5. Widziałem wszystko
W tamtej chwili przestałem mieć jakiekolwiek wątpliwości. Podbijała stawkę. Nie – ona właśnie postawiła all-in i patrzyła mi prosto w oczy, sprawdzając, czy mam jaja, żeby przebić. Chodziło o coś więcej niż sam akt. Chodziło o władzę, o to, kto pierwszy pęknie, kto pierwszy rzuci się na drugiego jak wygłodniałe zwierzę. A ona znała mnie na wylot. Rozpoznawała każdy mój tik, każdy skurcz mięśni twarzy, gdy na nią patrzyłem przy rodzinnym stole, każdy moment, kiedy mój wzrok mimowolnie osuwał się na jej dekolt albo na krzywiznę bioder. Wyczuwała moje spojrzenia nawet wtedy, gdy udawałem, że czytam gazetę albo scrolluję telefon. Być może już wiele tygodni wcześniej zauważyła to charakterystyczne, zdradzieckie wybrzuszenie w moich spodniach za każdym razem, gdy wchodziła do pokoju w krótkich szortach albo w obcisłej bluzce bez stanika. Wiedziała. I teraz wykorzystywała tę wiedzę z precyzją chirurga i okrutnością kotki bawiącej się myszą.
I wiecie co zrobiłem? Nie schowałem fiuta. O nie, broń Boże. Nie próbowałem nawet udawać, że coś takiego jak wstyd jeszcze istnieje. Powoli, z rozmysłem opuściłem się z powrotem na sedes – gołym tyłkiem na chłodnej porcelanie – i pozwoliłem, żeby mój kutas pozostał dokładnie tam, gdzie był: sterczący dumnie między rozchylonymi udami, napięty jak cięciwa łuku, wycelowany prosto w nią niczym oskarżycielski palec albo mikrofon gotowy nagrać każde westchnienie. Jedną dłonią objąłem napęczniały worek mosznowy – ciężki, gorący, pełen napięcia, które domagało się natychmiastowego uwolnienia – i delikatnie go ścisnąłem, masując palcami jądra, czując, jak pod skórą przesuwają się twarde, gotowe do eksplozji kulki. Nie onanizowałem się. Jeszcze nie. Po prostu dawałem jej znać: patrz, oto jestem, cały twój, bez żadnych osłon, bez żadnych kłamstewek.
Patrzyła na mnie teraz z lekkiej góry – bo siedziała na krawędzi umywalki, a ja na sedesie – i w jej postawie pojawiła się ta nowa, drapieżna pewność siebie. Wiedziała, że wygrała tę rundę. Wiedziała, że nie ucieknę, nie zasłonię się, nie zacznę mamrotać przeprosin. Jej czarne włosy, suche i posłuszne, fruwały wokół twarzy przy każdym podmuchu suszarki – raz odsłaniając usta, raz policzek, raz linię szyi – i w tym chaotycznym tańcu pasm wydała mi się nagle jeszcze piękniejsza, jeszcze bardziej nierealna, jeszcze bardziej pożądana. Jakby suszarka była magicznym artefaktem, który zamieniał ją w boginię, a ja stałem się tylko śmiertelnikiem z pulsującym fiutem i przyspieszonym oddechem.
W ten sposób wydała mi się jeszcze piękniejsza jeszcze bardziej podniecająca.
Grała dalej. Z premedytacją, z tą leniwą gracją drapieżnika, który wie, że ofiara już nie ucieknie, przesunęła biodra jeszcze bliżej umywalki. Tak blisko, że krawędź porcelany dotknęła jej krocza – najpierw delikatnie, jakby przypadkiem, potem z wyraźnym, świadomym naciskiem. Podejrzewam, że zrobiła to celowo. Wiedziała przecież, że nie oderwę od niej wzroku. Chciała, żebym widział każdy milimetr tej obscenicznej gry.
Wąski, zaokrąglony rant białej ceramiki wcisnął się dokładnie między jej uda, rozgniatając miękkie wargi sromowe przez cienką warstwę rajstop. Materiał naprężył się, wtopił w szczelinę, podkreślił każdy szczegół – wybrzuszenie łechtaczki, delikatne fałdy, wilgotny ślad, który zaczynał ciemnieć na tęczowej tkaninie. Naciskała powoli, miarowo, a potem odsuwała się o centymetr, tylko po to, by za chwilę wrócić z nieco większym impetem. Cały cykl powtarzała z hipnotyczną regularnością – nacisk, ulga, nacisk, ulga – jakby oddychała tą porcelaną zamiast powietrzem.
Starała się wykonywać te ruchy dyskretnie, prawie niedbale, z miną kogoś, kto po prostu poprawia pozycję. Ale ja widziałem wszystko. Widziałem, jak jej oddech staje się płytszy, jak mięśnie brzucha delikatnie falują pod skórzaną kurtką, jak powieki na ułamek sekundy opadają ciężarem przyjemności. Widziałem też, jak wilgoć powoli przesiąka przez rajstopy – ciemniejsza plama, która rozlewała się leniwie, zdradzając, że jej cipka jest już mokra, nabrzmiała i gotowa.
Brak komentarzy:
Prześlij komentarz