Relacje koleżeńskie.

66. Odpowiednio pobudzony.

-Czy dasz radę?

-Co?

-No… podjąć się kolejnego numerku?

Uśmiechnąłem się i przytuliłem ją. Później pocałowałem.

-Czy twój ogier da radę? - zaczęła ponownie.

-Hm… nie wiem, - mruknąłem.

Spojrzała na mnie ze znakiem zapytania w oczach, a ja odezwałem się jeszcze raz.

-No… myślę, że tak, tylko…

Wciąż na mnie patrzyła i to jak bazyliszek. Obawiałem się, że mogę powiedzieć coś, co jej się nie spodoba.

-No… jeżeli zostanę odpowiednio pobudzony, - zacząłem w końcu.

Miałem wrażenie, że za chwilę mnie zje.

-Aha…

-No co?! Mam swoje lata, - próbowałem wybrnąć z tej sytuacji.

Skrzywiła się jedną stroną ust.

-No tak staruszku… Wiesz co?

-Co?

W jej policzkach znów pojawiły się śliczne dołeczki.

-Mam pomysł.

-Tak? Jaki?

Zapadła chwila ciszy, po której odezwała się ostrożnie:

-Znasz numerek z pokrzywą?

-Co?

-Z pokrzywą.

-Jaki numerek?

Udawałem zaskoczenie, ale doskonale wiedziałem, o czym mówi.

-No... z pokrzywą.

-Co ty kombinujesz?

-No, nie rozumiesz?

-Nie bardzo.

-Lubisz parzyć pokrzywą pępuszek?

Uśmiechnąłem się od ucha do ucha.Przerwała mi.

-Przecież ty wiesz, o co chodzi, prawda?

-Co?! Nie wierzę w to, co słyszę.

-No tak, nie robiłeś tego nigdy?

-Ja? Czy to robiłem?

Nagle poczułem, jak przez moje ciało przebiega fala gorąca, a włosy na głowie zaczynają się delikatnie unosić do góry.

-Anka jesteś kompletną wariatką.

-Co?

-Jesteś nienormalna.

-Nie.

-Tak.

Była słodka. Patrzyła na mnie, jak proszący szczeniak.

-Dlaczego? To fajna zabawa.

-Kompletnie ci odbiło.

-Nie chcesz spróbować?

Westchnąłem.

-Boże!

Patrzyła mi w oczy i uśmiechała się ciepło.

-Andrzej…

Nie ukrywam, chciałem tego i to bardzo.

-No dobra OK. Zgadzam się, - powiedziałem.

Po tych słowach, natychmiast, po moich plecach przebiegł gorący dreszcz.Kutas, który ledwo co wyszedł z jej gorącej cipki, już zaczął pęcznieć, prężyć się i unosić swój gruby łeb. Już sama myśl o świeżej, jędrnej pokrzywie muskającej swoimi parzydełkami mój wrażliwy pępek, sprawiała, że zacząłem dygotać, jak galareta i nie mogłem nad tym zapanować.

Całkiem odruchowo, przeciągnąłem się kilka razy, naprężając wszystkie partie mięśni. Musiała upłynąć długa chwila nim doszedłem do siebie. W końcu spytałem:

-No dobrze, kto to będzie robił?

Uśmiechnęła się.

-Jak to kto? No, ja tobie, a ty mnie. Tak na zmianę, albo jednocześnie.

Czułem drętwienie skóry na głowie.

-Jezu!

-Co?

Nie mogłem zapanować nad własnym podnieceniem. Mój penis sterczał już jak głupi.

-Ty mnie poparzysz pokrzywą?!

-No tak. Zresztą, jak chcesz, możesz najpierw poparzyć mnie.

Ta perspektywa wydawała mi się równie budząca potworny dreszczyk emocji.

-Boże! - westchnąłem.

-Co?

-Nic.

-Boisz się?

-Czy się boję?!

Była niesamowita.

Patrzyła jak mały kociak.

Miałem ochotę ją pogłaskać.

-To bardzo przyjemne, - powiedziała.

Mimo, że wielokrotnie robiłem to sam, teraz wydało mi się kompletnym szaleństwem.

-Jezu, Anka!  

-Spróbuj, a zobaczysz, - zachęcała.

Czułem, jak moje serce z każdą minutą bije coraz szybciej.

-Małpo jedna, przez ciebie postradam zmysły!

Zaczęła się śmiać.

-Ty jednak się boisz, - dociekała.

-Nie, nie boję się. Chociaż nie wiem…  Nie mam pojęcia, co będziesz ze mną robiła.

Rechotała coraz głośniej.

-Matko Boska, Anka to wszystko jest nienormalne, chore… rozumiesz?!

W jej oczach znów były te diabelskie ogniki.

-Mamy dużo pokrzyw, - powiedziała z zacięciem.