrzałem na chwilę przez okno i uświadomiłem sobie, że jej oczy mają identyczny kolor jak bezchmurne niebo.

To był ten moment przełomowy. Jeszcze nic się nie zaczęło, jeśli w ogóle kiedykolwiek, cokolwiek się zaczęło, a już wszystko było przesądzone. Poczułem przyjemne ciepło wewnątrz klatki piersiowej. Odruchowo i spontanicznie się uśmiechnąłem.

-Jestem, - powiedziałem równie cicho jak ona,- i nie zamierzam nigdzie iść.

Mój uśmiech udzielił się także i jej.

-Szkoda, - powiedziała, - myślałam, że już cię tu nie ma.

-Nigdzie nie pójdę, dopóki nie powiesz, jak masz na imię.

-Człowieku, czego ty ode mnie chcesz? - powiedziała patrząc mi prosto w oczy i pokazując zęby w serdecznym uśmiechu.

Miałem ochotę ją przytulić. To był zwykły odruch, całkowicie pozbawiony erotyzmu. Chciałem po prostu ją przytulić i być jak najdłużej obok niej. Działa na mnie jak magnes. Miała sobie coś, czego nie potrafiłem wyjaśnić.

-Chcę się dowiedzieć, jak masz na imię? - powtórzyłem swoje pytanie.

-Agata, - odpowiedziała, nie odrywając ode mnie wzroku. - Czy teraz już sobie pójdziesz?

Z mojego gardła wydobył się szczery śmiech.

-Nie.

-O Boże, co za natręt, - odpowiedziała równie naturalnym zachowaniem. - Czy jak zaproszę cię wieczorem na kawę, to teraz dasz mi spokój?

W tym momencie poczułem podwójnie mocne bicie serca.

Wieczorem, z mocno bijącym sercem, stałem pod drzwiami jej pokoju. Zapukałem.

-Proszę, - usłyszałem zupełnie inny głos, niż po południu.

Otworzyłem i nieśmiało przekroczyłem próg. Doznałem rozczarowania. To nie była ta dziewczyna, którą poznałem na stołówce. Na tapczanie siedziała drobna, krucha osoba. Czytała książkę i  zdawała się zupełnie nie zwracać na mnie uwagi.

Straciłem pewność siebie.

-Eeeee… a gdzie Agata? - wydobyło się z mojego gardła coś na kształt pytania.

Wreszcie się ożywiła. Spojrzała na mnie znad wąskich okularów, uśmiechnęła się i powiedziała:

-Proszę, usiądź.

Wskazała mi fotel pod oknem. Trochę się uspokoiłem, ale wciąż czułem się niepewnie. Patrzyłem na nią, bojąc się powiedzieć cokolwiek.

-Mam na imię Renata, - odezwała się, podając mi rękę. - Aga się kąpie. Prosiła, abyś chwilę zaczekał.

W końcu, jakby zaciąganiem, wstała. Była niższa od mojej wybranki i, uczciwie muszę przyznać, dużo od niej ładniejsza. Podeszła do rozsuwanej szafki i wyjęła z niej talerzyk z równo poukładanymi ciastkami.

-Proszę, rozgość się, - powiedziała, stawiając go przede mną na ławie.

-Dziękuję, - odpowiedziałem biorąc jedno.