Rajstopy w łazience

        4. Mała rzecz

        A potem mój wzrok – posłuszny, bezwolny, głodny – zsunął się dokładnie tam, gdzie krzyżowały się jej mocne, opalone uda. Pod naprężoną dzianiną majaczył kształt, który wrył mi się w pamięć na zawsze. Wzgórek łonowy wybrzuszony idealnie, niemal namacalny, jakby ktoś odlał go w wosku. Pionowa szczelina, ta najbardziej intymna bruzda, rysowała się tak wyraźnie, że przez ułamek sekundy wydawało mi się, iż widzę nawet delikatne zgrubienie warg sromowych większych. A wyżej, tam gdzie materiał był najcieńszy, prześwitywał ciemny, gęsty zarost – czarny trójkąt, który kontrastował z tęczową tkaniną jak atrament na pergaminie.

        Przez cienki materiał prześwitywał czarny zarost jej cipeczki.

        Sytuacja była tak surrealistyczna i wyuzdana, że granica między wstydem a podnieceniem rozmyła się w jedną, palącą mgłę. Trudno orzec, komu w tamtej chwili bardziej drżały kolana ze skrępowania – mnie czy jej. Ja stałem jak posąg zmitologizowanego satyra: spodnie i slipy skrępowane na kostkach niczym kajdany, koszulka podwinięta niedbale pod mostek, a między udami dumnie i obscenicznie stercząca erekcja – nabrzmiała, purpurowa, lśniąca od naturalnego nawilżenia, opleciona siecią nabrzmiałych żył, które pulsowały w rytmie serca bijącego mi w skroniach. Słońce wpadało przez uchylone okno łazienkowe pod kątem niemal poziomym, malując na mojej żołędzi złote refleksy i podkreślając każdą kroplę przejrzystego preejakulatu, która zebrała się w zagłębieniu rowka zażołędnego. Wyglądałem jak ofiara własnych żądz wystawiona na widok publiczny.

        A ona – zaledwie dwa metry ode mnie – stała w tej swojej groteskowo seksownej hybrydzie stroju: czarna, lakierowana kurtka zapięta pod szyję kontrastowała z tęczowymi, półprzezroczystymi rajstopami, które nie tyle zakrywały, co eksponowały. Materiał naprężony na wzgórku łonowym rysował jej srom z bezwzględną precyzją – pionowa bruzda, delikatne wybrzuszenie warg sromowych większych, a ja górze czarny, gęsty cień owłosienia, który prześwitywał jak atrament przez bibułę. Jędrna, ciepła cipka majaczyła pod tkaniną tak wyraźnie, że niemal czułem jej zapach – mieszankę letniego potu, kobiecej wilgoci i słodkawego mydła, które wciąż unosiło się w wilgotnym powietrzu łazienki.

        Już po kilku sekundach zrozumiałem, że to nie ja tu jestem panem sytuacji. To ona dyktowała tempo. Stała przy szerokiej, białej umywalce, palce obu dłoni oparła na chłodnej krawędzi ceramiki, lekko się pochylając do przodu – co sprawiło, że jej piersi naparły na skórę kurtki, a sutki zarysowały się pod materiałem jak dwa małe, harde guziki. Obok, na szafce, leżał niedbale rzucony niebieski ręcznik kąpielowy, pognieciony, jakby przed chwilą służył do czegoś znacznie bardziej intymnego niż osuszanie rąk. A ona patrzyła na mnie tym swoim szczerym, niemal dziecięcym uśmiechem – słodkim, przejrzystym, a jednocześnie tak diabelsko świadomym. Udawała, że nic się nie stało. Albo raczej chciała, żebym ja uwierzył, iż ta cała sytuacja jest najnormalniejsza pod słońcem – że kuzyn z kutasem na wierzchu i kuzynka z cipką prześwitującą przez rajstopy to codzienny widok w tym domu.

        Cisza wisiała między nami ciężka i lepka jak miód.

        W końcu przerwała ją – głosem miękkim, melodyjnym, z nutką figlarnej troski, która tylko dolewała oliwy do ognia.

        – Och, przepraszam, Patryk… – powiedziała powoli, przeciągając samogłoski, jakby smakowała moje imię na języku. – Nie przeszkadzaj sobie. Ja tylko przyszłam zrobić jedną małą rzecz.

        I to „mała rzecz” wypowiedziała w taki sposób, że oboje wiedzieliśmy – nie chodziło jej o suszarkę do włosów ani o pastę do zębów. To było zaproszenie. Wyzywające, bezczelne, owinięte w cukierkową skorupkę niewinności.

        – Och przepraszam Patryk. Nie przeszkadzaj sobie. Ja tylko przyszłam zrobić jedną małą rzecz.